tag:blogger.com,1999:blog-63217090808853908462011-07-31T01:05:38.238-07:00مهدی جعفریhttp://www.blogger.com/profile/15381214476568952354noreply@blogger.comBlogger321100tag:blogger.com,1999:blog-6321709080885390846.post-17859669267276110282009-09-20T16:53:00.000-07:002009-09-23T06:16:49.986-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_p3sqHnAB7is/SrbB9RY_KQI/AAAAAAAABco/wodQE6MDuB4/s1600-h/CA9IB9GGCA3HOVEKCAK9CS2UCAAM81Q3CAAZAAZ3CAT8H9MBCAF8NYXUCAWQLOF2CA4IJMJNCAV7V57KCA8LUN5PCAB3XLUACAP90BNVCAVPCM8YCAE2WAOSCAR4Y3UFCAAGYXZSCART3TVVCA05BMLE.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5383703662952392962" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 103px; CURSOR: hand; HEIGHT: 104px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_p3sqHnAB7is/SrbB9RY_KQI/AAAAAAAABco/wodQE6MDuB4/s320/CA9IB9GGCA3HOVEKCAK9CS2UCAAM81Q3CAAZAAZ3CAT8H9MBCAF8NYXUCAWQLOF2CA4IJMJNCAV7V57KCA8LUN5PCAB3XLUACAP90BNVCAVPCM8YCAE2WAOSCAR4Y3UFCAAGYXZSCART3TVVCA05BMLE.jpg" border="0" /></a><br /><div><div><strong><span style="font-size:130%;">حقوق بشر کجاست؟<br /></span><span style="color:#993300;">هادی خرسندی<br /></span></strong><span style="color:#3333ff;">با پوزش از هموطنان عزیزم و همزبانان سعدی و عبید و ایرج میرزا... (اگر لازم</span><span style="color:#3333ff;"> است!)</span><br /></div><div><strong>پس حقوق بشر کجاست؟ کجاست؟<br />نکند لای پای اوباماست<br />يا مگر غفلتاً شبی، روزی<br />رفته راحت به کون سارکوزی<br />نکند هيلاری ترش کرده<br />توی ماتحت شوهرش کرده<br />يا مگر کرده آنجلا مرکل</strong></div><div><strong>توی خيک وزير صاحبدل<br />يا که پوتين نموده صاف آن را<br />مدودف نيز کرده شاف آن را<br />....(- "هاديا عفت کلام چه شد؟<br />ادب و شأن و احترام چه شد؟<br />شاعر اين بار در غضب شده است<br />ادبيات بی‌ادب شده است!")-<br />گور بابای عفت و عصمت<br />ديگرم نيست فکر اين قسمت<br />در خيابان که خون شده دلمه<br />گور بابای عفت کلمه<br />گرچه گوئی که غافل از ادبم<br />باز از خشم خويشتن عقبم!<br />من در اين روزگار خونالود<br />با ادب‌تر ازين نخواهم بود!***<br />تازه آن برلس ِ فلان، مانده<br />گوردون ِ گنده‌بک، براون، مانده<br />رهبر چين و رهبر ژاپن<br />آن دو ديوث ِ پشت دولا کن<br />از حقوق‌بشر چه ميدانند<br />فقط اخبار نفت ميخوانند<br />ولی البته بود اگر صرفش<br />کس نميبود غافل از حرفش<br />از اوباما بگير تا پوتين<br />از پوتين تا هو-جين-تاو در چين<br />از پکن هم بگير تا توکيو<br />خدمت حضرت تارو-آسو<br />آنطرف تا هلند کاسبکار<br />"پاچه‌خواران" دولت و دربار<br />ناگهان صحبت حقوق بشر<br />مينمودند جمله، سرتاسر<br />همه بر سر زنان و ناله کنان<br />همه ماتم گرفته، تعزيه‌خوان<br />که حقوق بشر چرا کم شد؟<br />آخ که دنيای ما پر از غم شد!<br />آخ که بنده نخفتم اوری نايت<br />فکر ايرانم و هيومن رايت!<br />ولی امروز اين حقوق بشر<br />رفته با سر به جای نابدتر!***<br />های ای رهبران غربی کور!<br />لال‌های کثيف خاور دور !<br />های ای جاکشان ِ ليدی و جنت!<br />که رئيسيد يا پرزيدنت!<br />هيچ باتوم خورده بر سرتان؟<br />روی اسفالت مرده دخترتان؟<br />هيچ فرزندتان اسير شده؟<br />خرد و درمانده و خمير شده؟<br />های ای رهبران ريز و درشت<br />هيچکس از شما عزيزی کشت؟<br />نوجوان شما به کهريزک<br />نشده مثل مال ما بی‌شک ...<br />از خفقانتان بود معلوم<br />که خبر گشته‌ايد از باتوم<br />غم ما را اگرچه می‌بينيد<br />جز گل از باغ ما نمی‌چينيد </strong></div><div><strong>تا بود باغ ما پر از گل ِ نفت<br />غمتان نيست که چه بر ما رفت<br />نفت ما خون خالص و ناب<br />استخون صدها ندا و سهراب<br />استخون قربانيان استبداد<br />توی ايران و حومه‌ی بغداد<br />پس بنوشيد بهر پرخونی<br />از اوباما الی برلس-کونی!<br />تف به روی شما يکايک‌تان<br />چهره‌های حقير مضحکتان<br />تف به روی شما همه با هم<br />بجز اين از شما نميخواهم!***<br />ما که مسئول مشکل خويشيم<br />هريک از جمله‌ی شما بيشيم<br />بی‌نياز از همه شما هستيم<br />ملتی فحل و خودکفا هستيم<br />چوب اگر لای چرخمان ننهيد<br />به حکومتگران کمک ندهيد<br />برحذر از شما و خوشحاليم<br />که جوان ملتی کهنساليم<br />ما جوانان پرتوان داريم<br />فکر و برنامه‌ی جوان داريم<br />مادرانی که توی ميدانند<br />زن آزادفکر ايرانند<br />مردها پرتلاش و با ايمان<br />مثل ستارخان و باقرخان<br />مردمانند اهل انديشه<br />با صفا، با غرور، با ريشه<br />همه کوشنده‌ی ره وطنند<br />نه که مهمل‌نويس مثل منند!<br />من هم آماده‌ام پی پوزش<br />که همه نرو-هايم آمد کش<br />پشت پی.سی. نشسته نيمه‌ی شب<br />رفت کيبورد راه ضد ادب!<br />ای شما رهبران اين دنيا<br />معذرت خواهم از حضور شما<br />از اوباما و مرکل و پوتين<br />رهبران عزيز ژاپن و چين<br />سرکوزی و براون و آن ديگر<br />همگی از دم و الی آخر<br />از حضور شمام شرمنده<br />که شدم ناگه از زمين کنده!<br />قصد من هم نبود بی‌ادبی</strong></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6321709080885390846-1785966926727611028?l=irantribunes.blogspot.com' alt='' /></div>مهدی جعفریhttp://www.blogger.com/profile/15381214476568952354noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6321709080885390846.post-62180732456673166182009-09-18T15:13:00.000-07:002009-09-18T15:15:23.687-07:00<div dir="rtl" align="right"><a name="OLE_LINK2"></a><a name="OLE_LINK1"><strong><span style="font-size:130%;color:#000099;">آیا فاز نهایی رژیم فرا رسیده است؟</span></strong></a><br /><br /><strong><span style="color:#990000;">کورش عرفانی</span></strong><br /><a href="mailto:korosherfani@yahoo.com">korosherfani@yahoo.com</a><br /><br />در تاریخ بشری رژیم های دیکتاتوری هیچ گاه دوامی نداشته اند. علت بنیادین این امر آن است که این حکومت ها با منطق، خرد، نظم طبیعی و ذات انسانی سازگاری ندارند. آنها این عدم سازگاری را به طور موقت با ابزار سرکوب و ترس و فساد پشت سر می گذارند، اما در نهایت در کلاف سردرگم خویش گرفتار شده و فرو می پاشند. مکانیزم سقوط آنان به این صورت است که چون نمی خواهند با بدیهیات فردی و اجتماعی نوع بشر همراهی کنند دائم تصمیماتی اتخاذ می کنند که، به دلیل غیر طبیعی بودن خود، مشکلات و دردسرهای تازه ای را به وجود آورده و این مشکلات سرانجام با انباشته شدن و تعمیق، ازحد قابل تحمل و قابل مدیریت می گذرند و بحران زا می شوند. سپس به مرحله ای می رسیم که هر تصمیم نظام حاکم برای حل یک بحران، خود مولد بحران هایی دیگر می شود. شرایط پیچیده و آشفتگی ساختاری حاکم می شود، و در نهایت، آن رژیم در زیر بار بحران های خودساخته له می شود. بنابراین، دیکتاتوری ها قادر به تامین حیات درازمدت برای خود نیستند. آنها که بهتر عمل می کنند قدری دیرتر می روند و آنها که بدتر عمل می کنند زودتر.<br />باز باید بدانیم که دیکتاتوری ها در طول حیات خویش از چهار مرحله عبور می کنند: 1) استقرار 2) تثبیت 3) حفظ و گسترش 4) حرکت به سوی قهقرا. در نهایت مرحله ی چهارم، فروپاشی و نابودی در انتظار است.<br />با در نظر گرفتن نسبی بودن تاریخ هایی که می آید می توانیم بگوییم رژیم دیکتاتوری جمهوری اسلامی به طور تقریبی در طول سال های 1357 تا 1360 خود را مستقر کرد، از 1360 تا 1368 خود را تثبیت کرد، از 1368 تا اوایل دهه هشتاد خورشیدی به گسترش خود پرداخت و از این تاریخ به بعد وارد فاز قهقرایی خود شد. شاخص واضح رفتن رژیم به سراشیبی، گرفتن قدرت توسط پاسداران و روی کار آمدن احمدی نژاد در سال 1384 بود. با ماجرای تقلب در انتخابات خرداد 1388 رژیم به فاز نهایی خود پا گذارد که می تواند چند هفته یا چند ماه دیگر طول بکشد، اما تصور یک دوره ی چند ساله برای آن دشوار است.<br />متغیر بودن این زمان (ا زچند هفته تا چند سال) به دلیل ترکیبی است که عوامل جبری و اختیاری می توانند پیدا کنند. بخش جبری موضوع وضعیت عمومی اقتصادی، سیاسی و اجتماعی رژیم است که تابع بحران جهانی و مدیریت ضد عقلایی دستخوش تحولات منفی ساختاری شده که می رود اوضاع را ازمدیریت حاکمیت بیرون آورد. بخش جبری به طور مشخص عبارت است از وضعیت مالی ورشکسته ی رژیم، موج بیکاری، گرانی، تورم و بی نظمی اجتماعی ناشی از آن از یکسو و تحریم های بین المللی ناشی از پرونده ی هسته ای و برخورد خشن غرب و اسرائیل با رژیم از سوی دیگر. بخش اختیاری عبارت است از تلاش کوشندگان و تغییرطلبان در داخل و خارج ایران. کوشندگان و تغییر طلبان داخلی خود به دو گروه تقسیم می شوند: درون حکومتی و برون حکومتی . این دو نیرو به طور لزوم دارای اشتراک کامل در یک هدف و یک درجه از رادیکالیسم نیستند، اما وجود یک دشمن مشترک از آنها متحد تاکتیکی ساخته است. بخش خارج از کشور نیز به تمام تلاش ورزان طیف وسیع اپوزیسیون باز می گردد که خواهان تغییر هستند.<br />بر اساس ترکیبی که آمد، زمان فروپاشی نهایی رژیم تابع پارامترهای زیر است:<br />1) تا چه حد وضعیت اقتصادی رژیم در داخل وخیم شود.<br />2) گستره و شدت تحریم های احتمالی غرب بر ایران چقدر باشد.<br />3) حضور نیروی اجتماعی در صحنه در روزها، هفته ها و ماه های آینده چگونه باشد.<br />4) تضادها میان جناح های درون نظام و در بالای هرم حاکمیت چگونه پیش رود.<br />5) میزان فعالیت ایرانیان تغییرگرا در خارج از کشور به چه صورت باشد.<br /><br />مجموعه ی این عناصر پنج گانه باید به موارد و نیازهای زیر که جهت فروپاشی رژیم لازم است تامین گردد:<br />1) وخامت اوضاع اقتصادی چنان شود که رژیم از پس تامین مواد ضروری مانند بنزین و سوخت و نیز مایحتاج عمومی مانند نان و پنیرو گوشت و ... عاجز بماند. تورم بیداد کند، تحمل تورم برای مردم ناممکن شود، بیکاری اوج گیرد و خیل بیکاران و گرسنگان و فقیران به خیابان ها بریزند.<br />2) تحریم های بین المللی گلوگاه های تجاری و تسلیحاتی رژیم را ببندند. پول به نظام اقتصادی کشور کمتر وارد شود. از حیث سیاسی و اقتصادی رژیم در انزوا قرار گیرد و این امر بحران اقتصادی داخلی را که درمورد اول به آن اشاره شد تشدید و تعمیق کند.<br />3) مردم ایران در داخل کشور و بخصوص نیروهای اصلی جنبش مانند جوانان و دانشجویان با شجاعت و درایت اعتراضات را دامن بزنند. شعار نویسی بر دیوارها در همه جا، شعار دهی بر سر بام ها، شرکت فعال و وسیع در فرصت هایی مانند راهپیمایی ضد استبدادی روز قدس، پی گیری پرونده ی جنایات، برگزاری تجمعات اعتراضی، تبدیل دانشگاه به سنگر مبارزاتی، تبدیل دبیرستان ها به کانون های اعتراضی، برقراری حرکت های اعتراضی صنفی توسط کارگران، معلمان، بیکاران، زنان، ساماندهی شبکه های اجتماعی متشکل از هسته های اجتماعی چند نفره و کار جدی بر روی خودآگاهی و خودسازماندهی در مسیر خود رهایی، آماده سازی خویش برای برخورد با سرکوب و دستگیری، برنامه ریزی برای قیام نهایی، اطلاع رسانی، کار گسترده برای از میان بردن جو ترس و وحشت، دست زدن به عملیات ایذایی، از کار انداختن چرخ مملکت از طریق اعتصابات، تشکیل کمیته های مجازات، تحصن های اعتراضی و به تعطیلی کشاندن دستگاه های دولتی، اعمال تحریم های سراسری بازار، صدا وسیما، فروشگاه های زنجیره ای و به کسادی کشاندن همه ی فعالیت هایی که دولت از آن پول می سازد، تحریم بانک ها، بیرون کشیدن پول ها از بانک ها، عدم سرمایه گذاری، نخریدن کالاهای غیر ضروری و در یک کلام عاجز کردن حکومت در تمامی عرصه ها.<br />4) موضوع دیگر تشدید تضادها میان جناح های حاکمیت است. اینک برخی جناح ها برای حیات و بقای فیزیکی خود نیز نگران هستند. این خطر برای آنها جدی است و باند حاکم بی شک آنها را مورد حمله ی فیزیکی قرار خواهد داد. بنابراین وقت آن است که جناح هایی از حاکمیت یک بار برای همیشه از آن بکنند و به مردم بپیوندند. حمایت و یا عدم حمایت مردم از این یا آن شخصیت یا جریان (کروبی، موسوی،...) فقط باید تابع این باشد که تا چه حد آنها می خواهند وابستگی خود به نظام را حفظ کنند و یا برعکس تا چه حد به جبهه ی مردم نزدیک شوند. به هر روی هر چه تضادهای درون حاکمیت شدیدتر و عمیق تر شود روند فروپاشی رژیم تسریع می شود. شکاف درخود جناح حاکم نیز یکی از شاخص هاست.<br />5) در عرصه ی خارج از کشور نیز نیروی یک میلیونی ایرانیان می تواند با کنش های مختلف در زمینه ی تبلیغاتی، سیاسی و مالی از جنبش داخل کشور حمایت کند. مهمترین گام در این مسیر آگاه شدن از چرایی ناکارآیی سی سال گذشته و حساس شدن بر سه نکته است 1) برخورد غیر شعاری و واقع گرا براساس آنچه در داخل کشور شدنی و ممکن است. 2) کنار گذاشتن ضعف های رفتاری و اخلاقی که نیروها و افراد را از هم گریزان و همکاری میان آنان را ناممکن کرده بود ه است 3) درک ضرورت پاسخگویی به نیازهای مادی یا سیاسی که در داخل امکان پرداختن به آنها نیست. یکی از این نکات شکل دهی جریانی است که در یک پیوند تنگاتنگ و ارگانیک با فعالان جنبش در داخل و خارج بتواند زمینه های تولد بخشیدن به یک جایگزین (آلترناتیو) مشروع برای رژیم باشد. جایگزینی از مردم، با مردم و برای جنبش مردمی.<br /><br />به عنوان جمع بندی باید بگوییم که نبردی که هم اکنون و در فاز قهقرایی حاکمیت دیکتاتوری میان جمهوری اسلامی و مردم ایران در جریان است یک نبرد فرسایشی است. نبردی که در آن، هر طرفی که منابع و امکانات و روحیه ی قویتری داشته باشد پیروز خواهد شد. در نبردهای فرسایشی طرفی می بازد که زود تر فرسوده تر می شود. رژیم به دلایل متعدد مستعدتر از مردم برای فرسوده شدن است. نیروهایش خسته و روحیه باخته اند، رهبرانش گیج و آشفته و هراسانند، منابع مالی و مادیش رو به ته کشیدن است، از بیرون و درون محاصره شده و سایه ی سهمگین انتقام مردم بر سرش افتاده است. در این شرایط بدیهی است که به زیر آوردن آن کاری است نه چندان دشوار. اما به هر روی کنار زدن یک دیکتاتوری عظیم مانند جمهوری اسلامی، که قرار است با مرگ خود سه نهاد ضد انسانی و ضد ایرانی بازار، روحانیت و سپاه را دفن کند، احتیاج به سازماندهی وسیع و طرح و برنامه از یکسو و اخلاق گرایی و خردگرایی راستین از جانب مخالفانش از سوی دیگر دارد. نیاز به برنامه ریزی واقع گرایانه، خلاقیت، پشت کار و استمرار و نیز شجاعت و شهامت دارد. با رعایت این نکات پیروزی ما حتمی است. واژه ی آزادی اینک در گوش هرایرانی شنیده شده است و دیگر نمی توان او را برای مدتی طولانی از آن بازداشت. افق روشن وطنی آزاد در مقابل ماست و چه زیبا وطنی است آن.<br />* *<br /><a href="http://www.korosherfani.com/">www.korosherfani.com</a><br />15 September 2009<br />این مطلب به عنوان یادداشت روز سایت دیدگاه نوشته و منتشر شده بوده است.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6321709080885390846-6218073245667316618?l=irantribunes.blogspot.com' alt='' /></div>مهدی جعفریhttp://www.blogger.com/profile/15381214476568952354noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6321709080885390846.post-73854423506588263722009-08-16T17:00:00.000-07:002009-08-16T18:30:14.219-07:00<div><br /><br /><div>نامه ای از یک خانم هموطن ایرانی به نام بهاره - که بیشترین سالهای عمر خویش را در کشور آمریکا- ایالت شیکاگو بسر برده و در سوک دایی خود که بنظر میرسد که سالها پیش همچون هزاران ستاره تابناک میهن جانش فدیه آزادی میهن گشته.</div><br /><br /><div>در ادامه این نامه خانم بهاره مطلبی به زبان انگلیسی در باره دیگر هموطنان ایرانی که در خارج ازکشور زندگی میگنند و نیز در محل زندگی وی در شهر واشنگتن گویا تعداد زیادی از این هموطنان زندگی میگنند ، نامه ای به شکوه از این گونه هموطنانی که قیام مردم ایران در طی دوماه اخیر هیچ گونه حمایتی ویا حتی احساس همدردی در آنها بر نه انگیخته است و یا منافع خویش را در این نمی بینند که حتی از آن در محافل خود از این واقعهَ بزرگ و قیام سراسری مردم ایران صحبت کنند. قیامی که توجه تمامی رسانه های دنیا و مردم دیگر کشورها را بر انگیخته است. </div><br /><br /><div>جمعیت عظیم ایرانی خارج از کشور که گویا رقمش از 5 یا 6 میلیون نیز فراتر میرود و اگثر قریب به اتفاق آنان نیز نه به عنوان مهاجر بلکه بعنوان پناهنده و افرادی که - از آنها در گشورشان ایران سلب آزادی و امنیت اجتماعی شده ، به کشوری دیگر پناهنده گشته و اکنون که پس از سالها دوری از وطن در محل سکونت جدید دارای کسب و کاری و رفاهی گشته و بقول معروف در کشور میزبان جا افتاده اند و گویا فراموش کرده اند که به چه علت آواره و از میهن خویش جدا افتاده اند و به کل گذشته خود را فراموش کرده و یا این گونه وانمود میکنند. </div><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_p3sqHnAB7is/SoiyUvm7v4I/AAAAAAAABS0/XLorXIAOyuI/s1600-h/saedi-large.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5370738625086209922" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 184px; CURSOR: hand; HEIGHT: 209px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_p3sqHnAB7is/SoiyUvm7v4I/AAAAAAAABS0/XLorXIAOyuI/s320/saedi-large.jpg" border="0" /></a><br /><div>یاد دکترغلامحسین ساعدی به خیر باد که سالها پیش در طی مقاله ای مفصل به نام پناهنده سیاسی کیست، در رابطه با آن این گونه گفته بود که <strong>« پناهنده سياسي كيست؟ پناهنده سياسي كسي است كه چهره به چهره روبه ‌رو، در برابر حكومت مسلّط ايستاده بود، و اگر بيرون آمده،‌از ترس جان نبوده است. ... پناهنده سياسي نيّتش اين است كه با جلّادان حاكم بر وطنش تا نفس آخر بجنگد و حاضر نيست از پا بيفتد.<br />به لقمه ‌ناني بسنده مي‌كند، ناله سرنمي ‌دهد و شكوه نمي ‌كند.<br />مدام در تلاش است كه ديوار جهنم آخوندها را بشكند و به خانه برگردد. خانه ‌او وطن اوست.<br />براي تميز كردن خانه قدرت روحي كافي دارد و وقتي آشغالها جمع شدند، حاضر است سرتاسر وطن را با مژّه‌هاي خود پاك كند. ... پناهنده سياسي نارنجكي است كه به ‌موقع مي‌خواهد ضامن را بكشد و كوهي را از جا بركند با دست بريده براي هر كار يدي حاضر است، با پاي بريده مدام مي ‌دود و با چشمان كم ‌سو همه ‌جا را مي‌بيند.‌ ... پناهنده سياسي قلّابي جانوري است همه چيز خوار، ولي پناهنده سياسي واقعي انساني است مرگ بركف،‌كه بي‌هيچ چشم‌داشتي مي‌خواهد كمر رژيم جمهوري اسلامي را بشكند، خشت روي خشت بگذارد و خانه تازه و وطن تازه‌يي بسازد. »</strong></div><div> </div><div>باید بگرمی دست آن هموطنان عزیز خارج کشور را که با تمامی امکانات و امنیت و رفاه ، همواره قلبشان برای مردم میهن ستم زده و آخوند زده طپیده و می طپد ،را فشرد و به این همه احساسات پاک و مسئولانه احسنت گفت. باید گفت تا زمانی که ایران مردمانی این گونه چه در داخل و چه در خارج از گشور دارد ، آخوندها و ستمگران خواب راحتی نخواهند داشت و دور نیست که این همبستگی ملی طومار رژیم ستمکار چمهوری اسلامی را در هم خواهد پیچید. </div>این هم یک نامه از یک پناهنده سیاسی که زمانی که مجبور به ترک وطن همراه با خانواده خود شد ده سالی بیش ار عمرش نگذشته بود.<br /><br /><div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5370736047040290242" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 460px; CURSOR: hand; HEIGHT: 528px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_p3sqHnAB7is/Soiv-ro43cI/AAAAAAAABSs/8kemawRA6-0/s320/Dayee%2520Saeed.jpg" border="0" /><br />و این هم نامه شکایت آمیز خانم بهاره از هموطنان ایرانی در خارج از کشور که جز به منافع و زندگی خود به چیز دیگری حتی وطن شان نمی اندیشند.<br />by <a title="View user profile." href="http://www.iranian.com/main/member/bahareh">Bahareh</a>22-Jul-2009</div><br /><div><br />I have made some observations about the Iranian people in my own little Chicago community based on the past 5 weeks and I would like to share my observations with you in the hopes that you will realize it will take ALL of us to make this change happen.<br />There are those who watch every day or at least few times a week yet they choose to play a more passive role and do not share what they find after they have seen it. They have more of a “Hala bebeenim chi misheh” attitude (Let's just wait and see what happens). After all it's all politics and not in our control, right? This group may have their reasoning behind their actions or I should say lack thereof. These people may not want to be recognized by the government in Iran since they plan on visiting the country again at some point under this regime. They may be intrigued by the events taking place but not hopeful enough to jump in and participate. Some of these people are thanking me for posting the news everyday. To these individuals I say you have nothing to thank ME for. I am merely a tool in this passage of communication and the real thanks goes to those who are risking their lives getting this information out of Iran to us. To this group I say, please don't lose hope. Please don't be scared and take the initiative to share the information. The nation of Iran needs you and the love for freedom alone should encourage you to participate.<br />There are also those who are just as active as I am if not more and believe in this cause and spend a great deal of their time each day to get the message out. These are the people who are full of hope and are no longer afraid of ANYTHING! It's a great feeling and I am happy to be on this ride with you.<br />Yet there are many others who have ignored all news and postings in the past 40 days all together. They continue to go on with their partying and vacationing as if it's not their problem and since they don't live in Iran anymore, they choose to turn the other way. After all it's easier that way. They continue to promote stupid Irani parties as if there is something to celebrate at the moment and post their stupid drunk sleazy pictures on Facebook and MySpace as they always have. You know who you are and this message is for YOU so pay close attention. The people in Iran are risking their lives and getting beaten and killed trying to get us information about what they are living through. If we don't look and share and pay attention and turn our backs on them we are not worthy of being called human. Always remember Saadi's words:<br />“Human beings are members of a whole,In creation of one essence and soul.If one member is afflicted with pain,Other members uneasy will remain.If you have no sympathy for human pain,The name of human you cannot retain.”<br />It's very easy these days to forget what's going on in Iran. It's easy to go about life as usual and forget what's going on there since it's not part of the pop culture that seems to be the unfortunate way of life for many here. It's also really easy to say that the chaos is over and there are no more protesters out in the streets since the videos are not coming in the same quantity and quality as they did in the first couple weeks after the election. This is all the more reason why WE have to work extra hard to keep their efforts alive and keep showing what we are finding.<br />For 40 days now all I have done is go to work and go home and sit behind the computer and look up information and share it. That's pretty much been my life but guess what? I am happy to have chosen this path. I am happy that at least I have the tools to show my support. We are so lucky to live in a time where information is so easily accessible and with little effort we can share any valuable information that we find. It actually takes more of an effort to ignore what's going on than to pay attention.<br />There are, I am ashamed to admit, MANY Iranian individuals right here in Chicago who view themselves as sooooooooooo Irani and they go to every party to dance the night away and only associate with other Irani people and don't have a single non-Irani friend and do everything to make people think they are as Irani as it gets and these same people and their families look at a person like myself who absolutely HATES going to their stupid Irani gatherings as "kasi keh khodesho gom kardeh o digeh Irani nist" (a person who has lost herself and her culture and is no longer Iranian).<br />THESE ARE THE PEOPLE I HAVE A PROBLEM WITH TODAY. Where are these "oh so proud Iranians" now?<br />I will tell you where they are. I am watching and I am sick to my stomach with what I see.Not a single one of these people is working to keep the Iran momentum going? Not one!!! No Facebook postings. No sharing of information. No attending rallies and candlelight vigils. NOTHING! They who consider themselves sooooo Irani are not doing ANYTHING for their country.... the land they were born in or at least their parents were born in.... the place where they associate with at every "party" they attend. It's a shame.<br />I was disgusted by Iranians living abroad before because of certain unattractive actions that I had witnessed and that's why I have chosen to stay out of the Chicago Iranian community, but now not only do I not have respect but I am completely appalled by them...especially the youth. I can't believe they are not doing anything????!!!! We have a small window of opportunity to change that country for the better and help people regain their basic human rights and comfort in life. We have a chance to show the world what Iranians are really made of and who we really are and who we always have been. So there is absolutely NO EXCUSE to not use this window of opportunity to do all that we can to help this great beautiful country and the people who have suffered in it for 30 long years.<br />We forget why we are here. We chose to leave Iran because our rights were taken away from us and life in our own country was uncomfortable to say the least. We suffered through the 1st generation issues that came along with this migration and tried to make a home out of this foreign land for ourselves (If you personally didn't your parents sure as hell did and you very well know it). How dare we forget that? How dare we forget those who were brave enough to stay back n Iran and suffer through this nasty regime because they never gave up on Iran and it's greatness? How dare we turn our backs on them and their needs? How cowardly can we be?<br />I am an Iranian who has lived in the U.S. from the age of 10. I am beyond proud of my heritage and homeland Iran. I show it every day with my actions to the world not only since June 12th but as anyone who has known me throughout the years can testify that I LIVE to share the greatness about Iran every single day. I've spent the last 23 years here sharing our amazing history and traditions with those around me in different forms and manors that I thought would appeal to different groups of people. I don't have to show up to some stupid ridiculous Iranian gathering and get drunk, flaunt my body while dancing to Persian music, pretend like I LOVE everyone there, show off my jewelry and latest accessories, sit and clap at some nasty middle aged woman who thinks she is still 16 make a fool out of herself on the dance floor, only hang out with other Iranians, and marry an Iranian man to prove how Iranian I really am.<br />If I have offended those who fit this description of an Iranian, and you know who you are, I am not the least bit sorry. You should really be ashamed.<br />I know who I am and I am proud of my heritage and my people who are fighting for their rights with their own blood. They have nothing to protect themselves. Their chests are their shields and they go out there with no fear and face the evil knowing very well that it may be the last day for them on this planet, only in the hopes that others in Iran will one day live free. The very least we can do is circulate their messages and amplify their voices and support them even if the news media has turned their back. Even if other countries are not getting involved. Even if no one else cares WE SHOULD CARE and personally I am willing to risk my life to support these people. Whatever it takes. I am willing to be there. I hope I can say the same for you. They need ALL of us to support them.<br />To all, Iranian or not, who are watching I personally want to thank you for continuing to watch and support. Please keep the hope and the momentum alive and encourage others to do the same. If you haven't done so in the past it's not too late to start now. This is only the beginning and your efforts and support are needed so please join in. All are welcome.<br />If you feel the same way as I do please share this message with your friends.<br />Thank you,<br />Bahareh</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6321709080885390846-7385442350658826372?l=irantribunes.blogspot.com' alt='' /></div>مهدی جعفریhttp://www.blogger.com/profile/15381214476568952354noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6321709080885390846.post-4168296112369174312009-06-19T19:24:00.000-07:002009-06-19T19:26:48.913-07:00<div dir="rtl" align="right"><strong><span style="font-size:130%;color:#000099;">متن کامل نامه مهدی کروبی به شورای نگهبان</span></strong></div><div dir="rtl" align="right">بسم الله الرحمن الرحيم<br />اعضای محترم شورای نگهبان قانون اساسیسلام عليکمشما فقها و حقوقدانان گرامی در جايگاهی قرار گرفتهايد که برآمده از مجاهدت ملت شريف ايران و ابتکار رهبر فقيد انقلاب و اجتهاد علما و روشنفکران منتخب مردم در مجلس خبرگان قانون اساسی است. نمايندگان ملت در اين مجلس به شرحی که در مشروح مذاکرات آن آمده است - و برخی از ايشان در قيد حيات و از مراجع تقليد هستند – از اين حيث نظارت بر انتخابات را به شورای نگهبان واگذار کردند که نگران تکرار تجربه دخالت دربار و ساواک در انتخابات در رژيم گذشته بودند و گمان ميکردند با امکان تکرار تجربه ديکتاتوری در نهاد رياستجمهوری بايد نظارت بر انتخابات را به جمعی از فقها و حقوقدانان مستقل و بيطرف واگذار شود تا به نام دموکراسی، ديکتاتوری بهوجود نيايد. در سی سال گذشته هرگز اهميت اين نکته کليدی در تدوين و تفسير قانون اساسی تا اين حد مورد توجه قرار نگرفته بود که امروز مورد توجه قرار گرفته است چراکه اکنون زمان انتخاب شورای نگهبان است. متاسفانه به هر دليل انتخاباتی برگزار شده است که در اثر کمدقتيها و سوءاستفادهها و باوجود فيلترهای متعدد، اکثريت قاطعی از ملت ايران نسبت به نتيجه اعلام شده برای انتخابات معترض هستند و برای بطلان اين انتخابات دهها دليل دارند که برخی از اين ادله از حد سند و مدرک (که توسط نامزدهای سهگانه به شورای نگهبان ارائه شده) گذشته و به حد شياع رسيده است. سوءاستفاده برگزارکنندگان انتخابات از موقعيت خود در دولت، دخل و تصرف در رای صندوقها و وعده و وعيدهای غيرقانونی و شبهقانونی، اتهامپراکنی و پردهدری تنها پردههايی از اين اتهامات هستند که تفصيل آنها در شکايت اينجانب به شورای نگهبان آمده است. اگر شورای نگهبان به سياق گذشته خود عمل کند که به بهانه يک شام و ميهمانی و يا دادن چند قلم جنس از سوی يک نامزد راهيابی به مجلس در يک حوزه انتخابيه کوچک يا دخالت يک فرماندار، انتخابات را باطل اعلام ميکرد اکنون با اين وعدههای بزرگ و سوءاستفادههای بزرگتر و توزيع پول از سوی مقامات بزرگتر اگر شورای نگهبان کاری کمتر از ابطال کند در حقيقت مرتکب اشتباه بزرگی شده است.قصد من تحت فشار قرار دادن شورای نگهبان نيست. من به قانون عمل ميکنم و باوجود برخی باورها درباره عدم بيطرفی نهادهای داوريکننده انتخابات هنوز اميدوارم شورای نگهبان به وظيفه قانونی خود عمل کند و اين انتخابات را باطل اعلام کند.<br />اعضای محترم شورای نگهباناين نه خواست يک فرد که خواست يک ملت است. کسانی که در روزهای گذشته در اجتماعات ميليونی در خيابانهای تهران و برخی شهرستانها حضور يافتند و با کمال نجابت و صداقت با سکوت فرياد خود را به گوش شما ميرسانند نه خس و خاشاک که همان امت هميشه در صحنه هستند. چگونه است که تا روز قبل از انتخابات به اين جمعيت افتخار ميشد و از اجتماع ملت به شور انتخاباتی ياد ميشد و اکنون يا به الفاظ زشت از آنان ياد ميشود يا به عوامل بيگانه نسبت داده ميشوند؟ حتما به ياد داريد که محمدرضا پهلوی هم قيام مردم تبريز را در آستانه انقلاب اسلامی به توطئه بيگانگان نسبت ميداد و ميگفت اينان از خارج وارد ايران شدهاند. حتما به خاطر داريد که محمدرضا پهلوی مخالفانش يعنی ما و شما را ارتجاع سرخ و سياه ميناميد و BBC را عامل انقلاب اسلامی ايران ميخواند. من به عنوان فردی که از سال ۱۳۴۱ به عنوان يکی از ياران امام خمينی برای جمهوريت و اسلاميت و آزادی در راه انقلاب اسلامی زندان رفتهام و شکنجه شدهام هشدار ميدهم که توهين به ملت آتش خشم آنان را شعلهور ميکند. آنان که اين روزها در خيابانهای تهران تجمع ميکنند اتفاقا عصاره ملتند و هيچ نيازی به نيروی خارجی ندارند و از اموال عمومی مانند اتوبوسهای دولتی و تبليغات تلويزيونی هم برای تجمع بيبهرهاند و هيچ حزب و گروهی هم توان گردآوری اين همه جمعيت را ندارد. اين مردم نه خواستار تغيير نظام هستند و نه اجازه هر نوع آشوبی را ميدهند. من خود در ميان جمعيت شاهد بودم چگونه نظم خودجوش اين ملت اجازه سر دادن هيچ شعاری را نميداد و با خشونتطلبان مرزبندی داشت. اينان تنها يک خواسته دارند و آن ابطال انتخابات رياستجمهوری ۲۲ خرداد ۸۸ و برگزاری يک انتخابات سالم و آزاد بدون سوءاستفاده از امکانات دولتی است. اين انتخابات زير نظر همين نهادهای فعلی برگزار خواهد شد و در آن هيچ چيزی جز يک رئيسجمهور تعيين نخواهد شد و معنای آن نيز هيچ چيزی جز تمکين نظام به رای ملت نخواهد بود.<br />اعضای محترم شورای نگهبانشما مهمترين ظرفيت قانونی در اصلاح اين وضع هستيد که ميتوانيد با کمترين هزينه، خواست ملت را برآورده سازيد. مبادا با نااميدی ملت از شورای نگهبان آن نگرانی تاريخی امام خمينی محقق شود که فرموده بود: مبادا روزی ملت عليه شورای نگهبان به خيابانها بريزند.<br />اعضای محترم شورای نگهبانمتاسفانه تخلفات اين دولت در برگزاری انتخابات ۲۲ خرداد ۸۸ در اين روز نهتنها تمام نشد بلکه پس از آن با وجود جو التهاب و اعتراض در جامعه بر روی آتش خشم ملت نفت ريختند. مردم را خس و خاشاک خواندند، با چماق و قمه به اجتماعات مسالمتآميز و آرام آنان حمله کردند، با مهندسی آشوبها آنها را به نام ملت نوشتند، به کوی دانشگاه حمله کردند، به شکل لباسشخصيها وارد خانههای مردم شدند، اعتراض ملت به دولت را اعتراض به نظام خواندند و در پناه سانسور رسانهها و محدوديت سايتها و قطع موبايلها و پيامکها و ايجاد جو رعب و وحشت به بازداشت گسترده نخبگان و روشنفکران پرداختند تا جايی که فردی که نيازمند مراقبتهای مستمر پزشکی است و جانش در خطر است را بازداشت کردند يا پيرمرد هفتادوچندسالهای را از بيمارستان به زندان بردند يا فرزند شهدا و جانبازان را بازداشت کردند و در ميدان آزادی هم افرادی را کشتند و هم با گرفتن زير تابوت اين شهدا از آن برای خاموشی ملت استفاده کردند و اين همه در حق ملتی است که در تجمعات هفته گذشته خود با تکبير و صلوات و سکوت اعتراض خود را اعلام کردهاند. اگر شما بخواهيد به عدالت رفتار کنيد همين رفتارهای هفته گذشته دولت خود در ابطال انتخابات مهمترين سند است. دولتی که برپايه انتخابات مشروع به قدرت برسد به اين جو رعب و وحشت چه نيازی دارد؟<br />اعضای محترم شورای نگهبانبا رای عادلانه درباره انتخابات و ابطال آن و برگزاری انتخابات مجدد اراده ملت را بپذيريد و بقای نظام را تضمين کنيد که اين به عدالت نزديکتر است.<br />مهدی کروبی۲۹ خرداد ۸۸ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6321709080885390846-416829611236917431?l=irantribunes.blogspot.com' alt='' /></div>مهدی جعفریhttp://www.blogger.com/profile/15381214476568952354noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6321709080885390846.post-69907098721795024912009-05-13T15:12:00.001-07:002009-05-13T15:25:16.620-07:00<strong><span style="color:#ff0000;">م-سحر</span></strong><a href="http://4.bp.blogspot.com/_p3sqHnAB7is/SgtG0aFx1II/AAAAAAAABC4/7Z7Oj-N932A/s1600-h/saiid.jpg"><strong><span style="color:#ff0000;"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 113px; FLOAT: left; HEIGHT: 139px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5335436049721185410" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_p3sqHnAB7is/SgtG0aFx1II/AAAAAAAABC4/7Z7Oj-N932A/s320/saiid.jpg" /></span></strong></a><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_p3sqHnAB7is/SgtGoN-nDHI/AAAAAAAABCw/o0YtTykGDyU/s1600-h/gse_multipart31644.jpg"><img style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 90px; FLOAT: right; HEIGHT: 122px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5335435840311463026" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_p3sqHnAB7is/SgtGoN-nDHI/AAAAAAAABCw/o0YtTykGDyU/s320/gse_multipart31644.jpg" /></a><br /><div dir="rtl" align="right"><strong><span style="font-size:78%;">11 May 2009</span></strong><br /><a href="http://msahar.blogspot.com/2009/05/blog-post_11.html"><span style="font-size:180%;"><strong>هنگام پایمال گـُل و کِشت خارشد !ـ</strong></span></a><strong><span style="font-size:180%;"><br /></span>یک شهادت نامهء دیگر از م.سحرسرودهء چهارم تیرماه 1360<br />شعر زیر متأثر است از کشتارهای جمعی دهشتناکی که نظام تازه پای ملایان در سی خرداد 1360 در ایران آغاز کرد وطی دههء دهشتناک 1360 هزارن تن از بهترین فرزندان این آب و خاک را به مسلخ برد.این سوگنامه خصوصاً به تأثیر از قتل شاعر و هنرمند تئاتر سعید سلطانپور که در میان نخستین قربانیان بود ، نوشته و به خاطرهء او تقدیم شده و درتیرماه 1360 در پاریس به چاپ رسیده و شهادت نامه ای ست بر گوشه ای از آنچه در آن سال ها بر ملت ایران رفت ..............................................................<br />هنگام پایمال ِ گُل و کِشت ِ خار شد<br />وقت حریق ِ باغ و رحیل ِ بهار شد<br />سرو از چمن بُرید ، سپیدار شاخه سوخت<br />دور ِ کلاغ و غائلهء غارغار شد<br />یاس و بنفشه بر غم ِ شمشاد خون گریست<br />سوسن سیاهجامه شد و سوگوار شد<br />بر خاک هر شهید ، زهربرگ ژاله ریخت<br />هرلاله واژگونه شد و شرمسار شد<br />خون ستاره در تب و تاب ِ سپیده ریخت<br />ظلمت پرست آمد و خورشید خوار شد<br />تا هرچه راستی ست اسیر ستم شود<br />دیو ِ دروغ تکیه زد و ماندگار شد<br />شیخ ِ سیاهکار به قصد ِ فریب ِ خلق<br />همکاسهء عدوشد و آتش بیار شد<br />کشتی به شطّ ِ خون ِ دل ِ عاشقان فکند<br />لنگر کشید و مدعی روزگار شد<br />دین و خدای آلت ترفند و حیله گشت<br />در شبکلاه ِ شعبده ای نابکار شد<br />هر آیه دام شد ، به ره ِ خلق دانه ریخت<br />هر خُطبه حیله گشت و کمند ِ شکار شد<br />پای ستم به ناقهء وحشت رکاب زد<br />تزویر بر اریکهء قدرت سوار شد<br />سالوس راه دین زد و نام ِ خدای برد<br />رهزن نگر که راهبر و راهدار شد<br />دولت به کام تیره دلان ِ زمانه گشت<br />ملت اسیر پوچی ِ مشتی شعار شد<br />هرچند عمق فاجعه در سِتر ِ وهم بود<br />افتاد پرده اینک و ننگ آشکار شد<br />از پشت ِ هاله چهرهء جلاّد ، رُخ نمود<br />وان شیخ کار ، شهره تر از شاه کار شد<br />اما دروغ زنگ ِ زوال است و سال هاست<br />کاین شیوه سرشکسته شد و نامدار شد<br />کی می توان به خدعه و خون نردِ حُکم باخت<br />ملت فروش ماند و خداوندگار شد؟<br />با کوه کینه بر دل و با عزم بازگشت<br />کی می توان به شانهء تاریخ بار شد؟<br />خورشید در ره است و غمی نیست خلق را<br />پیشانی ِ سپیده اگر سنگسار شد<br />فریاد ِ من که مژدهء فردای فتح ماست<br />بر دفتر بلند ِ زمان یادگارشد<br />..................................................................</strong></div><div dir="rtl" align="right"><strong>م.سحر <span style="font-size:78%;">پاریس ، 4 تیرماه 1360</span><br /></div></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6321709080885390846-6990709872179502491?l=irantribunes.blogspot.com' alt='' /></div>مهدی جعفریhttp://www.blogger.com/profile/15381214476568952354noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6321709080885390846.post-91868683449407338732009-05-05T17:56:00.000-07:002009-05-05T17:57:10.475-07:00<div dir="rtl" align="right"><strong><span style="font-size:180%;">روش های دستیابی به دمکراسی در ایران</span></strong><br /><strong><span style="color:#3333ff;">(قسمت ششم)<br /></span></strong><br /><strong><span style="color:#ff0000;">پژوهشی از کورش عرفانی</span></strong> <a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" href="mailto:korosherfani@yahoo.com">korosherfani@yahoo.com</a><br /><br /><br /><strong>گفتیم که هدف از این پژوهش بررسی امکان های استقرار دمکراسی در ایران است.</strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-6.htm#_ftn1" name="_ftnref1"><strong>[1]</strong></a><strong> برای این منظور در ابتدا باید آخرین نظریات مربوط به دمکراسی سازی در کشورهای استبداد زده را بررسی می کردیم. به همین دلیل نیز کار را با ترجمه مقاله ای در باره دیدگاه های دو اندیشمند جهان سرمایه داری غرب در این باره آغاز کردیم. در قسمت اول و دوم</strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-6.htm#_ftn2" name="_ftnref2"><strong>[2]</strong></a><strong> و سوم</strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-6.htm#_ftn3" name="_ftnref3"><strong>[3]</strong></a><strong> ترجمه متن کامل مقاله ای از دو اندیشمند غربی به نام های «رونالد اینگلهارت»</strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-6.htm#_ftn4" name="_ftnref4"><strong>[4]</strong></a><strong> و «کریستین ولزل»</strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-6.htm#_ftn5" name="_ftnref5"><strong>[5]</strong></a><strong> را ارائه دادیم. در قسمت چهارم</strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-6.htm#_ftn6" name="_ftnref6"><strong>[6]</strong></a><strong> بررسی این نوشته را آغاز کردیم و ذکر کردیم که برخلاف آنچه این دو اندیشمند غربی موافق نظام سرمایه داری می گویند روند استقرار دمکراسی طبقاتی در کشورهای جهان سوم به هیچ وجه نه خودکار است و نه بیگناه. برنده ی آن طبقه ی سرمایه دار حاکم و طبقه ای است که به طور بلافصل در خدمت ساختار سرمایه داری قرار می گیرد، یعنی طبقه ی متوسط.<br /> در قسمت پنجم</strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-6.htm#_ftn7" name="_ftnref7"><strong>[7]</strong></a><strong> با مروری بر تاریخ سی سال گذشته ی ایران دیدیم که جمهوری اسلامی به عنوان رژیمی آگاه بر فرایندی رشدگیری طبقه ی متوسط، در طول سه دهه ی گذشته این روند تاریخی را به طور عمدی و آگاهانه با اشکال مواجه ساخته است. یعنی شرایط اقتصادی را طوری سازماندهی کرده است که مانع از ظهور یک طبقه ی متوسط گسترده و سازماندهی شده شود. چیزی که جامعه ایران را حتی از دمکراسی ازنوع طبقاتی آن نیز محروم کرده و آن را تحت سلطه ی یک نظام استبداد طبقاتی حفظ کرده است. بنابراین به این نتیجه گیری می رسیم که در ورای خواستن یا نخواستن و تایید یا عدم تایید آن روند دستیابی به دمکراسی در کشورمان از طریق روش مورد پسند جهان سرمایه داری به طور جدی در ایران مسدود است.<br />بنابراین امید بستن به بروز شرایط گدایی کردن یک دمکراسی طبقاتی از رژیم تمامیت گرای مذهبی متشکل از مثلث آخوند-بازاری-پاسدار دور از مقام و شعور انسانی می نماید. اما چنین پرهیزی بلافاصله ما را در مقابل این سوال قرار می دهد: حال که مسیر ترسیم شده توسط سرمایه داری غرب با بن بست روبروست چه راه دیگری برای دستیابی به دمکراسی در ایران قابل تصور است؟ حمله ی نظامی مانند عراق؟ کودتا؟ شورش؟ انقلاب؟<br />برای ارائه ی پاسخی عینی گرا که در عین حال با ارزش های انسانی مان هماهنگ باشد باید از چارچوب شعارها و رویاپردازی های کهنه بیرون آمده و به برداشت هایی رو آوریم که در خود خصلت عملی بودن و برداشتی عمل گرا دارند.<br />در این رابطه نوشته ای را ارائه خواهیم داد از دو فعال سیاسی آمریکایی که با استقبال روبرو شد، و در مجله «نیشن»</strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-6.htm#_ftn8" name="_ftnref8"><strong>[8]</strong></a><strong> [ملت] به چاپ رسیده بود به ارائه ی راهکارهایی برای برون رفت از بن بست می پردازند. این مقاله البته خطاب به سوسیالیست های آمریکا نوشته شده است و به موضوعات مربوط به این کشور می پردازد، اما انتخاب آن به این دلیل بود که از زوایه ی مسله را نگاه کرده و به راه حل دهی پرداخته است که به نوعی می تواند الهام بخش هر نیروی چپ دیگری در کشورهای سرمایه داری (مرکزی یا حاشیه ای) باشد. در مرحله ی بعد که به نقد و بررسی این مقاله خواهیم نشست خواهیم دید که این نوشته به طور غیر مستقیم هم چنین ایده ای به عنوان راه برون رفت برای جوامع استبداد زده ای مثل ایران تحت جمهوری اسلامی ارائه می دهد.<br />در این قسمت ترجمه ی کامل این نوشته را ارائه می دهیم و در قسمت بعد به نقد و بررسی آن خواهیم نشست.<br /><br />در حد موقعیت کنونی باشیم</strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-6.htm#_ftn9" name="_ftnref9"><strong>[9]</strong></a><strong><br />نوشته ی باربارا اهرنیچ</strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-6.htm#_ftn10" name="_ftnref10"><strong>[10]</strong></a><strong> و بیل فلیچر</strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-6.htm#_ftn11" name="_ftnref11"><strong>[11]</strong></a><strong><br />ترجمه ی : کورش عرفانی<br />اگرغرش فریاد سوسیالیست ها را درباره ی سرنگونی سرمایه داری نشنیده اید فقط به این دلیل نیست که تعدادی کافی از ما وجود ندارد تا چنین فریادی را سر دهد. ما نیز، به سان هرکس دیگری در وال استریت در حدود سال 2006، انعطاف پذیری سرمایه داری آمریکا را مورد تقدیر قرارمی دهیم، توانایی آن در بازیابی دوباره و یافتن راه های جدید برای رشد کردن؛ و سرمایه داری این کار را در1877، 1893 و در دهه ی 1930 انجام داد. در واقع، مانیفست کمونیست نه تنها می تواند به عنوان یک اتهام نامه ی سرمایه داری مورد قرائت قرار گیرد بلکه هم چنین یک پیروزی نامه است که می تواند بی نفس در مدح پویایی آن خوانده شود. و ما همگی این شوخی را درباره ی اقتصاد دان مارکسیست شنیده ایم که به طور موفقیت آمیزی یازده بار سه بحران اخیر سرمایه داری را پیش بینی کرده بود.<br />اما این بار بیمار از تخت بلند نخواهد شد، مهم نیست چند بار دستگاه شوک برقی برای او بکار گرفته شود. به نظر می رسد که ما به چرخه ای وارد شده ایم که درآن، رشد بیکاری سبب کاهش مصرف شده و این نیز با خود بیکاری بیشتری را به همراه خواهد داشت. شادی دیدن کارمندان عالیرتبه ای که هواپیماهای خصوصی حرفه ای خود را از دست می دهند و اربابان سابق جهان که تخم مرغ های پرتاب شده به صورتشان را تمیز می کنند به سرعت توسط رنج و زجری که در اطراف ما دیده می شود از میان می رود. مراکز توزیع غذای رایگان و خوابگاه های بی پناهان دیگر نمی توانند جوابگوی نیازها باشند، میلیون ها نفر با مسله ی سن بالایشان روبرویند در حالی که حقوق بازنشستگی دریافت نمی کنند وپس اندازهایشان نیز دودشده و به هوا رفته است. نگرانی درباره ی آینده ای که در انتظار فرزندان و نوه هایمان می باشد به جان ما افتاده است.<br />فقط یک موضوع می ماند و آن این که قرار نبود چنین شود. یادتان هست؟ قرار بود انقلابی بپا شود. ایده، پیش بینی و باور سوسیالیستی، یا هر چه که اسمش را بگذاریم، این بود که وقتی مردم از تلاش برای ادامه ی حیات از طریق خرده ریزهایی که از دهان ثروتمندان می ریزد خسته شوند به یک طریقی بپا می خیزند: - ترجیحا به طریقی همه جانبه، دمکراتیک وبدون خشونت</strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-6.htm#_ftn12" name="_ftnref12"><strong>[12]</strong></a><strong>- و ثروت را برای خودشان تصاحب می کنند. این تصاحب گری شباهتی به «ملی کردن</strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-6.htm#_ftn13" name="_ftnref13"><strong>[13]</strong></a><strong>» که در حال حاضر مورد بحث است ندارد، زیرا آنچه هم اکنون می گذرد در این حد است که ثروت های عمومی در درون بخش خصوصی دست به دست می شوند، با تغییری کوچک یا بدون هیچ تغییری در بافت نخبگانی که این ثروت ها را در اختیار دارند و بدون تغییری در روشی که کنترل آنها برای این ثروت ها اعمال می شود. انتظار ما به عنوان سوسیالیست این بود که وسعت عظیم سازماندهی که برای تغییر انقلابی لازم است زیرساخت لازم برای حکومتگری را ایجاد می کند؛ اتحادیه ها، سازمان های اجتماعی، گروه های مدافع موضوعات مختلف و تشکل های نوین بیکاران و فقرای جدید از جمله ی اجزای این سازماندهی محسوب می شوند.<br />هم چنین فرض براین بود که این باید امر راحتی باشد که توده ها کنترل زیر ساخت دولت سرمایه داری – یعنی وسایل تولید - را در اختیار خود گرفته و آن ها را در خدمت منافع همگانی به کار گیرند. لیکن بیشتر وسایل تولیدی به آن سوی آب ها رفت، به طور مثال به چین، این پایگاه سرمایه داری خودکامه. وقتی ما به چشم انداز بیش از پیش بسته ی پیرامون خود نگاه می کنیم و ویرانه های سرمایه داری مالی را جستجو می کنیم هر چه می بینیم بانک پشت بانک است و شرکت های بیمه، بنگاه های وام دهنده و مراکز تلفنی؛ اما به اندازه ی کافی شرکت هایی را نمی بینیم که در حال تولید چیزی باشند که ما واقعا بتوانیم مصرف کنیم، مانند غذا یا دارو. در سال های اخیر سرمایه داری به نحو فزاینده و تقریبا به طورمرموزی انتزاعی شده است. به جز در حوزه های تولیدی و خدمات افراد هر چه کمتری هستندکه می توانند برای فرزندان خویش توضیح دهند آنها برای تامین زندگیشان مشغول چه کاری هستند. <br />ممتازترین دانشجویان به رشته های مالی می روند نه فیزیک. بزرگترین ساختمان های شهررا دفاتر کوچک و اکران های کامپیوتر پرکرده است و نه زنجیره های تولیدی، آزمایشگاه، استودیها یا کلاس های درس. حتی صنعت پرچمدار ما، [در آمریکا] یعنی خودروسازی، نیاز به ابزارهایی تازه دارد تا بتواند چیزی بسازد که ما بتوانیم استفاده کنیم، منظور دیگر خودرو و چهارچرخه های گنده نیست، بلکه آسیاب های بادی، اتوبوس و قطار. آنچه از یک دیدگاه سوسیالیستی ما را به خشم می آورد این مفهوم تفکر برانگیز است که سرمایه داری می تواند ما را با کمتر از آن چیزی که 400 سال پیش در سیاره ی زمین یافت می شد رها سازد، یعنی زمانی که شیوه ی تولید سرمایه داری شروع به رشد کرد. مارکس تصور می کرد که سرمایه داری صنعتی به طور بالقوه مسله ی کهنه ی نایابی را حل کرده و اگر فقط توزیع عادلانه وجود می داشت به سوی دوره ی تامین وفورمی رفتیم. اما سرمایه داری صنعتی – با برخی کمک ها از جانب کمونیسم صنعتی - چنان محیط زیست را تخریب کرده که آینده ی نوع بشر، به سان انواع بی شمار دیگری از موجودات زنده، مورد تهدید است. آب و هوا گرم و گرم تر می شود، بکارگیری سوخت به نقطه ی اوج خود رسیده است، صحراها در حال پیش روی هستند، آب دریاها بالاتر می آیند و هرچه کمتر و کمتر ماهی برای تغذیه ی انسان ها در آنها یافت می شود. نیازی نیست یک بدبین افراط گرا باشید تا ببینید که انقراض آن چیزی است که در مرحله ی بعدی در انتظار نشسته است. در این موقعیت، که هم بقای درازمدت زیست شناختی وهم بقای روز به روز اقتصادی درهاله ای از ابهام فرورفته است، یگانه سوالی که مورد دارد این است: آیا ما، یعنی مردم، طرحی داریم؟ آیا می توانیم ببینیم که از این مسیر بیرون آمده و به یک آینده ی عادلانه، دمکراتیک، پایدار(صفت های مطلوب خود را اضافه کنید) پا گذاشته ایم؟<br />بگذارید به طور واقعی آنچه را هست روی میز بگذاریم: ما چنین طرحی نداریم. حداقل اینکه ما نقشه ای برای سازماندهی جامعه نداریم که رو کنیم. هر چند ممکن است به حساب غفلت ورزی ما گذاشته شود، اما باید توضیح دهیم که سوسیالیسم ایده ای در این باره بوده است که چگونه مالکیت و توزیع را و تا حدی حاکمیت را دوباره ساماندهی کنیم. این طور پنداشته می شد که سوسیالیسم عبارت است از تحت مالکیت گرفتن و توزیع کردن یک مقدار زیادی ثروت های موجود؛ کسی فکر نمی کرد که ما مجبور باشیم یک روش زندگی به کلی نوین و از لحاظ زیست محیطی قابل دوام را مطرح کنیم. علاوه بر آن، تاریخ سوسیالیسم این گونه ضایع شد که سیاسی کاران حرفه ای زیادی وجود داشتند که می گفتند یک طرح عالی دارند و فقط نیاز دارند که در دور بعدی به پیروز برسند یا به زور قدرت را از آن خود کرده و یا به اندازه ی کافی مردم را پشت سر خود جمع کنند. اما به خوبی می فهمیم - و این همان چیزی است که از ما سوسیالست می سازد - که نبود طرح یا حداقل نبود یک نوع فرایند مشورتی برای درک آن چه باید انجام شود دیگر یک گزینه نیست. قول بزرگ سرمایه داری، آن گونه که نخستین بار توسط آدام اسمیت مطرح و اخیرا در قالب « بنیادگرایی بازار» به مرز تقدس رسیده بود این طور می گفت که ما نیاز به حل و فصل چیزی نداریم، زیرا بازار خود به همه ی مشکلات ما می پردازد.<br />به جای رشد بخشیدن به اعتماد به نفس، این روایت از فعالیت آزاد اقتصادی سبب تقویت انفعال در مقابل آن بت مرموز، یعنی بازار شد. قوانین را بردارید، اجازه دهید دستمزدها به حد «طبیعی» خویش پایین بیاید، آن چه را از ساختار دولت باقی مانده است به منبع بی پایانی برای سود دهی بیشتربه پیمان کاران بخش خصوصی تبدیل کنید، خلاصه، خوش باشید. خوب، این موفق نبود و ایده ی اصلی سوسیالیسم همچنان پابرجاست: این که مردم می توانند به همدیگر نزدیک شوند وببینند چگونه می توانند دسته جمعی مشکلاتشان یا حداقل بخش مهمی از مسائل شان را حل کنند. این که ما – و نه بازار یا سرمایه داران یا یک گروه نخبه از فوق برنامه ریزها – باید سرنوشت خود را به دست گیریم. ما قبول داریم: ما طرحی برای فرایند شورایی که می دانیم باید جایگزین بی نظمی دیوانه وار سرمایه داری شود نداریم. بله، ما افکاری در باره ی این که چگونه چنین چیزی باید عمل کند داریم، بر اساس تجاربمان در جنبش حقوق مدنی، جنبش زنان یا جنبش کارگری، ونیز از طریق شرکت های تعاونی بی شمار. این ایده ها بر آن چیزی متمرکزند که ما «دمکراسی مشارکتی» می نامیم، آنجایی که همه ی آراء از جانب مردم به طور یکسان مورد احترام قرار می گیرند. اما ما الگوی مشخصی از دمکراسی مشارکتی در مقیاسی که امروز به آن نیاز است نداریم، مقیاسی که مشارکت صدها میلیون و به طور بالقوه میلیاردها نفر را در یک زمان ایجاب می کند.<br />چنین چیزی شبیه چه می تواند باشد؟ برخی از الگوهای جالب برای مطالعه موجود است، به طور مثال تجارب معروف حزب کارگران برزیل درباره ی یک بودجه ی مشارکتی در پورتو الگر.</strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-6.htm#_ftn14" name="_ftnref14"><strong>[14]</strong></a><strong> بنیانگذار «زمگزین»</strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-6.htm#_ftn15" name="_ftnref15"><strong>[15]</strong></a><strong> «میشل آلبرت»</strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-6.htm#_ftn16" name="_ftnref16"><strong>[16]</strong></a><strong> یک طرح جزیی نگر را درباره ی برنامه ریزیی مبتنی بر توده ها که نام آن را اقتصاد مشارکتی یا «پارکون»</strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-6.htm#_ftn17" name="_ftnref17"><strong>[17]</strong></a><strong> گذاشته است، یکی از ما نیز ( فلیچر، در کتابش که با عنوان همبستگی تقسیم شده با فرناندو گاسپین نوشته است) </strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-6.htm#_ftn18" name="_ftnref18"><strong>[18]</strong></a><strong> یک شبکه مستقر از شوراهای توده ای مستقر در مناطق را ارائه داده است. اما همه ی اینها موارد تجربی است و ما متوجه می شویم که هر نظامی برای طرح ریزی دمکراتیک توده ای آشفته خواهد بود. لغزش خواهد داشت، برخی موارد اشتباه خواهد بود و در موارد فراوانی باز باید به تخته سیاه برگردیم و کار کنیم. <br />اما به عنوان سوسیالیست ما می دانیم که این گونه طرح های بزرگ نجات جمعی با چه روحیه ای باید شکل گیرد، و این، روحیه ی همبستگی است. مفهومی که تا همین چند وقت پیش قدیمی جلوه می کرد و در نمودگرایی و انرژی جریان انتخاباتی «اوباما» جان تازه ای یافت. شعار «آری، ما می توانیم»</strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-6.htm#_ftn19" name="_ftnref19"><strong>[19]</strong></a><strong> شعار جنبش « کارگران کشاورزی متحد»</strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-6.htm#_ftn20" name="_ftnref20"><strong>[20]</strong></a><strong> بود و توسط اتحادیه ها و سازمان های اجتماعی متفاوت مورد پذیرش قرار گرفته بود تا براین نکته انگشت گذاشته باشد که توده های وسیع مردم از طریق کنش جمعی قادر به چه کاری می باشند. حتی به نظر می رسد که فراخوان های به نسبت عادی اوباما برای قبول شرکت داوطلبانه در خدمات عام المنفعه روحیه ی «ایثار» را تقویت کرده است. اگر فکر برنامه ریزی دمکراتیک و به دست گرفتن سرنوشت مان محتوای فکری سوسیالیسم است، همبستگی، منبع انرژی احساسی آن است، درک اخلاقی و باور آتشینی که ما همگی با هم به این کار همت کرده ایم، هر چند که با چالش هایی سخت روبر هستیم.<br />همبستگی با این همه، بدون سازماندهی، یک احساس تهی می باشد، یعنی بدون راه های اندیشیدن و کارکردن با یکدیگر و روش های به هم متصل ساختن جنبش های اجتماعی که در حال مبارزه با بی عدالتی های روزمره هستند. ما این فرصت غول آسا را در این واقعیت غمگین کننده می بینیم که میلیون ها آمریکایی توسط اقتصاد سرمایه داری به حال خود رها شده و آزاد هستند تا استعدادهای قابل ملاحظه ی خویش را برای خلق یک جایگزین عادلانه تر و قابل دوام تر بکار گیرند. اما اگر ما در باره ی بقای جمعی در مقابل بحران های متعدد جدی هستیم باید به ایجاد سازمان هایی اقدام کنیم که شامل سازمان های به طور مشخص سوسیالیستی نیز می شود و می تواند این استعداد را بسیج کرده، ایفای نقش راهبری را توسعه داده و مبارزات محلی را به پیش راند. و ما باید جدی باشیم، زیرا نخبگان سرمایه داری که چیزها را تا به حال در دست داشتند تمامی اعتماد و حتی احترام را از میان برده اند و ما ترقی خواهان، از همه جناح ها، تنها افراد بالغی هستیم که باقی مانده ایم.<br />* *<br /></strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" href="http://www.korosherfani.com/"><strong>www.korosherfani.com</strong></a><br /><strong> 5 May 2009<br /> <br /></strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-6.htm#_ftnref1" name="_ftn1">[1]</a> http://www.korosherfani.com/neveshteha/1388/pajohesh-1.htm<br /><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-6.htm#_ftnref2" name="_ftn2">[2]</a> <a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-2.htm">http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-2.htm</a><br /><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-6.htm#_ftnref3" name="_ftn3">[3]</a> http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-3.htm<br /><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-6.htm#_ftnref4" name="_ftn4">[4]</a> Ronal Inglehart<br /><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-6.htm#_ftnref5" name="_ftn5">[5]</a> Christian Welzel<br /><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-6.htm#_ftnref6" name="_ftn6">[6]</a> http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-4.htm<br /><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-6.htm#_ftnref7" name="_ftn7">[7]</a> http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-5.htm<br /><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-6.htm#_ftnref8" name="_ftn8">[8]</a> Nation<br /><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-6.htm#_ftnref9" name="_ftn9">[9]</a> Rising to the Occasion ) www.thenation.com/doc/20090323/ehrenreich_fletcher(<br /><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-6.htm#_ftnref10" name="_ftn10">[10]</a> خانم باربارا اهرینچ Barbara Ehrenreich از مبارزین جنبش زنان، فعال سیاسی سوسیالیستی و جامعه شناس آمریکایی متولد 1941 می باشد. وی تاکنون بیست کتاب در زمینه های اجتماعی و مبارزاتی آمریکا منتشر کرده است. نگاه کنید به : http://en.wikipedia.org/wiki/Barbara_Ehrenreich<br /><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-6.htm#_ftnref11" name="_ftn11">[11]</a> بیل فلیچر Bill Fletcher, Jr. از چهره های مبارز سندیکالیسم سوسیالیستی آمریکا می باشد. وی علاوه بر شرکت فعال و عضویت در تشکل های کارگری آمریکا در کار پژوهش دانشگاهی نیز می باشد. نگاه کنید به: http://www.speakoutnow.org/userdata_display.php?modin=50&amp;uid=266<br /><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-6.htm#_ftnref12" name="_ftn12">[12]</a> فراموش نکنیم که نویسندگان «چپ غیر رادیکال آمریکایی» را نمایندگی می کنند. (مترجم)<br /><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-6.htm#_ftnref13" name="_ftn13">[13]</a> Nationalization<br /><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-6.htm#_ftnref14" name="_ftn14">[14]</a> توضیح مترجم: اشاره ی نویسندگان در این جا به تجربه ای است که حزب کارگران برزیل در شهر «پرتو آلگر» برزیل در زمینه مدیریت بودجه ی همگانی این منطقه به کار بسته است. در این روش که از چند سال پیش در این شهر اجرا می شود مردم به طور مستقیم در فرایند تصمیم گیری ها نقش داشته واز طریق یک نظام مشارکت مستقیم برای هزینه ی بودجه ی شهرداری تعیین تکلیف می کنند. برای اطلاعات بیشتر درباره ی این تجربه مشارکت توده ای موفق به این لینک نگاه کنید: http://www.unesco.org/most/southa13.htm<br /><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-6.htm#_ftnref15" name="_ftn15">[15]</a> Zmagazin یک نشریه ی مترقی است که به انتشار تجارب مردمی برای مقابله با سیستم سرمایه داری می پردازد. نگاه کنید به: www.zmag.org/znet<br /><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-6.htm#_ftnref16" name="_ftn16">[16]</a> Michael Albert<br /><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-6.htm#_ftnref17" name="_ftn17">[17]</a> کلمه parecon که مخفف Particpatory Economy یا «اقتصاد مشارکتی» است براساس کارهای فعال ونظریه پرداز سیاسی «میشل آلبرت» و اقتصاددان رادیکال «روبرت هانل» در دهه ی 80 و 90 تدوین و ارائه شد. <br /><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-6.htm#_ftnref18" name="_ftn18">[18]</a> Bill Fletcher, Jr. and Fernando Gapasin, Solidarity Divided, The Crisis in Organized Labor and a New Path toward Social Justice, A new direction for labor by two of its leading activist intellectuals, 324 pp, 2008. <br /><br /><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-6.htm#_ftnref19" name="_ftn19">[19]</a> “Yes, We can”.<br /><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-6.htm#_ftnref20" name="_ftn20">[20]</a> United Farm Workers</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6321709080885390846-9186868344940733873?l=irantribunes.blogspot.com' alt='' /></div>مهدی جعفریhttp://www.blogger.com/profile/15381214476568952354noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6321709080885390846.post-53964766601941140752009-05-05T17:53:00.000-07:002009-05-05T17:54:25.693-07:00<div dir="rtl" align="right"><strong><span style="font-size:180%;color:#3333ff;">روش های دستیابی به دمکراسی در ایران</span></strong><br /><strong>(قسمت پنجم )<br /></strong><br /><strong><span style="color:#ff0000;">پژوهشی از کورش عرفانی</span></strong> <a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" href="mailto:korosherfani@yahoo.com">korosherfani@yahoo.com</a><br /><br /><strong>گفتیم که هدف از این پژوهش بررسی امکان های استقرار دمکراسی در ایران است.</strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-5.htm#_ftn1" name="_ftnref1"><strong>[1]</strong></a><strong> برای این منظور در ابتدا باید آخرین نظریات مربوط به دمکراسی سازی در کشورهای استبداد زده را بررسی می کردیم. به همین دلیل نیز کار را با ترجمه مقاله ای در باره دیدگاه های دو اندیشمند جهان سرمایه داری غرب در این باره آغاز کردیم. در قسمت اول و دوم</strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-5.htm#_ftn2" name="_ftnref2"><strong>[2]</strong></a><strong> و سوم</strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-5.htm#_ftn3" name="_ftnref3"><strong>[3]</strong></a><strong> ترجمه متن کامل مقاله ای از دو اندیشمند غربی به نام های «رونالد اینگلهارت»</strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-5.htm#_ftn4" name="_ftnref4"><strong>[4]</strong></a><strong> و «کریستین ولزل»</strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-5.htm#_ftn5" name="_ftnref5"><strong>[5]</strong></a><strong> را ارائه دادیم. در قسمت چهارم بررسی این نوشته را آغاز کردیم و ذکر کردیم که برخلاف آنچه این دو اندیشمند غربی موافق نظام سرمایه داری می گویند روند استقرار دمکراسی در کشورهای جهان سوم به هیچ وجه نه خودکار است و نه بیگناه. برنده ی آن طبقه ی سرمایه دار حاکم و طبقه ای است که به طور بلافصل در خدمت ساختار سرمایه داری قرار می گیرد، یعنی طبقه ی متوسط. در پایان قسمت قبل گفتیم که جمهوری اسلامی به عنوان رژیمی آگاه بر فرایندی که این دو از آن یاد می کنند، یعنی زمینه های رشدگیری طبقه ی متوسط در طول سه دهه گذشته این روند تاریخی را به طور عمدی و آگاهانه با اشکال مواجه ساخته است. یعنی شرایط اقتصادی را طوری سازماندهی کرده است که مانع از ظهور یک طبقه ی متوسط گسترده و سازماندهی شده شود.<br />در این قسمت به بررسی شرایط تحول «نوین گرایی» در ایران بعد از انقلاب خواهیم پرداخت و سه دهه ی گذشته را به طور بسیار مختصر در چهار عرصه ی اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و یا سیاسی بررسی خواهیم کرد. در این نگاه گذرا به این نکته توجه خواهیم داشت که آیا فرایندی که نویسندگان فوق ازآن یاد کرده در جامعه ی ایران به طور اصولی روی داده است یا خیر و اگر بلی در چه حد.<br />*<br />نوین گرایی در ایران بعد از انقلاب:<br />بررسی این موضوع در دوران بعد از انقلاب را به دلیل آن که یک رژیم تمامیت گرا بر جامعه حاکم شده و تمامی عرصه های چهارگانه ی جامعه یعنی اقتصاد، روابط اجتماعی، فرهنگ و ساختار سیاسی را تحت نفوذ و سلطه ی خود قرار داد با یک طبقه بندی از بالا ارائه می دهیم. هدف از این کار هم چنین برجسته کردن نقش ارادی شکل دهی به تحولات یک کشور از سوی تصمیم گیرندگان و صاحبان قدرت در یک نظام خودکامه می باشد.<br /><br />· دوران نخستین 1358 – 1368<br />بعد از انقلاب سران جمهوری اسلامی یعنی آخوندها و شریک های بازاری شان با آگاهی کامل بر فرایندی که سبب شکست رژیم شاه شده بود سیاست های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی خود را تنظیم کردند.<br /> در عرصه ی اقتصادی آنها تمامی پروژه های صنعتی شدن و تولید گرایی را به طرح های اقتصاد وارداتی و تجاری تبدیل کردند. این نوع اقتصاد دولتیِ بازاری صفت از این خطر به دور بود که بخواهد تولید گری و تخصص گرایی و به تبع آن طبقه ی متوسط را رشد دهد و آن را به رقیب سیاسی قشر حاکم تبدیل کند. اقتصاد بازاری کشور به دانش ودانشمند احتیاجی نداشت. می شد آن را با دو دوتا چهارتای ساده ی حجره های بازار محاسبه کرد: درآمد ناشی از نفت به اضافه ی درآمدهای داخلی منهای واردات، هزینه ها ی دولت و سوبسیدهای اجباری. با همین محاسبه ی ساده، جمهوری اسلامی کشور را تا سال 1368 یعنی در طول ده سال اداره کرد و زیربناهای اقتصادی را به طور ریشه ای برای دهه های بعد از میان برد. این دوران که بخش اصلی آن مصادف با دوران جنگ بود به طور صرف فرصتی بود برای استقرار نظام بازاری بر اقتصاد، یعنی قابلیت معامله گری دادن به همه موضوعات اقتصادی از واردات تانک و موشک و هواپیما برای جنگ خانمانسوز گرفته تا واردات شکر و پارچه چادری برای پاسخگویی به اجباری شدن حجاب برای زنان.<br />در عرصه ی اجتماعی از هم پاشاندن طبقه ی متوسط از طریق از میان بردن فعالیت های اقتصادی که برای آنها فرصت شغلی ایجاد می کرد تا مجبور ساختن آنها به مهاجرت گسترده و نهادینه ساختن فرارمغزها همگی به طور منظم دنبال شد. در طول ده سال اول انقلاب بخش مهمی از طبقه ی متوسط فروپاشید و به طبقه ی محروم جامعه تبدیل شد و در شرایط مادی طبقه ی کارگر و حتی پایین تر قرار گرفت. از آن سوی، طبقه ی کارگر و قشرهای محروم در زیر بار فشار مالی بودند و دولت با حمایت گداپرورانه و استقرار نظام کوپنی و پرداخت سوبسیدها تلاش می کرد که حیات حداقل آنها را تامین کند. در این میان رژیم شرایط مشخص صعود اجتماعی را برای محرومان و مستضعفان جا انداخت. هرگونه امیدی به کسب یک موقعیت شغلی یا اقتصادی و داشتن یک شانس برای صعود اجتماعی به بهای پیوستن به نهادهایی بود که به طورمستقیم در خدمت تحکیم رژیم و سرکوب سایر قشرهای جامعه بودند: سپاه، بسیج، ارتش، وزارت اطلاعات، نیروی انتظامی، حوزه ی علمیه و... بنابراین حرکت عمودی در ساختار طبقاتی جامعه نزدیک به یک دهه فقط از طریق شرکت فعال در جا انداختن موقعیت برتر قشر حاکم ممکن بود وتقریبا نه به هیچ طریق دیگر.<br />در عرصه ی فرهنگی، حاکمیت آخوندی-بازاری تمامی مظاهر نوین سازی و غربی بودن و نیز تمامی نمودهای تفکر منطقی و خردگرا را هدف قرار داده و به آنها تاخت. با بستن دانشگاه ها به مدت دو سال که نشان دهنده ی بی اهمیت بودن این نهاد برای استراتژی اقتصادی و فرهنگی رژیم جدید بود آنجا را به عرصه ای برای تولید روشنفکران خنثی یا طرفدار خود تبدیل کرد و به زعم خویش تمامی موارد و امکان های پرورش تفکر مخالفت و یا فرد مخالف در نهاد دانشگاه را خنثی کرد. با استقرار علنی سانسور، خفقان، تهدید و سرکوب جمهوری اسلامی سطح و دستمایه ی فرهنگی جامعه را تا آنجا که می توانست به عقب راند و تفکر تحجرگرای حوزه را برفضای دانشگاه مستقر ساخت. با تصفیه ی اساتید دانشمند و متخصص، جای آنها را به خودفروشان بی مایه داد که حاضر بودند برای داشتن یک مقام، بی سوادی خود را در پشت تمجید و تملق و نماز خواندن و ریش گذاشتن و غیره پنهان سازند. وسایل ارتباطی جامعه و نیز سینما و ادبیات و هنر عرصه ی بی مایگانی شد که فرهنگ خرافه گرا وضد خردگرای دولتی را تبلیغ و تشویق می کردند. از جان نوجوانانی که به سان گوشت جلوی گلوله به جبهه ها فرستاده می شدند گرفته تا موضوعات ایران کنترا و افتضاحات دیگر همه و همه در فضای سرکوب وخفقان و دشمنی جدی با تخصص و تعقل پیش رفت.<br />در عرصه ی سیاسی، رژیم جدید محدودیت سقف تحمل خود را بسیار زودتر از سایر عرصه ها آشکار ساخت. سرکوب از فردای به قدرت رسیدن آغاز شد. خمینی با صدور فرمان تحویل اسلحه ها گام نخست را تنها چند ساعت پس از کسب قدرت برداشت تا مبادا نیروی توده ها برای مقابله با آن چه وی و همراهانش در سر داشتند بتوانند دست به اسلحه برند. سرکوب به زودی چهره ی خونین خود را در قالب اعدام بی محاکمه ی مقامات رژیم سابق نمایاند و به سرعت دامن اهالی کردستان، عرب زبان های خوزستان و سپس مبارزان چپ در گنبد را گرفت. تصفیه ی جامعه از هر گونه مخالفت سازماندهی شده با استفاده از ماشین سرکوب به جا مانده از زمان شاه و ترکیب آن با دستگاه نوین سرکوب، که از میان داوطلبان رشد اجتماعی تغذیه می شد، موفق شد یکی بعد از دیگری تمامی سازمان های سیاسی «غیر خودی» را بدون هیچ استثنایی تارو مار کند و با به راه انداختن موج اعدام، دستگیری، حبس و یا وادار به تبعید کردن مخالفان خود، جامعه را به معنای مطلق کلمه از امکان ابراز هرگونه مخالفت سازماندهی شده خالی کرد. مکانیزم های تولید و بازتولید نیروهای مخالف می رفت تا با سرکوب مطلق روبرو باشد.<br />اما این نکته قابل توجه است که با وجود تمامی هجوم بی سابقه ی رژیم در این عرصه ها، بخش مهمی از آنچه حاصل نوین سازی دوران قبل از انقلاب در عرصه های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی بود به یک شکل یا به شکلی دیگر، بعد از سربه در کردن شوک 58-61 به حیات و حتی رشد بطئی خود ادامه دادند. تا آن جا که در پایان جنگ رژیم که با ویرانی کامل اقتصاد، درهم پاشیدگی اجتماعی، بن بست فرهنگی و آشفتگی سیاسی روبرو بود خود را با ضرورت تغییراتی مهم در مقابل خطر بالقوه ی جامعه مواجه دید. نخست برای ایجاد اطمینان روانی در در دستگاه از هم پاشیده ی رهبری و میان خودی ها که روحیه باخته بودند چند هزار نفر از مخالفین در بند خود را در زندان کشتار کرد(قتل عام تابستان 1367 )، حذف خمینی به عنوان برگ سوخته ضروری به نظر می رسید، قدرت در بالا تقسیم شد وآخوندکی به نام خامنه ای جای اورا گرفت، قانون اساسی تغییر کرد، مقام نخست وزیری حذف شد ورفسنجانی با تقسیم قدرت با خامنه ای به عنوان نمایندگان روحانیت و بازار، جای او را به عنوان ریس جمهور اشغال کرد.<br />از این مرحله نجات نظام، استراتژی دیگری را می طلبید. دو دوره ی ریاست جمهوری رفسنجانی روند متفاوتی با هشت سال پیش از آن دارد.<br />2) دوران رفسنجانی ( 1368- 1376 )<br />در عرصه ی اقتصادی دولت به سیاست های اقتصاد جهانی نزدیک تر شده و بخش خصوصی قدرت می گیرد. در سایه ی رشد کمی و تنوع یافتن فعالیت ها، بخش خصوصی وسیع تر شده و علاوه بر سرمایه داران بازاری-دولتی، به تدریج نفرات دیگری را شامل می شود. دولت شروع به خصوصی کردن می کند و تحت رهنمودهای «صندوق جهانی پول» و «بانک جهانی»، که به ایران وام می دهند، واگذاری برخی واحدهای دولتی ورشکسته به بخش خصوصی آغاز می شود. اقتصاد تا حدی به سوی مدیریت حرفه ای و خرد گرا پیش می رود و سیاست های مالی دولت، به معنای نسبی کلمه، تابع برخی از استانداردهای جهانی می شوند. اما پدیده ی نوظهور در این میان ورود سپاه پاسداران به عرصه ی اقتصادی کشور است. نیروهای سپاه که با پایان جنگ دیگر فعالیت نظامی خاصی ندارند در عرصه های اقتصادی و بازسازی مناطق جنگی به کار گرفته شده و به تدریج به حوزه های دیگری که مرتبط با جنگ و بازسازی نیستند پا می گذارند.<br />در عرصه ی اجتماعی در این دوره فشار بسیاری بر طبقه ی کارگر و محرومان می آید، بخش مهمی از حمایت های دولتی از این طبقه و قشرها حذف می شود ودر عوض طبقه ی متوسط که ترکیبی است از باقیمانده ی طبقه ی متوسط قبل از انقلاب و قشرهایی که در طول ده سال گذشته به طبقه ی متوسط پیوسته اند رشد می کند. بخشی از طبقه ی کارگر در این دوره به قشرهای محروم مادون خود فرو می ریزد. سیاست های خاص سرمایه دار منشانه ی این دوره چنان فشاری بر محرومان می آورد که نخستین شورش های اجتماعی فقرا در شهرهای مختلف و نیز در مناطق حاشیه ای شهرهای بزرگ مانند اسلام شهر، شیراز و مشهد آغاز می شود و با سرکوب خونین روبرو می شود.<br />در عرصه ی فرهنگی در این دوره تحولات بیشتر کمی است تا کیفی. دانشگاه آزاد با استقبال فرزندان طبقه ی متوسط به یک نهاد آموزشی جا افتاده در می آید و به واسطه ی قدرت جدید هاشمی رفسنجانی که از سرمایه گذاران اصلی آن است به تدریج می رود که تبدیل به یک نهاد آموزشی «رسمی» غیر دولتی شود. این دانشگاه ابزاری است برای کنترل نیروی جوان که از یکسو نمی تواند در دانشگاه های دولتی هضم شود و از یکسو نیز فاقد زمینه های شغلی مشخص می باشد. رشد شمار دانش آموختگان در این دوره سبب تقویت فرهنگی طبقه ی متوسط می شود. اما از حیث کیفی، بی مایگی این دانشگاه ها تعداد زیادی دانشگاه دیده را به جامعه روان می دارد که فاقد بنیان های رفتاری و آگاهی یک دانش آموخته ی واقعی هستند. این شکل گرایی در سال های آینده اوج می گیرد وهرمقام وشخصیتی دولتی به دنبال تهیه ی یک عنوان دانشگاهی برای خود برمی آید. <br />در عرصه ی سیاسی در این هشت سال تحول خاصی روی نمی دهد. هیچ حزب یا سازمان غیر دولتی اجازه ی فعالیت نمی یابد. اما برخی از نیروهای دولتی که در سایه ی تحولات جدید، زبانی کمابیش انتقادی را نسبت به بخشی از سیاست های حاکمیت در پیش گرفته اند کم کم خود را یافته و در قالب برخی نشریات یا تشکل های فرهنگی، تحقیقاتی و انتشاراتی متجمع شده و به تدریج آرزوهای سیاسی خود را به طور غیر مستقیم و گهگاه به صورت مستقیم مطرح می کنند.</strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-5.htm#_ftn6" name="_ftnref6"><strong>[6]</strong></a><strong> به موازات این جریان، نیروهای راست گرا نیز به ضرورت سازماندهی خود واقف شده و به تدریج به سوی ساماندهی تشکیلاتی خویش و حزب و سازمان سازی پیش می روند. پدیده ی نو این که به تدریج چهره هایی از سپاه پاسداران خود را به عرصه ی سیاست می رسانند. خامنه ای که در این دوره به شدت نیاز به تقویت جایگاه خود در مقابل رفسنجانی و بازاری های دارد با باز گذاشتن دست سپاه بر آن می شود که سپاه را به متحد نخست خود برای آینده ی سیاسی خویش تبدیل کند. پایان دوره ی ریاست جمهوری رفسنجانی و جاه طلبی او زنگ خطری برای جایگاه علی خامنه ای به عنوان ولی فقیه فاقد مشروعیت مذهبی بود. به همین دلیل اتحاد با سپاه برای خامنه ای عاقلانه به نظر می آمد.<br />مجموعه این تحولات سبب می شود که در پایان دوره ی دوم ریاست جمهوری رفسنجانی، اقتصاد ایران با غرب تعاملی به نسبت مهم دارد، طبقه ی متوسط دوباره جان گرفته ورشد کرده است، طبقه ی کارگر و قشرهای محروم به شدت ناراضیند، سپاهی ها به تدریج وارد سیاست شده اند. نمایندگان فرهنگی طبقه ی متوسط به صورت سیاسی تر خود را مطرح می کنند و جهان غرب به دنبال فرصتی است تا روابط خود با ایران را تعمیق و افزایش دهد. دراین شرایط است که برخلاف آنچه در روایت مدرن نظریه «نوین سازی» به عنوان ظهور سیاسی طبقه ی متوسط مطرح می شود، وبه جای سپردن هدایت قدرت طبقه ی متوسط به دست رهبری های خودجوش وغیر خودی، رژیم به طور فکر شده و با هدف پیشگیرانه و امنیتی، مدیریت این جریان را به دست یک مهره ی خودی قابل اطمینان یعنی محمد خاتمی می سپارد. جریان دوم خرداد عبارت بود از مدیریت دولتی را سوارکردن بر یک پتانسیل اجتماعی واقعی که ریشه در رشد طبقه ی متوسط داشت.<br />دوران خاتمی با شعارها، حرف ها و گفتمانی که رنگ و بوی شبه دمکراتیک دارد قول و وعده های متفاوتی به نسبت دوران بسته ی 18 سال گذشته است آغاز می شود. صحبت از جامعه ی مدنی و آزادی های اجتماعی و حتی سیاسی می شود.<br /><br /><br />3) دوران خاتمی ( 1376 – 1384 )<br />درعرصه ی اقتصادی دوران خاتمی ادامه ی حرکت دوران رفسنجانی است. یعنی خصوصی سازی هر چه بیشتر، کاهش حمایت های دولتی از محرومان و طبقه ی کارگر و نیز بازگذاشتن دست غرب در عرصه ی سرمایه گذاری بخصوص در عرصه ی نفت و گاز. اما به طور عمومی د راین هشت سال اقتصاد ایران محدودیت های خویش را برای تبدیل شدن به یک اقتصاد عقلایی نشان می دهد. خردگرا کردن مدیریت اقتصادی به سرعت با منافع کهنه ی بازاری ها و نیز غارت سالاری سرمایه داران وابسته به دولت برخورد می کند و تضادهایی جدی را بر می انگیزد. اقتصاد ایران نزدیک به هشت سال در میان ضرورت سرمایه گذاری های خارجی و تقویت بخش خصوصی غیر وابسته به دولت از یکسو و حفظ چرخه ی سودسازی برای بازاری ها و نهادهایی که به تقویت مالی روحانیون در قدرت یاری می رسانند (بنیادها) به صورت بلاتکلیف می ماند. از سوی دیگر سپاه نیز که تبدیل به یک بازیگر اقتصادی تمام عیار در عرصه های زیربنایی و تولیدگری شده است خواهان گسترش نفوذ سرمایه گذاری های خارجی و یا حضور وسیع سرمایه های خصوصی مستقل نیست. به دلیل این تضاد ساختاری آشکار میان برون گرایی و درون گرایی هشت سال دوران ریاست جمهوری خاتمی به طور عملی شاهد هیچ رشد کیفی نیست و انحطاط اقتصادی و مشکلات مالی انباشته می شود. پایان دوره ی دوم ریاست جمهوری خاتمی شاهدی اقتصادی درجا زده و رو به ویرانی است.<br />در عرصه ی اجتماعی به دلیل ایستایی اقتصادی که دولت خاتمی نه قاطعیت و نه اختیارات لازم برای برون رفت از آن را دارد وضعیت اقتصادی سال به سال وخیم تر می شود. در دوره چهارساله ی دوم ریاست جمهوری خاتمی بار دیگر ریشه های اقتصادی طبقه ی متوسط به شدت تضعیف می شود، کارگران به محرومان جامعه و محرومان جامعه به قشرهای رها شده به حال خود تبدیل می شوند. فقر در جامعه گسترده شده و دامن بسیاری از قشرها را می گیرد. جو نا امیدی و بی اعتمادی شدیدی بر جامعه حاکم شده و فرهنگ «کلاهت را سفت بگیر باد نبره» بر روحیات جمعی و فردی ایرانیان حاکم شده و بی توجهی به سرنوشت هم دیگر را در جامعه دامن می زند. نا امیدی شدید، بی اعتمادی، ازهم پاشیدگی روابط اجتماعی و روان پریشی گسترده از علائم روانشناسی اجتماعی جامعه ایرانی در پایان این دوره می باشد.<br />درعرصه ی فرهنگی در این دوره شاهد رشد کمی و تا حدی کیفی مطبوعات هستیم. تولید افزایش می یابد و برخی از موانع گذشته بر سر راه هنرمندان و نویسندگان برداشته می شود. اما این به معنای شکوفایی ادبی یا فکری نیست. زیرا دستگاه های اطلاعاتی رژیم با دور زدن وزارتخانه های دولتی سرکوب و ترس و اختناق را در جامعه دامن زده و حفظ می کنند. محمد خاتمی به شکل گرایی اکتفا کرده و به عنوان نگران آینده ی نظام در هیچ موردی با دستگاه سرکوب ولایت فقیه شاخ به شاخ نمی شود. دائم کوتاه می آید و آزادیخواهان را به عنوان افراط گرایان سرزنش می کند. او خط قرمزهای نظام را می شناسد و رعایت آنها را توسط هر عضوی از حکومت یا هواداران خود خواهان است. بررسی قانون مطبوعات وبرقرای نظامی صنفی بررسی جرائم مطبوعاتی با حکم حکومتی از دستور کار مجلس در اختیار اکثریت اصلاح طلبان خارج می شود. این حکم خامنه ای به راحتی سقف رشد فرهنگی جامعه را در نظام ولایت فقیهی نشان داد. <br />در عرصه ی سیاسی در این دوره جنبش های اجتماعی رشد می کند. از جمله جنبش دانشجویی که بازهم به سان دو دهه ی قبل از آن با سرکوب مواجه می شود. تشکل های فرهنگی، اجتماعی و سیاسی از رشد کمّی برخوردارند بدون آنکه فرصت و امکان تعمیق کار و فعالیت کیفی را در جامعه داشته باشند. ترس سرکوب، هر چند که رقیق تر می شود، اما به طور عملی حضور دارد و فرمانده ی سپاه تهدید به بریدن زبان ها می کند. به همین دلیل تمامی فرصت ها در این دوره موفق به استقرار نهادینه ی هیچ جریان سیاسی نمی شود. اصلاح طلبان و تشکل های آنها که همگی پیشینه ی درون رژیمی دارند میان موضع گیری ساختاری با نظام وگذشتن از خط قرمزها هشت سال فرصت را می سوزانند، قیام 18 تیر دانشجویان در سال 1378 کلیت نظام را تهدید کرده و محافظه کاری را در میان اصلاح طلبان، به عنوان جزیی از مجموعه ی نظام تقویت می کند، حتی بروز قتل های زنجیره ای نیز سبب انقطاع آنها با نظامی که ایشان را پرورانده است نمی شود. در پایان دوره ی دوم ریاست جمهوری خاتمی اصلاح طلبان حکومتی به قدری ناامید، از هم پاشیده، پراکنده و فاقد حمایت اجتماعی هستند که در انتخابات شوراها به راست ها می بازند و برای انتخابات ریاست جمهوری حتی روی داشتن یک کاندیدای مشترک به توافق نرسیده و باردیگر به پشت صحنه ی سیاسی رانده می شوند.<br />دراین زمان اقتصاد ورشکسته است، جامعه سرخورده و ناامید است، فرهنگ به سان زن بارداری که توان زاییدن ندارد درد می کشد و صحنه ی سیاسی از هر نیروی دارای اصالتی خالی است. نتیجه ی مهم دوران هشت ساله ی خاتمی خالی کردن زیر پای اقتصادی طبقه ی متوسط، از هم پاشیدن و فراهم کردن شرایط سقوط اجتماعی و در نهایت خلع سلاح سیاسی آن می باشد. ضربه ای همه جانبه که خاتمی و جناح او بر رشد طبقه ی متوسط وارد کرده ونظام را از خطرات ساختاری این رشد دور ساخت.<br />در طول این هشت سال، چنانکه گفتیم، سپاهی های قدرت یافته اند. آنها در اقتصاد کشور نفوذ کرده اند، از حمایت مستقیم ولی فقیه برخوردارند، با بازاری های متحد شده اند، نظر جناح راست وروحانیون محافظه کار را به خود جلب کرده اند و بخصوص مدیریت یکی از پروژه های حساس رژیم، یعنی فعالیت اتمی را که هم برای اقتصاد کشور وهم برای بقای نظامی و سیاسی رژیم لازم است، به عهده گرفته اند.<br />از آن سوی، طبقه ی متوسط ضعیف شده و قشرهای محروم جامعه به گونه ای وسیع رشد کرده و بیتاب هستند. در این شرایط سپاه کاندیدای خود را که قبلا به مقام شهرداری تهران رسانده است رو کرده و با حمایت تبلیغاتی وسیع ولی فقیه و رسانه های تحت نظر او و با استفاده از شبکه ی مالی بازار و نیز و با استفاده از نفوذ و قدرت شبکه سپاه و بسیج به قدرت می رسانند.<br />4) دوران احمدی نژاد ( 1384- 1388 )<br />احمدی نژاد به معنای واقعی کلمه تولید دستگاه عقیدتی آخوندی-بازاری-سپاهی است و ازاین نظر نمایندگی تمامی بخش های قدرتمند قشر حاکمیت را برعهده دارد. به همین دلیل نیز از حمایت وسیع بدنه ی رژیم برخوردار است و می تواند به خود اجازه دهد هجوم همه جانبه ای را از جانب نظام بر علیه جامعه آغاز کند.<br />در عرصه ی اقتصادی احمدی نژاد دست سپاه را باز می گذارد تا آن کند که می خواهد. با برخورداری از قیمت بی سابقه ی نفت وی تمامی پایه های مدیریت اقتصادی خردگرا در جامعه را زیر سوال می برد. سازمان برنامه و بودجه را حذف کرده و مفهوم برنامه ریزی را از اقتصاد بیرون می کشد. وی مدیریت پادگانی را بر اقتصاد کشور حاکم ساخته و با اولویت دادن به چند مورد که برای بقای نظام اهمیت حیاتی دارد تمامی تلاش های پراکنده و تا حدی اجباری 25 سال گذشته برای شکل دادن به یک اقتصاد برنامه مند را بی اعتبار می سازد: طرح فعالیت اتمی، تقویت بنیه ی نظامی رژیم، تقویت نیروهای اطلاعاتی و امنیتی کشور، تامین مالی نیروهای سرکوبگر و بسیجی، استقرار سپاهیان در تمامی عرصه های مدیریت کشور و در نهایت، تعمیق ریشه های حضوررژیم در عراق، افغانستان، خاورمیانه و سایر نقاط جهان. اقتصاد ایران در چهار سال گذشته دچار بدترین ضربه هایی شده است که می توان تصور کرد یک دشمن خارجی بتواند به کشور وارد سازد. نتیجه آن خالی شدن خزانه ی دولت، تهی شدن صندوق ذخیره ی ارزی، استقرار نظام مافیایی پاسداری-بازاری-آخوندی بر تمامی نهادها و فعالیت های اقتصادی دولتی و خصوصی و در نهایت از میان بردن شانس بازسازی زیرساخت های اقتصادی می باشد.<br />در عرصه ی اجتماعی احمدی نژاد به صورت مشخص به تضعیف و حتی دشمنی با طبقه ی متوسط پرداخته و آن را بسیار تضعیف کرده است. در عوض احمدی نژاد با حذف بیش از پیش حمایت های نهادینه ی دولت نظام ارباب-رعیتی را میان حکومت و شهروندان مستقر ساخته است و حیات اقتصادی آنها را تبدیل به شمشیر داموکلس روی سر همه طبقات و قشرها کرده است. گداپروری به صورت رسمی و نهادینه درآمده است و کارهایی مانند تقسیم پول، غذای مجانی و یا مواد خوراکی رایگان میان مردم رواج یافته است. ساختار جامعه به طور عمیق در افسردگی، روان پریشی، از هم پاشیدگی روابط اجتماعی، فساد و نابرابری، بی اعتمادی و مسخ اجتماعی غوطه ور است.<br />در عرصه ی فرهنگی عقب نشینی آشکار است. با از میان بردن فرصت ها برای هنرمندان و نویسندگان مستقل فرهنگ سازی بی محتوا، مذهبی و تحجر گرا رواج یافته است. خرافات مذهبی-سنتی به اوج رسیده است و توده های گرسنه دچار چنان فقر فرهنگی شده اند که باردیگر رفتارهایی مانند قربانی کردن حیوان و انسان، ورفتارهایی که دهها سال بود در مراسم مذهبی و سنتی از صحنه ی جامعه نقش بسته بود به بدترین شکل خود بازگشته است. عزاداری های محرم فرصتی برای بروز عقب افتاده ترین رفتارهای جمعی مرگ گرا در ایران شده است. انحطاط فرهنگی جامعه در گفتار مردم، در تولیدات بی مایه ی فرهنگی و نیز در سقوط استانداردهای مطالعه و انتشار کتاب و کیفیت برنامه های تلویزیونی و فیلم های سینمایی پیداست. فرار مغزها اوج گرفته است. آموزش و پرورش به عرصه ی نفوذ روحانیت مرتجع تبدیل شده است وتصفیه ی اندیشمندان مستقل از دانشگاه ها و نهادهای فرهنگی در جریان است.<br />در عرصه ی سیاسی سرکوب مطلق حاکم شده است. دستگیری ها ی فراوان، افزایش بی شمار اعدام ها، زندان های سیاسی، ربودن مخالفان و منع تمامی آزادی ها نمودهای بارز این دوره هستند. هیچ تشکل سیاسی مستقلی شانس ظهور ندارد و سرکوب حرف اول و آخر را در این عرصه می زند. رسانه ها یکی بعد از دیگری توقیف می شوند. اینترنت به بدترین نحو ممکن سانسور و کنترل می شود. تشکل های دانشجویی و کارگری قلع و قمع شده و فرهنگ ضد انسانی پاسداری بر تمامی عرصه های اعتراض گری حاکم است.<br />دوره ی احمدی نژاد به طور مشخص تلاش سیستماتیک نظام برای ممانعت از رشد طبقه ی متوسط را نشان می دهد. آن هم در همه ی عرصه ها، با بیکاری گسترده و عدم سرمایه گذاری شغل آفرین در عرصه ی اقتصادی، با تلاش برای ایجاد پراکندگی طبقاتی در زمینه های روابط خرد اجتماعی، با خفه کردن شانس شکوفایی فرهنگی در عرصه های ادبی و هنری ونیز با سرکوب و دستگیری و حبس و اعدام درعرصه ی سیاسی.<br />*<br />نقد ایران از دیدگاه نظریه ی نوین سازی:<br />با مروری به سه دهه گذشته در می یابیم که در بسیاری موارد رژیم هایی می توانند وجود داشته باشند که با آگاهی تاریخی بر روند «نوین سازی»، آنچنان که در نظریه این دونگارنده توصیف شده بود و خطراتی که این روند می تواند برای آینده ی قدرت حاکم داشته باشند، به طور ارادی در آن دست برند. یعنی به سوی صنعتی شدن نروند، به سوی تعمیق و اجتماعی شدن تخصص ها نروند، طبقه ی متوسط را هر یک دهه یکبار تارومارو کنند، به طور عمد به گسترش خرافات و مذهب و تحجرگرایی و تشویق و ترغیب آن بپردازند، مانع از رشد فرهنگی برخی از اقشار شوند، ارزش های فرهنگی مربوط به خود-بیانگری و استقلال فردی را سرکوب سازند، تا حدی که زورشان اجازه می دهد ازشکل گیری الگوهای فکری و یا فرهنگی مبتنی بر آزادیخواهی و دمکراسی طلبی خودداری کنند. در یک کلام اجازه ی رشد بستر دمکراتیک را حتی درمعنای سرمایه داری آن ندهند و جامعه را در ترکیبی از نایابی مادی، جهل، ترس و مسخ و به زبان دیگر در ترکیبی از فقر فرهنگی، فقرمادی و سرکوبگری دهه ها ودهه ها به صورت فکر شده و نهادینه نگه دارند.<br />در سال 1342 سهم نفت در بودجه ی کشور تنها 12 در صد بود. در سال 1356 این میزان به 73 درصد رسید. در سال های بعد از انقلاب این رقم افزایش هم یافت وبین 80 تا 85 درصد در نوسان بوده است. این سهم عظیم نفت در تامین نیازهای مالی نفت سبب نوعی خودکفایی مالی توسط حاکمیت شده است. رژیم جمهوری اسلامی با هر چه وابسته تر کردن اقتصاد ایران به نفت و تبدیل آن به منبع اختصاصی/خصوصی دولت به طور عملی تبدیل به یک درصد از جامعه شده است که با در اختیار داشتن 80 درصد از نیازهای مالی خویش از منابع زیر زمینی کشور سرنوشت مادی و شرایط بقای 99 درصد دیگر جامعه را در اختیار دارد. یعنی با کسب استقلال مالی می تواند همه را به خود وابسته سازد. نیاز مبرم جهان به نفت از یکسو و عظیم بودن ذخائر انرژی در ایران موجب شده است که در طول سی سال گذشته نظام آخوندی-بازاری نیازی به صنعتی کردن کشور ورفتن به سوی جذب سرمایه گذاری های خارجی در حوزه های غیر نفتی، تخصصی کردن مشاغل و یا ضرورت باج دادن به نیروهای متخصص برای تامین بقای اقتصادی خویش نداشته باشد. برعکس، امور مدیریتی و تخصصی کشور را به بی لیاقت ترین، بی مایه ترین و بی سوادترین افراد، اما به وفادارترین آنها به بقای نظام سپرده است.<br /><br />پس، در مورد جمهوری اسلامی می بینیم که، آن چنان که نویسندگان نامبرده ذکر کرده اند، دلیل عدم حرکت به سوی دمکراسی فقط کنترل نیروهای نظامی واطلاعاتی توسط حاکمیت دیکتاتوری نیست، بلکه یک تلاش سازماندهی شده، فکر شده و نهادینه شده توسط رژیمی است که راز بقای خود را در استمرار عقب افتادگی اقتصادی، نابسامانی اجتماعی، بی محتوایی فرهنگی و خفقان و سرکوب سیاسی می جوید، آن هم به طریقی ارادی و آگاهانه. یعنی می داند چگونه نباید از جانب طبقه ی متوسط و تحول آن خطری متوجه او شود. سازمان های غیر حکومتی را از هم می پاشاند، سندیکاها ار سرکوب می کند، فعالان و روشنفکران را دستگیر وزندان می کند، با نظام سهمیه بندی دانشگاه ها ترکیب اجتماعی و قومی جمعیت دانشگاه های بزرگ را طوری شکل می دهد که همبستگی اجتماعی میان آنها رشد نکند و در یک کلام هر کجا که لازم باشد غیر عقلایی ترین یا ضد انسانی ترین شیوه ها رابرای بقای خود و بر علیه هرگونه توسعه ی اقتصادی و پیشرفت اجتماعی یا رشد فرهنگی و یا گشایش سیاسی به کار می بندد.<br />این الگوی غیر متعارف و نامعمول از دیکتاتوری، که سی سال است از هر محاسبه و الگوی تحلیلی بسته و کلیشه ای علوم سیاسی و اجتماعی غرب می گریزد، چگونه قابل توضیح است؟ چگونه تحول آن قابل پیش بینی است؟ چگونه رژیمی که همیشه آمادگی در غلطیدن به جنایت و کشتار و جنگ افروزی و ترور و سرکوب و دروغ و رفتار بی مسئولیت را در بالاترین حد خود دارد می تواند در چارچوب الگوی تحلیلی تا این حد شسته و رفته توضیح پذیر شود؟ به همین دلیل نیز باید برای مورد رژیم جمهوری اسلامی و تحول جامعه ی ایران به تحلیل های ساده انگارانه و سطحی گرایانه ای از این دست اکتفا نکرد. بسیاری از سیاست بازان ایرانی که درباره ی جریان اصلاح طلبی در ایران متوهم بوده و هستند آبشخور فکری خود را دانسته یا نادانسته در نظریه پردازی هایی از این دست می یافته اند. اما این نظریات بی اساس بودن خود را در مقابل خصلت های مافیایی و ضد عقلایی رژیم جمهوری اسلامی به خوبی نشان داده اند.<br />بحث بر سر این نیست که جامعه ی ایران نخواهد به سوی ارزش های «تساهل» و «مداراگری» پیش رود، بلکه این رژیم است که با رفتار خود «عدم تساهل» و «نامدارگری» را نه به عنوان یک گزینه که به صورت یک اجبار ساختاری، که در فرایند اجتماعی افراد جاسازی شده است، به جامعه تحمیل می کند. از آموزش دبستان و برخورد خشن معلمان نافرهیخته گرفته تا دوران سربازی و یا صحنه ی اجتماع، در همه جا به جوان ایرانی می آموزند که خشونت را تحمل کرده، درونی کرده و سپس آگاهانه یا نا خودآگاه درروابط اجتماعی خود بکار بندد. افزایش تنبیه بدنی دانش آموزان، مجازات فیزیکی کودکان و نیز رفتارهای کودک آزارانه نمودی است از اجتماعی شدن خشونت و عادی شدن آن به عنوان یک رفتار همگانی. بنابراین ابزار این رژیم فقط ارتش و دستگاه امنیتی آن نیست، تمامیت نظام و بخصوص دستگاه فرهنگی آن در حال آموختن و نهادینه ساختن فرهنگ خشونت گرایی است. یعنی همان چیزی که ارزش هایی مانند ترس و وحشت و تقیه و دورویی و بی اعتمادی در اعضای جامعه جا می اندازد. همان ارزش هایی که در نهایت ظهور تغییرات فرهنگی لازم برای ظهور دمکراسی را آنچنان که در این نظریه آمده بود غیر محتمل می سازد. اخلاق اجتماعی در زیر سلطه ی رژیم اسلامی به سوی خودمداری افراطی و بیمارصفت پیش رفته است و این به طور ماهوی با ارزش های خود-بیانگری متفاوت است. ظهور فرد و احترام برای خود یک رفتار بستر ساز برای بروز دمکراسی است اما ظهور خودمداری و توجه به منافع خود به ضرر منافع دیگران یک رفتار ضد اجتماعی و از میان برنده ی بستر بروز دمکراسی است. در ایران به جای اعتماد متقابل این عدم اعتماد متقابل است که هنجار است.<br />در یک کلام، رژیم جمهوری اسلامی به گونه ای نیمه آگاهانه-نیمه غریزی، در طول این سه دهه، یک استراتژی «ضد نوین سازی» را طراحی و اجرا کرده است و آن را به دقیق ترین نحو ممکن رعایت کرده است. یعنی هر جا که نگرش و تفکر نوین گرایی شانس موفقیت داشته است با گسترش فقر و جهل و خرافات و سرکوب شرایطی را فراهم کرده است که ناامیدی و عقب روی و در جا زدن تنها انتخاب های توده ها بوده است. علت روی آوری وسیع جامعه ی ایران و بخصوص قشر جوان را به سوی فرار مغزها، اعتیاد و خودکشی یا خودتخریبگری های متنوع باید در این راستا ارزیابی کرد. پدیده هایی که رژیم خود در تقویت آن و در پنهان کردن آمار واقعی آن دست دارد.<br />بنابراین می بینیم همان طور که روایت سنتی نظریه ی نوین سازی نتوانست ظهور «انقلاب اسلامی» را نه پیش بینی و نه حتی توضیح دهد، روایت جدید نظریه ی نوین سازی نیزاز تشریح چرایی عدم دستیابی جامعه ی ایرانی در طول سه دهه ی گذشته به دمکراسی عاجز است. موضوعاتی که نویسندگان این مقاله در دو نوبت در مورد آمادگی جامعه ی ایران برای حرکت به سوی دمکراسی ذکر می کنند به طور صرف بر برخی از داده های نه چندان دقیق برخاسته از مطالعات کمی وآماری ارزش ها در میان ایرانیان طبقه ی متوسط استوار است و به هیچ عنوان پیچیدگی و تنوع لایه های اجتماعی را شامل نمی شود. با مشاهده ی ضعف تحلیلی و محتوایی نظریه ی نوین سازی سرمایه دار منشانه در توضیح و ترسیم یک روش دستیابی به دمکراسی برای آینده ی جامعه ی ایران اینک در مقابل این سوال قرار می گیریم که آیا ابزار یا الگوی تشریحی دیگری هست که بتواند شانس های ممکن تر دستیابی به دمکراسی را برای جامعه فعلی ایران با درنظرگرفتن واقعیت های چند بعدی و چند لایه ای آن توضیح دهد و تصویری از آینده و احتمالات به دست دهد.<br />بعد از نقد نظریه ی نوین سازی، در روایت جدید خود، از قسمت بعدی ما به بررسی الگوی نظری متفاوتی از تحول گرایی برای توضیح تحولات در ایران بهره خواهیم برد. الگویی که از نظریه ی نوین سازی متمایزاست. <br />* *<br /></strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" href="http://www.korosherfani.com/">www.korosherfani.com</a><br />26 /04 /2009<br /> <br /><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-5.htm#_ftnref1" name="_ftn1">[1]</a> http://www.korosherfani.com/neveshteha/1388/pajohesh-1.htm<br /><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-5.htm#_ftnref2" name="_ftn2">[2]</a> <a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-2.htm">http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-2.htm</a><br /><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-5.htm#_ftnref3" name="_ftn3">[3]</a> http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-3.htm<br /><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-5.htm#_ftnref4" name="_ftn4">[4]</a> Ronal Inglehart<br /><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-5.htm#_ftnref5" name="_ftn5">[5]</a> Christian Welzel<br /><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-5.htm#_ftnref6" name="_ftn6">[6]</a> نگارنده موضوع شکل گیری جریان اصلاح طلبی در ایران را پیش از این در مقاله ای با نام اصلاجات مرد زنده باد انقلاب آورده است. نگاه کنید به: http://www.korosherfani.com/neveshteha/eslahat-enghelb-2.pdf</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6321709080885390846-5396476660194114075?l=irantribunes.blogspot.com' alt='' /></div>مهدی جعفریhttp://www.blogger.com/profile/15381214476568952354noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6321709080885390846.post-29269164793993517022009-04-24T14:56:00.000-07:002009-04-24T14:57:49.899-07:00<div dir="rtl" align="right"><strong><span style="font-size:180%;"><span style="color:#ff6600;">روش های دستیابی به دمکراسی در ایران</span><br /></span><span style="color:#666666;">(قسمت چهارم )</span></strong><br /><br /><br /><strong><span style="color:#ff0000;">پژوهشی از کورش عرفانی</span></strong> <a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" href="mailto:korosherfani@yahoo.com">korosherfani@yahoo.com</a><br /><br /><br />در قسمت نخست این نوشتار گفتیم که هدف از این پژوهش بررسی امکان های استقرار دمکراسی در ایران است.<a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-4.htm#_ftn1" name="_ftnref1">[1]</a> برای این منظور در ابتدا باید آخرین نظریات مربوط به دمکراسی سازی در کشورهای استبداد زده را بررسی کنیم. به همین دلیل نیز کار را با ترجمه مقاله ای در باره دیدگاه های دو اندیشمند جهان سرمایه داری غرب در این باره آغاز کردیم. در قسمت دوم<a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-4.htm#_ftn2" name="_ftnref2">[2]</a> و سوم<a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-4.htm#_ftn3" name="_ftnref3">[3]</a> ترجمه متن کامل مقاله ای از دو اندیشمند غربی به نام های «رونالد اینگلهارت»<a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-4.htm#_ftn4" name="_ftnref4">[4]</a> و «کریستین ولزل»<a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-4.htm#_ftn5" name="_ftnref5">[5]</a> را ارائه دادیم. در این قسمت به بررسی این نوشته خواهیم پرداخت. اما این کار را فقط به آنچه موضوع این کار است یعنی تطابق این الگو با مورد خاص جامعه ی ایران محدود می سازیم.<br />* *<br />آنچه به گونه ای مفصل در این مقاله و به طور مفصل تر در کتاب این دو پژوهشگر آمده است را می توان به صورت زیر خلاصه کرد:<br />صنعتی شدن یک کشور در برگیرنده ی یک سری از تحولات اقتصادی است که با خود برخی پدیده های اجتماعی را همراه می آورد، این پدیده ها نیز منجر به تغییر فرهنگی می شوند. در نهایت این تغییرات فرهنگی و اجتماعی که از دل تحولات اقتصادی بیرون آمده اند سبب تغییر سیاسی می شود.<br />بدین ترتیب که صنعتی شدن نیازمند آن است که فعالیت های اقتصادی عقلایی، حساب و کتاب دار، با برنامه و دارای مدیریت علمی باشد. داشتن فعالیتی به این صورت که همان تقسیم تخصصی کار است سبب می شود که تخصص گرایی و اهمیت دهی به دانش رشد کند. متخصصین ارج و قربت پیدا می کنند. در سایه ی این تخصصی شدن که با خود رشد اقتصادی را به همراه دارد قشرهای حرفه ای دارای تخصص و مجهز به فن مدیریت گسترش پیدا می کنند. یعنی مدیران، مهندسان، تکنسین ها، کارشناسان و … این قشرهای تخصصی در طول زمان به صورت قشر اجتماعی و در صورت رشد کمی بیشتر به صورت طبقه ی اجتماعی در می آیند: طبقه ی متوسط. این طبقه به دلیل پشتوانه ی تخصصی و دانش خود دارای افکار و عاداتی است که او را از دگم گرایی، تبعیت کورکورانه و نیز قبول بی احترامی دور می سازد. این طبقه بر عکس برای خود احترام قائل است، برای خود نظراتی دارد و دوست دارد که از آزادی برای بیان آن برخوردار باشد. این گرایش سبب می شود که این طبقه بخواهد در امورسیاسی و تصمیم گیری ها دخالت کند و به سوی آزادی های مدنی و اجتماعی و سیاسی و در نهایت دمکراسی برود.<br />این اتفاق در بسیاری از کشورهای آمریکای لاتین و نیز در کشورهایی مانند ترکیه وهند و کره جنوبی روی داده است. در ایران نیز این روند به طور خیلی مشخص آغاز شده بود. دهه ی 1345 تا 1355 شاهد این روند بود و دیدیم که آثار و عوارض آن از سال 1356 بیرون زد.<br />دو ایراد اساسی این نظریه<a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-4.htm#_ftn6" name="_ftnref6">[6]</a>:<br />نخست باید روشن سازیم، هنگامی که، براساس الگوی تحلیلی این دو نفر، بخشی از جامعه در حال حرکت به سوی تبدیل شدن به نخبگان علمی و بدنه ی طبقه ی متوسط جامعه می باشد، در سایر قسمت های جامعه چه روی می دهد؟ زیرا نیک می دانیم که طبقه ی متوسط، از حیث جمعیت شناختی کشورهای جهان سوم، در نهایت بتواند یک سوم از کل جمعیت جامعه را شامل شود، در این صورت جایگاه طبقه ی پایین تر و به طور مشخص طبقه ی کارگر و نیز دیگر قشرهای محروم بی طبقه چه می شود؟ جایگاه آنان در این الگوی تحلیلی کجاست؟ آنها که در فرایند صنعتی شدن سهمی در تولید علم ندارند و فقط با اتکا به نیروی بدنی شان به عنوان نیروی کار، چرخ های صنعت را می چرخانند، چه سهمی از این «نوین سازی» که قرار است فکرها و عادات و دیدگاه ها را تغییر دهد می برند؟ آنها در کجای این معادله هستند؟ آیا صرف رشد طبقه ی متوسط برای حرکت در این روند دمکراتیک کافی است؟ آیا سهم طبقات پایین تر از طبقه متوسط از صنعتی شدن همان است که نصیب اعضای طبقه ی متوسط می شود؟<br />نویسندگان این موضوع را به سکوت برگزار می کنند. آنها توجه نمی کنند که صنعتی شدنی که قرار است طبقه ی متوسط را « داراگر» و «صلح جو» بار آورد طبقه ی کارگر را در شرایطی قرار می دهد که نه مداراگری و صلح جویی، بلکه خشم و طغیان گری را در او تقویت می کنند. به این دلیل ساده که در شرایط صنعتی شدن، بخش های وسیعی از جامعه باید به عنوان نیروی کار در خدمت ماشین تولید انبوه قرار گیرند و از آنجا که این فرایند اقتصادی براساس اصول پایه ای سرمایه داری، یعنی کار اکثریت برای سود اقلیت، انجام می پذیرد بخش مهمی از جامعه به عنوان طبقه ی کارگر باید به طور صرف در خدمت این نظام قرار گیرد. استثمار به معنای متداول کلمه به جریان می افتد و میلیون ها انسان مجبورند که برای «توسعه اقتصادی» که موتور حرکت «نوین سازی» است کار کنند، بیمار شوند، مسخ شوند و زندگی کوتاهی داشته باشند. به سان معدن چیان پرو که دردهه های شصت و هفتاد با متوسط عمر زیر چهل سال، برای «توسعه ی اقتصادی» پرو کار می کردند. پس، کار کارگران و کشاورزان مزارع صنعتی شده و معدنچیان البته با خود فرایند صنعتی شدن را به دنبال می آورد و آن نیز با خود نوین سازی و پیدایش طبقه ی متوسط و توابع آن را، اما در این میان چه نصیب کارگران و قشرهای زحمتکش پایین جامعه می شود؟<br />بی شک آنان به طورکامل بی نصیب نمی مانند. رشد شرایط اقتصادی به طور عام سطح رفاه اجتماعی را تا حدی افزایش داده و فراوانی کالاها موضوعاتی مانند قحطی یا کمبود شدید کالاها را برطرف می کند. اما در این میان آن چه نصیب طبقه ی برتر و بعد سهم طبقه ی متوسط می شود با آن چه به طبقه ی کارگر و قشرهای محروم می رسد غیر قابل مقایسه است. مقایسه کنیم شرایط طبقه ی سرمایه دار وابسته به دربار را در زمان قبل از انقلاب با شرایط طبقه ی کارگر در آن دوره. این مقایسه حتی میان شرایط طبقه ی متوسط و طبقه ی محروم نیز در همین دوره فاصله ی مهمی را نشان می دهد.<br />بنابراین الگوی دستیابی به دمکراسی بر اساس نوین سازی و صنعتی شدن، جامعه را به دو مقوله تقسیم بندی می کند: برنده ها و بازنده ها. برنده ها به طور مشخص طبقه ی برتر و طبقه ی متوسط هستند و بازنده ها طبقه ی کارگر و نیز قشرهای محروم مادون طبقه ی کارگر مانند حاشیه نشین ها و ...<br />نگارندگان که به صورت خیلی گذرا و تا حدی با طنز از نظرات و باورهای مارکسیسم عبور می کنند تمامی تمرکز خود را روی این متمرکز ساخته اند که چگونه می تواند برای یک نظام اقتصادی مبتی بر سرمایه داری و یک نظام اجتماعی مبتنی بر روابط طبقاتی و یک دستگاه فرهنگی که حفظ نظم اجتماعی نابرابر را میسر می سازد یک ساختار سیاسی به نام دمکراسی در یک جامعه تدارک دید. به همین دلیل نیز تمام تمرکز آنها بر ظهور طبقه ی متوسط، یعنی طبقه ای که در دستگاه تحلیل طبقاتی واشر امنیت اجتماعی جامعه است، قرار دارد. آنها سایر طبقات کهتر را جزو محاسبه ی خود نمی آورند و به نقش آن اهمیتی نمی دهند، زیرا وجود آنها در یک موقعیت پایین تر را عادی دانسته و اهمیت بخشیدن به آنها را بخشی از برداشت مارکسیستی موضوع می دانند. این نظر که با درک طبقاتی نویسندگان از جامعه تطابق کامل دارد از اشکال یک بعدی بودن، جامع نبودن و بی تفاوت بودن نسبت به درد و رنج های بخش های مهمی از جمعیت یک کشور است که قرار است نقشی فرعی و حاشیه ای در سناریوی صنعتی شدن و نوین سازی جامعه ایفا کنند. این نخبه گرایی طبقاتی را بعدها در موارد دیگر باز پیدا خواهیم کرد.<br />*<br />ایراد دوم در ضعف ریشه ای نظریه ی نوین سازی است. دو نویسنده ی این مقاله تلاش می کنند که از روایت اولیه ی نظریه ی «نوین سازی» فاصله گرفته و روایت جدیدی از آن را ارائه دهند که بیشتر از گذشته به پارامترهای فرهنگی پرداخته و نظریه را از حالت جبری و مکانیکی خویش تا حدی دور می سازد. اما اگر دقت کنیم می بینیم که آنها با احتیاط تمام در حال بناسازی همان نظریه ی ابتدایی به صورت ملایم تری هستند. بدنه ی اصلی هر دو روایت از نظریه نوین سازی بر نقش محوری طبقه ی متوسط در استقرار دمکراسی، از نوع مطلوب آنها، می باشد. اما این برخورد تا حدی سطحی گرایانه جلوه می کند. سطحی گرایی همان درد پایه ای و ساختاری علوم اجتماعی و سیاسی درآمریکاست که روایت نخست نظریه « نوین سازی» از دل آن بیرون آمده بود و به شکلی دیگر در این روایت جدید نیز از خود رد به جا می گذارد. گذر از این سطحی گرایی به ما نشان می دهد که روندی که نویسندگان مقاله ی فوق توصیف می کنند، روند صنعتی شدن و رفتن به سوی یک جامعه نوین در زمینه ای «استرلیزه» و «استاندارد» روی نمی دهد. در شرایطی مانند ایران قبل از انقلاب ما شاهد مواردی هستیم که عوامل مهم دیگری شروع به تاثیر گذاشتن کرده و مسیر تشریح شده در این نظریه را عوض می کنند. البته در این نباید شک داشت که حرکتی که به اسم «انقلاب اسلامی» در سال 1357به ثمر رسید در سال 1356 به عنوان یک جنبش برای کسب آزادی های سیاسی توسط طبقه ی متوسط آغاز شده بود. بنابراین تا آن جای کار که طبقه ی متوسط درخواست های سیاسی خود را به طور آشکار بیان می کند ما در چارچوب فرایند کلاسیک ترسیم شده توسط این دو متفکر غربی هستیم. لکن آنچه سبب می شود ادامه ی این فرایند به همان گونه که آنها می گویند پیش نرود از اهمیت زیادی برخوردار است که نگارندگان به آن اشاره ای نکرده و یا بسیار سطحی گرایانه از آن رد شده اند. ما در اینجا به بررسی مشخص مورد ایران قبل و بعد از انقلاب می پردازیم تا نشان دهیم که فرایند نظری ترسیم شده توسط این دو متفکر غربی چگونه در مقابل پیچیدگی واقعیت های تاریخی جامعه ی ایرانی بیش ازحد ساده گرا و ناکامل جلوه می کند.<br />نوین سازی در ایران قبل از انقلاب: <br />چنانچه گفتیم و در مقاله این دو کارشناس نیز به آن اشاره شده است روایت قبلی نظریه ی نوین سازی که ایران زمان شاه نمونه ی آن بود نشان داد که یک تغییر مکانیکی در جامعه، به واسطه ی صنعتی شدن، نمی تواند به دمکراسی ختم شود. زیرا اگر صنعتی شدن با مشارکت تمامیت جامعه روی ندهد بخش هایی از جامعه هستند که به نوعی از اثرات مستقیم نوین سازی یا حتی صنعتی شدن در امان می مانند. به طور مثال در زمان شاه بخش های سنتی-مذهبی جامعه با ساختن مکانیزم های دفاعی، خود را در مقابل اثرات و توابع نوین سازی و تغییرات فرهنگی ناشی از آن واکسینه کردند. یعنی اجازه ندادند که تغییرات فرهنگی مانند گشاده اندیشی، تساهل گرایی، دگر شناسی، برخورد عقلایی با مسائل، زیر سوال بردن باورهای خرافی و مذهبی به عرصه ی زندگی اجتماعی آنها راه یابد. می دانیم که در آن زمان، روحانیت با رشد تاریخی بی سابقه روبرو بود. حوزه های علمیه گسترش یافتند و تعداد کسانی که به آخوند شدن روی آوردند در میان قشرهای سنتی و خانواده های مذهبی به گونه ای بی سابقه افزایش یافت. روحانیت که بخش فرهنگی مصون مانده از تغییرات فرهنگی مرتبط به نوین سازی بود موفق شد با استفاده از بازسازی و گسترش شبکه ی سنتی خود بخش مهمی از جامعه را که شامل قشرهای مختلفی از میان طبقات متوسط ، کارگر و محرومین بود از تاثیرپذیری از فرهنگ نوین در امان دارد و آنها را از آبشخور فرهنگ سنتی-مذهبی تغذیه کند. بسیاری از خانواده های مذهبی در آن زمان رادیو یا تلویزیون در خانه نداشتند، مطبوعات را نمی خواندند، فرزندانشان را به مدارس اسلامی می فرستادند و به جای رفتن به سینما – که حرام اعلام شده بود – و یا تئاتر و یا کنسرت و غیره به مسجد و مشهد و هیئت و جلسه و مهدیه و غیره می رفتند.<br />استبداد پهلوی که مدافع اصلی نوین سازی خودکامه گرا در ایران بود سبب شد که دست نیروهای ترقی گرای طبقه ی متوسط در بهره برداری آزاد و وسیع از ابزارهای فرهنگی برای تغذیه فرهنگی جامعه کوتاه باشد. سانسور و خفقان حجم و کیفیت تولیدات فرهنگی را به شدت کاهش داد و فضایی خالی را ایجاد کرد که تولیدات مذهبی با رنگ سنتی یا شبه نوین (شریعتی، جلال آل احمد) آن را پر کردند. به این صورت نوین سازی به صورت مقطعی و بخشی در جامعه در جریان بود و در کنار آن، تفکر ضد نوین گرایی اسلامی در اقشار و محفل ها نه تنها به حیات خود ادامه داد بلکه خود را مجهزتر و قویتر ساخت. بخش مهمی از آخوندهایی که بعد از انقلاب به عنوان نظریه پردازان یا کارگزاران رده بالای رژیم جمهوری اسلامی عمل کردند در دوران قبل از انقلاب از آزادی عمل برخوردار بودند. آنها از فضای دورافتاده از نوین سازی که نه رژیم می توانست با فرهنگ سازی دولتی بی مایه و ضعیف خود آن را پرکند ونه بخش مترقی طبقه ی متوسط به واسطه ی سانسور و سرکوب می توانست به آن دست یابد به کار اسلامی کردن جامعه مشغول بودند. اسلام مذهبی به اسلام اجتماعی تبدیل شد و در پی فرصتی بود تا به اسلام سیاسی تبدیل شود. فرادی مانند مرتضی مطهری، محمد حسین بهشتی، محمد جواد باهنر، مفتح، موسوی اردبیلی، علی خامنه ای، اکبر رفسنجانی و امثال آن در جامعه با مشکلاتی اندک، یا بدون هیچ مشکلی، مشغول فعالیت خاص فرهنگی و سیاسی بودند و در این مسیر به شبکه سازی و اسلامی سازی در عرصه های اجتماعی مشغول بودند.<br />این در حالی بود که به گونه ای متناقض نخبگان طبقه ی متوسط که به عرصه فرهنگی یا سیاسی دست می یافتند بلافاصله با مانع سرکوب، سانسور، خفقان و حتی دستگیری ومحاکمه و حبس و اعدام روبرو می شدند. رژیم پهلوی ضمن افزایش حمایت ضمنی یا علنی از روحانیت، با هدف مقابله با رشد چپ گرایی در طبقه ی متوسط به طور مشخص به آخوندها کمک کرد که آماده ی سرنگونی آن شوند.<br />فراموش نکنیم که روحانیت در این مسیر از حمایت یک قشر دیگر برخوردار بود.قشر بازاری. متشکل از تجارت پیشه گان سنتی که به سرمایه داری نوین مورد حمایت رژیم شاه روی نیاوردند و نیز یک بخش از زمینداران که با از دست دادن زمین های خود، به دلیل اصلاحات ارضی، پول های پرداخت شده توسط رژیم پهلوی در قبال املاک مصادره شدنشان را در چرخه ی سنتی بازار در شهرها سرمایه گذاری کرده و برای مقابله با موج نوین سازی سرمایه داری دولتی در ایران به حمایت مالی گسترده از روحانیت دست زدند. این پیوند بین بازار وروحانیت زمینه ساز مقابله ی گسترده، سازماندهی شده وهدفمند قشرهای سنت گرا در مقابل نوین سازی حکومتی وتوابع فرهنگی و اجتماعی آن شد.<br />این اتحاد تاریخی توانست از طریق حمایت مالی و لجستیکی بازار از یکسو و تلاش محتوایی روحانیت شبکه ای را به وجود آورد که براساس برخی از آمارهای یک صد هزار پایگاه (مسجد، امامزاده، هیت ها، تکیه ها، حسینیه ها و ...) در سراسر ایران داشت. به طوری که در آستانه ی انقلاب کمتر روستای دورافتاده ی در ایران بود که یک پایگاه مذهبی برای روحانیت نباشد. آخوندهای حوزه ی علمیه برای نخستین بار به اقصی نقاط کشور رفته، در آنجا مستقر شده و به کار سازماندهی شده مذهبی، فرهنگی و اجتماعی و درنهایت سیاسی پرداختند. این شبکه که توسط آیت الله های بزرگ، سران حوزه ی علمیه و آخوندهای فعالی مانند کسانی که از آنها در بالا نام بردیم شکل می گرفت شرایطی را فراهم آورد که در نهایت و زمانی که فرصت تاریخی در سال 1357 پیش آمد توانستند از شبکه عظیم برای بسیج جامعه، کنارزدن نیروهای اجتماعی .و سیاسی مترقی و نیز کسب قدرت سیاسی بهره برند. با اتکا به همین شبکه بود که آنها قدرت خود را بعد از انقلاب با سرکوب و کشتار و حذف سیاسی یا فیزیکی برای دست کم سه دهه، تا اینجا، تثبیت کردند.<br />بدین ترتیب می بینیم که آنچه در نظریه ی نوین سازی غایب بزرگ است نیروهای اجتماعی دیگری است که می توانند در کنار طبقه ی متوسط رشد کرده، حوزهای خرد فرهنگی جامعه را به تدریج اشغال کرده و در نهایت به سان یک قدرت سیاسی وارد صحنه شوند. مورد ایران وبه قدرت رسیدن آخوندها در جریان انقلاب نمونه ی روشنی از این موضوع است.<br />اما این موضوع، یعنی ریشه دار بودن و چند بعدی بودن جریان های ضدیت با نوین گرایی در ایران را می توان از گرایش ها، سیاست ها و عملکردهای جمهوری اسلامی در سه دهه گذشته بهتر تشخیص داد. در این جا می خواهیم ببینم آیا اگر روایت نخستین نظریه نوین سازی در دهه های 60 و 70 میلادی از پیش بینی و حتی درک انقلاب عاجز بود روایت دوم آن امروز، آنچنان که نگارندگان این مقاله به آن اشاره می کنند، می تواند مسیر احتمالی دستیابی جامعه ی فعلی ایران به دمکراسی را ترسیم کند.<br />در قسمت بعد به بررسی جریان نوین گرایی در ایران بعد از انقلاب خواهیم پرداخت.<br /> * *<br /><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" href="http://www.korosherfani.com/">www.korosherfani.com</a><br />21 /04 /2009<br /> <br /><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-4.htm#_ftnref1" name="_ftn1">[1]</a> http://www.korosherfani.com/neveshteha/1388/pajohesh-1.htm<br /><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-4.htm#_ftnref2" name="_ftn2">[2]</a> <a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-2.htm">http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-2.htm</a><br /><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-4.htm#_ftnref3" name="_ftn3">[3]</a> http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-3.htm<br /><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-4.htm#_ftnref4" name="_ftn4">[4]</a> Ronal Inglehart<br /><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-4.htm#_ftnref5" name="_ftn5">[5]</a> Christian Welzel<br /><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-4.htm#_ftnref6" name="_ftn6">[6]</a> در اینجا به موضوع دخالت قدرت های بزرگ در سرنوشت کشورهای جهان سوم مانند دخالت آمریکا، انگلستان و اسرائیل درتحولات تاریخی ایران اشاره ای نمی کنیم. اما خواننده باید این عامل را نیز مد نظر داشته باشد. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6321709080885390846-2926916479399351702?l=irantribunes.blogspot.com' alt='' /></div>مهدی جعفریhttp://www.blogger.com/profile/15381214476568952354noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6321709080885390846.post-53259270104991280682009-04-18T16:47:00.000-07:002009-04-18T16:49:17.355-07:00<div dir="rtl" align="right"><strong><span style="font-size:180%;color:#6600cc;">روش های دستیابی به دمکراسی در ایران</span></strong><br /><strong>(قسمت سوم)<br /><span style="color:#ff0000;"></span></strong></div><div dir="rtl" align="right"><strong><span style="color:#ff0000;">پژوهشی از کورش عرفانی</span></strong><br /><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" href="mailto:korosherfani@yahoo.com">korosherfani@yahoo.com</a><br /><br /><strong>در قسمت نخست این نوشتار گفتیم که هدف از این پژوهش بررسی امکان های استقرار دمکراسی در ایران است.</strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-3.htm#_ftn1" name="_ftnref1"><strong>[1]</strong></a><strong> برای این منظور در ابتدا باید آخرین نظریات مربوط به دمکراسی سازی در کشورهای استبداد زده را بررسی کنیم. به همین دلیل نیز کار را با ترجمه مقاله ای در باره دیدگاه های دو اندیشمند جهان سرمایه داری غرب در این باره آغاز کردیم. در قسمت دوم بخش دیگری از ترجمه را ارائه دادیم.</strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-3.htm#_ftn2" name="_ftnref2"><strong>[2]</strong></a><strong> در پایین بخش آخراین ترجمه را می بینیم.<br /><br /><br />چگونه توسعه به دمکراسی راه می یابد<br />آنچه درباره ی نوین سازی می دانیم<br />رونالد اینگلهارت و کریستین ولزل<br />ترجمه: کورش عرفانی<br /><br />توسعه و دمکراسی<br /><br />پنجاه سال پیش یک جامعه شناس به نام سیمور مارتن لیپست</strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-3.htm#_ftn3" name="_ftnref3"><strong>[3]</strong></a><strong> این موضوع را برجسته ساخت که کشورهای ثروتمند شانس بیشتری برای دستیابی به دمکراسی دارند تا کشورهای فقیر. هرچند که این ادعا در طول سال های بسیار مورد انتقاد قرار گرفت اما در طول زمان از آزمایش های مکرر جان سالم به در برد. سمت گیری علت و معلولی رابطه ی میان این دو نیز مورد پرسش قرار گرفت: آیا کشورهای ثروتمند شانس بیشتری برای دستیابی به دمکراسی دارند زیرا دمکراسی کشورها را ثروتمند تر می کند و یا این توسعه است که به دمکراسی ره می برد؟ امروزه این روشن است که به طور عمده، رابطه ی علت و معلولی به این صورت شکل می گیرد که توسعه ی اقتصادی به دمکراتیزه شدن ختم می شود. در ابتدای دوره ی صنعتی شدن، دولت های خودکامه نیز توانایی این را داشتند که به همان اندازه ی کشورهای دمکراتیک به در جه های بالایی از رشد برسند. اما در ورای یک سطح از توسعه ی اقتصادی، دمکراسی امکان بیشتری برای ظهور و دوام آوردن دارد. به همین دلیل، در میان کشورهای زیادی که از دهه ی 1990 به این سو دمکراتیک شدند اغلب آنها دارای سطح متوسط درآمدی بودند: تقریبا تمامی آنها که سطح درآمدیشان بالا بود همان موقع هم دمکراتیک بودند و چند کشور دارای سطح درآمد پایین در مرحله ی گذار قرار داشتند. علاوه بر آن، در میان کشورهایی که بین سال های 1970 تا 1990 دمکراتیک شدند دمکراسی در هر کشوری که درآمدش درسطح اقتصادی امروز آرژانتین یا بالاتر بود دوام آورد، در میان کشورهایی که به هنگام دوره ی گذار درآمدشان زیر این سطح بود دمکراسی به طور متوسط یک امید زندگی تنها هشت ساله داشته است.<br />رابطه ی قوی میان توسعه و دمکراسی بیانگر این واقعیت است که توسعه ی اقتصادی به دمکراسی می انجامد. این موضوع که به طوردقیق چگونه توسعه به دمکراسی راه می برد مورد بحث فراوان قرار گرفته است، اما پاسخ به تدریج نمایان می شود. این برخی از نیروهای ماوراء فیزیکی نیستند که سبب می شوند در یک مرحله از رشد ناخالص ملی، نهادهای دمکراتیک به طور خودکار ظهور کنند. در واقع توسعه ی اقتصادی فقط زمانی که سبب تغییر رفتار مردم می شود با خود تغییرات اجتماعی و سیاسی را به همراه می آورد. در نتیجه، توسعه ی اقتصادی فقط در آن حدی به دمکراسی ختم می شود که نخست یک طبقه ی متوسط وسیع تحصیل کرده و ساختار بندی شده پدید آورد، متشکل از مردمی که عادت کرده اند به خودشان بیاندیشند؛ و دوم اینکه ارزش ها و انگیزه های افراد را دگرگون سازد.<br />امروز، بیش از هر زمان دیگری در گذشته می توان این موضوع را سنجید که تغییرات کلیدی چه هستند و تا چه حد در کشورهای مشخص جلو رفته اند. تحلیل چند متغیری داده ها که از مطالعه ی ارزش ها به دست آمده است امکان این را می دهد که اثرات نسبی تغییرات اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی را طبقه بندی کنیم و نتایج حکایت از آن دارد که توسعه ی اقتصادی تا آن جایی به دمکراسی ره می برد که تغییرات ساختاری مشخصی (به ویژه گسترش بخش دانش) و برخی تغییرات فرهنگی ( بخصوص رشد ارزش های خود-بیانگری</strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-3.htm#_ftn4" name="_ftnref4"><strong>[4]</strong></a><strong>) را باعث شود. جنگ ها، دوره های رکود، تغییرات نهادینه، تصمیم گیری نخبگان و شخصیت های رهبری کننده ی خاص همچنین برآنچه می گذرد موثر هستند، اما تغییرات ساختاری و فرهنگی عوامل اصلی دربروز و بقای دمکراسی هستند.<br />نوین سازی، ارتقای سطوح آموزشی را منجر می شود و نیروی کار را به سوی مشغولیت هایی حرکت می دهد که اندیشه ورزی مستقل را می طلبند و مردم را هرچه بیشتر ساختارمند و مجهز می سازند تا در سیاست دخالت کنند. هنگامی که جوامع دانش گرا ظهور می کنند، توده ها با بکارگیری ابتکار و قضاوت خویش در کار آشنا می شوند و به طور فزاینده ای سلطه گری خودکامه ی منجمد و سلسله مراتبی را زیر سوال می برند.<br />نوین سازی هم چنین مردم را از حیث اقتصادی مطمئن تر ساخته و زمانی که بخش وسیعی از جمعیت به توانایی تامین بقای مادی خود دست می یابد ارزش های خود-بیانگری به گونه ای فزاینده اشاعه پیدا می کند. طلب آزادی و استقلال کردن، خواست هایی جهان شمول می باشند. این خواست ها زمانی که حفظ بقای مادی هنوز تامین نشده است تحت نفوذ ضرورت تامین حداقل ها و[پیروی از] نظم حاکم قرار می گیرند. اما وقتی بقای مادی تضمین شد این خواست ها به گونه ای روز افزون اهمیت می یابند. انگیزه ی پایه ای برای دمکراسی – یعنی خواست انسان برای آزادی انتخاب – شروع می کند به ایفای یک نقش بیش از پیش مهم. مردم شروع می کنند به پافشاری برگزینش آزاد در سیاست و تقاضای آزادی های مدنی و سیاسی و نهادهای دمکراتیک می کنند.<br /><br />دمکراسی حقیقی<br /><br />در طول انفجار دمکراتیک که در بین سال های 1985 و 1995 جریان داشت دمکراسی انتخاباتی به سرعت در سراسر جهان رواج یافت. توافق های استراتژیک نخبگان نقش مهمی در این فرایند ایفا کرد، این موضوع تحت تاثیر یک محیط بین المللی، که در آن پایان جنگ سرد راه را برای دمکراتیزه شدن باز کرده بود، تسهیل می شد. در ابتدا گرایشی وجود داشت تا هر رژیمی را که انتخاباتی آزاد و منصفانه برگزار می کرد به عنوان دمکراسی می دید. اما بسیاری از این دمکراسی های جدید از یک فساد اداری عظیم رنج می بردند، امری که سبب می شد نتوانند حاکمیت قانون را به مورد اجرا درآورند، یعنی چیزی که دمکراسی را به طور عملی پیاده می کند. شمار روز افزونی از ناظران امروز بر نارسایی «دمکراسی انتخاباتی»، «دمکراسی دورگه»</strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-3.htm#_ftn5" name="_ftnref5"><strong>[5]</strong></a><strong>، «دمکراسی های خودکامه» و شکل های دیگری از دمکراسی قلابی تاکید دارند، دمکراسی هایی که در آن ارجحیت های توده ها چیزهایی هستند که نخبگان سیاسی می توانند به طور وسیعی به آن بی اعتنا بوده و آنها را در فرایندهای تصمیم گیری به طور تاثیرگذار دخالتی ندهند. این مهم است که براین اساس، بین دمکراسی های حقیقی و غیرحقیقی تمایز قائل شویم.<br />جوهره ی دمکراسی این است که شهروندان عادی را قدرت بخشد. این که یک دمکراسی، حقیقی باشد یا خیر فقط به این که تا چه حدی در آن حقوق مدنی و سیاسی بر روی کاغذ آمده است بستگی ندارد، بلکه هم چنین مربوط به درجه ای است که مقامات رسمی حاضرند به طور عملی این حقوق را مورد رعایت قرار دهند. معیار نخست، یعنی وجود حقوق بر روی کاغذ، توسط «خانه ی آزادی»</strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-3.htm#_ftn6" name="_ftnref6"><strong>[6]</strong></a><strong> در طبقه بندی سالانه اش مورد استفاده قرارگرفته است: اگر کشوری انتخابات آزاد برگزار کند «خانه ی آزادی» آن کشور را به عنوان «آزاد» در نظر می گیرد و به او مرتبه ای می دهد که در، یا نزدیک به، راس طبقه بندی قرار دارد. بنابراین، دمکراسی های جدید اروپای شرقی همگی همان رتبه بندی هایی را دریافت می کنند که دمکراسی های دیرپای اروپای غربی؛ با این همه یک تجزیه و تحلیل عمیق نشان می دهد که فساد اداری گسترده، این دمکراسی های جدید را بسیار دورتر از دمکراسی هایی که به طور عملی به گزینش های شهروندانشان پاسخ می دهند قرار می دهد. خوشبختانه، شورای حکام «بانک جهانی»</strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-3.htm#_ftn7" name="_ftnref7"><strong>[7]</strong></a><strong> رتبه بندی را بر این اساس قرار می دهد که نهادهای دمکراتیک یک کشور تا چه حد به طور حقیقی عمل می کنند. در نتیجه، یک طبقه بندی جدی تر در مورد عملیاتی بودن دمکراسی می تواند از طریق ادغام این دورتبه بندی به دست آید: دمکراسی شکل گرا، آن گونه که «خانه ی آزادی» آن را می سنجد و درستی نخبگان ونهادها، آن گونه که بانک جهانی اندازه گیری می کند.<br />دمکراسی حقیقی معیارهای بسیار بیشتری را در بردارد تا دمکراسی انتخاباتی. می توان دمکراسی انتخاباتی را تقریبا در هر جایی یافت، اما اگر قدرت از نخبگان به توده ها منتقل نشود این دمکراسی به طور احتمالی دوامی نخواهد داشت. دمکراسی حقیقی شانس بیشتری برای وجود دارد اگر همراه باشد با یک زیرساخت به نسبت توسعه یافته که نه فقط منابع اقتصادی بلکه عادت گسترده به مشارکت در امور سیاسی و تاکید بر خودکفایی را نیز در بر بگیرد. بر این اساس، دمکراسی حقیقی به گونه ای نزدیک مرتبط است به درجه ای که یک جامعه ی مشخص بر ارزش های خود-بیانگری تاکید دارد. درواقع، رابطه ی متقابل میان ارزش های یک جامعه و جوهره ی نهادهای سیاسی آن کشور بسیار قوی می باشد.<br />به طور بالقوه تمامی دمکراسی های با ثبات ارزش های قوی خود-بیانگری را از خود بروز می دهند. در بیشتر کشورهای آمریکای لاتین نشان می دهند میزان دمکراسی حقیقی که حاکم است به نسبت ارزش هایی که در جامعه وجود دارد در سطح پایین تری قرار دارند. این بدان معنی است که اگر حاکمیت قانون در آنها تقویت می شد این جوامع می توانستند سطوح بالاتری از دمکراسی را داشته باشند. ایران نیز یک نمونه ی پایین تر از سطح لازم است – یک رژیم مذهب سالار که به نسبت سطحی که مردم این کشور می طلبند اجازه ی حدی بسیار پایین تر از دمکراسی را به آنها داده است. با وجود آن که این نکته می تواند برای کسانی که فقط به سطح نخبگان سیاسی حاکم توجه دارند تعجب برانگیز باشد، مردم ایران پشتیبانی به نسبت قویی را از دمکراسی از خود نشان می دهند. برعکس، قبرس، استونیا، مجارستان، لهستان، لتوایا و لیتوانی مواردی هستند که به سطحی از دمکراسی دست یافته اند که ازسطح دمکراتیکی که مردم می توانند خواهان آن باشند بالاتر است، شاید این دمکراتیزه شدن آن ها به واسطه ی عضویتشان در اتحادیه ی اروپا تقویت شده است.<br />اما آیا این ارزش های خود-بیانگری است که به دمکراسی راه می برد یا این دمکراسی است که سبب پدیدآمدن ارزش های خود-بیانگری می شود؟ شواهد حکایت از آن دارد که این ارزش ها هستند که به دمکراسی راه می برند.</strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-3.htm#_ftn8" name="_ftnref8"><strong>[8]</strong></a><br /><strong>نیازی نیست که نهادهای دمکراتیک مستقر شده باشند تا ارزش های خود-بیانگری ظاهر شود. قرائن زمان بندی شده درباره ی مطالعه ی ارزش ها نشان می دهد که در سال هایی قبل از آن که موج دمکراتیزه شدن در اواخر دهه ی 1980 و اوایل دهه ی 1990 ظهور کند، ارزش های خود-بیانگری به واسطه یک فرایند نسل به نسل تغییر ارزش ها آغاز شده بود، آن هم نه فقط در کشورهای غربی، بلکه هم چنین در بسیاری از جوامع اقتدارگرا. در حدود 1990 مردم آلمان شرقی و چکسلواکی- که در زیر سیطره ی دو مورد از خودکامه ترین حکومت ها در جهان بودند- یک درجه ی بالایی ازارزش های خود-بیانگری را توسعه داده بودند. عامل حیاتی نظام سیاسی نبود، بلکه این واقعیت بود که این دو کشور با سطح آموزشی بالا و نطام خدمات اجتماعی توسعه یافته از حیث اقتصادی بین پیشرفته ترین کشورهای جهان کمونیست قرار داشتند. به همین خاطر وقتی میخائیل گورباچف دکترین برژنف را الغاء کرد و خطر دخالت نظامی شوروی را برداشت آنها به سرعت به سوی دمکراسی حرکت کردند.<br />در دهه های اخیر، ارزش های خود-بیانگری گسترش یافته و تحکیم شده اند و این نکته شانس دخالت مردم در امور سیاسی را افزایش داده است. ( در واقع شمار بی سابقه ای از مردم درتظاهراتی که سبب شکل گیری آخرین موج دمکراتیزه شدن شد شرکت کردند.) آیا این به آن معناست که نظام های خودکامه به گونه ای خودبخودی فرو می پاشند؟ خیر. علاقمندی فزاینده بر ارزش های خود-بیانگری باعث سست شدن پایه های مشروعیت نظام های خودکامه می شود، اما تا زمانی که حکومتگران خودکامه مدیریت ارتش ونهادهای امنیتی را در اختیار داشته باشند می توانند نیروهای طرفدار دمکراسی را سرکوب کنند. با این وجود، حتی رژیم های استبدادی نیزاین برخوردها را بسیار پرهزینه می یابند، بهای سرکوب عبارت می شود از به بن بست کشاندن پیدایش عملی بخش های تولید دانش در کشور.<br /><br /><br />استراتژی نوین<br /><br />این درک جدید از نوین سازی برخی الزامات را در روابط بین المللی به همراه داشته است. نخستین آن این است که این امر کمک می کند توضیح دهیم چرا دمکراسی های پیشرفته با یکدیگر نمی جنگند. پژوهش های اخیر نمونه های تجربی فراوانی را ارائه می دهند که ادعای فوق را ثابت می کنند، چیزی که به گفته های آدام اسمیت و امانوئل کانت بازمی گردد. از زمانی که دمکراسی های لیبرال دراوایل قرن نوزدهم پدیدار شده اند جنگ های فراوانی را به خود دیده اند، اما آنها هرگز برعلیه هم به جنگ نپرداخته اند. این روایت جدید نظریه ی نوین سازی نشان می دهد که پدیده ی صلح دمکراتیک بیشتر از آنچه به طور خاص به خود دمکراسی مربوط باشد ناشی از تغییرات فرهنگی وابسته به نوین سازی می باشد.<br />در دوره های ابتدایی تاریخ، دمکراسی ها به طورمکرر با یکدیگر می جنگیده اند. اما هنجارهای حاکم برآنان به مرور زمان متحول شده است، مواردی مانند لغو برده داری، آزاد سازی تدریجی برده ها و رفتن به سوی برابری زن و مرد تقریبا در تمامی جوامع نوین این تحول را تصویر می کند. تغییرفرهنگی دیگری که در این جوامع نوین– یعنی جوامعی که به سوی دمکراسی می روند – روی داد این است که به تدریج جنگ به صورت امری که کمتر قابل پذیرش است درآمده و مردم بیشتر تمایل یافته اند که ارجحیت های خود را بیان کرده وتلاش کرده اند که سیاست گذاری ها را تحت تاثیر قرار دهند. شواهد به دست آمده از «مطالعه جهانی ارزش ها»</strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-3.htm#_ftn9" name="_ftnref9"><strong>[9]</strong></a><strong> نشان می دهد که مردم کشورهای دارای درآمدهای بالا سطوح کمتری از خارجی ستیزی از خود نشان می دهند تا مردم کشورهای دارای درآمد پایین؛ ونیز آنها تمایل کمتری برای جنگیدن برای کشورشان دارند تا مردم کشورهای دارای درآمد پایین. علاوه برآن، دمکراسی های از لحاظ اقتصادی پیشرفته نسبت به یکدیگر رفتار صلح آمیزتری دارند تا دمکراسی های فقیر؛ ودمکراسی های ازلحاظ اقتصادی پیشرفته تمایل کمتری به جنگ داخلی دارند تا دمکراسی های فقیر.<br />نظریه ی نوین سازی برای سیاست خارجی ایالات متحده دارای هم دست آوردهای اخطار دهنده و هم تشویق کننده بوده است. مورد عراق به طور طبیعی درس اخطار دهنده می دهد. برخلاف این دیدگاه جذاب که دمکراسی می تواند به راحتی تقریبا هرجایی بنا شود، نظریه ی نوین سازی از این نظر دفاع می کند که دمکراسی تحت شرایط خاصی شانس بیشتری دارد که رشد کند تا درشرایطی دیگر. شماری از عوامل سبب می شوند که باورداریم این بسیارغیرواقعی است که انتظار داشته باشیم دمکراسی در عراق به راحتی مستقر خواهد شد، بخصوص به دلیل شکاف عظیم قومی که در دوران رژیم صدام حسین به صورت عمیقی درآمده بود. و بعد از شکست صدام، موضوع توجه نکردن به وخامت شرایط امنیتی خطای بزرگی محسوب می شد. اعتماد میان- فردی ومداراگری زمانی رشد می کند که مردم احساس امنیت کنند. دمکراسی درجوامعی که دچار بی اعتمادی و نامداراگری است شانس کمتری برای ظهور دارد؛ وعراق در حال حاضر دارای بالاترین درجه از بیگانه ستیزی در میان تمامی کشورهایی است که در باره ی آنها اطلاعات در این مورد وجود دارد. یکی از شاخص های بیگانه ستیزی میزان این شاخص است که مردم اظهار کنند نمی خواهند همسایه های خارجی در محل زندگی خود داشته باشند. در میان هشتاد کشور، درصد میانه برای جوامع مورد سنجش 15 درصد بوده است. در میان کردهای عراقی، 51 درصد از کسانی که مورد پرسش قرار گرفته اند گفته اند که ترجیح می دهند همسایه خارجی [غیر کرد] نداشته باشند. در میان عراقی های عرب تبار این رقم 90 درصد بوده است. در شرایطی این گونه، عراق (به همراه پاکستان و زیمبابوه) سطوح بسیار پایینی از ارزش های خود-بیانگری و دمکراسی حقیقی از خود نشان می دهند.<br />نظریه ی نوین سازی هم چنین دست آوردهای مثبتی برای سیاست خارجی ایالات متحده داشته است. شواهد متعددی حکایت از آن دارد که توسعه ی اقتصادی یک عامل هدایت گر تغییر دمکراتیک می باشد- به این معنی که واشنگتن باید آنچه را که در توان دارد برای تشویق توسعه انجام دهد. به طور مثال، این کاری غیر مفید است که آمریکا بخواهد تغییر دمکراتیک را به کوبا بیاورد. ایالات متحده باید محاصره ی اقتصادی را برداشته، توسعه اقتصادی را ترغیب کرده و تعامل اجتماعی این کشور با آمریکا و سایر ارتباطات این کشور با دنیا را تشویق کند. هیچ چیز مطمئن نیست، اما شواهد تجربی اشاره به این دارد که رشد حس امنیت و تاکید فزاینده برارزش های خود-بیانگری پایه های رژیم خودکامه را سست می کند.<br />به همین گونه، اگر چه بسیاری از ناظران نسبت به باززایش اقتصادی چین هشدار داده اند، این رشد دستاوردهای مثبتی را نیز در دراز مدت با خود دارد. تحت حاکمیت به ظاهر یکدست ساختار سیاسی چین، زیربناهای اجتماعی دمکراتیزه شدن در حال شکل گرفتن هستند و این امر بیش از آنچه اغلب ناظران بتوانند دریابند به پیش رفته است. چین در حال حاضر در حال رسیدن به سطحی از اهمیت دهی وسیع بر ارزش های خود-بیانگری است که شیلی، لهستان، کره جنوبی و تایوان، گذار دمکراتیک خود را در آن صورت دادند. و آنچه می تواند ناظرانی را که فقط برروی نخبگان سیاسی تاکید دارند غافلگیر سازد این است که ایران نیز در حال رسیدن به این سطح می باشد. تا وقتی که حزب کمونیست چین و رهبران مذهبی ایران نیروهای نظامی وامنیتی کشورشان را تحت کنترل دارند نهادهای دمکراتیک در سطح ملی مستقر نخواهند شد. اما فشار فزاینده ی مردمی برای آزادسازی ها شروع شده است و سرکوب آنها هزینه ی بیش از پیش سنگینی در زمینه ی ناکارآیی اقتصادی و پایین آمدن روحیه ی عمومی دارد. به طور کلی، گسترش تولید ثروت درچین وایران درراستای منافع ملی ایالات متحده قرار دارد.<br />به گونه ای گسترده تر، نظریه ی نوین سازی ایجاب می کند که ایالات متحده ازتوسعه ی اقتصادی در سراسر جهان استقبال کرده و آن را تشویق کند. با وجود آنکه توسعه ی اقتصادی تطابق دهی های دشواری را می طلبد، اثرات درازمدت آن سبب تقویت مداراگرایی، خارجی ستیزی کمتر وسرانجام پیدایش جوامع دمکراتیک می شود.<br />*<br /> با پایان گرفتن ترجمه ی این مقاله که اصول زیربنایی نظریه ی جدید نوین سازی را تشریح کرده بود از قسمت بعدی این نوشتار به نقد و بررسی آن خواهیم پرداخت.<br /><br />**<br /></strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" href="http://www.korosherfani.com/"><strong>www.korosherfani.com</strong></a><strong><br />14 /04 /2009<br /> <br /></strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-3.htm#_ftnref1" name="_ftn1"><strong>[1]</strong></a><strong> http://www.korosherfani.com/neveshteha/1388/pajohesh-1.htm<br /></strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-3.htm#_ftnref2" name="_ftn2"><strong>[2]</strong></a><strong> http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-2.htm<br /></strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-3.htm#_ftnref3" name="_ftn3"><strong>[3]</strong></a><strong> Seymour Martin Lipset (1922-2006)<br /></strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-3.htm#_ftnref4" name="_ftn4"><strong>[4]</strong></a><strong> خود-بیانگری در این ترجمه معادل self-expression است که به معنای اهمیت بخشیدن به نظرات خود و بیان آنها می باشد.<br /></strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-3.htm#_ftnref5" name="_ftn5"><strong>[5]</strong></a><strong> Hybrid Democracy<br /></strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-3.htm#_ftnref6" name="_ftn6"><strong>[6]</strong></a><strong> «خانه ی آزادی» یا Free House نام یک موسسه غیر انتفاعی آمریکایی است که برای استقرار دمکراسی از نوع غربی آن در جهان تلاش می کند. برای آشنایی با این سازمان به این وبسایت مراجعه کنید: </strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" href="http://www.freedomhouse.org/"><strong>http://www.freedomhouse.org</strong></a><strong> (مترجم)<br /></strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-3.htm#_ftnref7" name="_ftn7"><strong>[7]</strong></a><strong> بانک جهانی یا Wordl Bank نهادی است بین المللی که با هدف یاری رسانی مالی به کشورهای در حال توسعه برای ادغام در اقتصاد جهانی تاسیس شده است. (مترجم)<br /></strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-3.htm#_ftnref8" name="_ftn8"><strong>[8]</strong></a><strong> برای اطلاع از شواهدی کامل در این زمینه به کتاب ما به نام « نوین سازی، تغییر فرهنگی و دمکراسی» نگاه کنید.<br /></strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-3.htm#_ftnref9" name="_ftn9"><strong>[9]</strong></a><strong> World Values Surevy</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6321709080885390846-5325927010499128068?l=irantribunes.blogspot.com' alt='' /></div>مهدی جعفریhttp://www.blogger.com/profile/15381214476568952354noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6321709080885390846.post-17115451887688002592009-04-17T13:35:00.000-07:002009-04-17T13:38:17.364-07:00<div dir="rtl" align="right"><p style="TEXT-ALIGN: center; unicode-bidi: embed; DIRECTION: rtl" dir="rtl" class="MsoNormal" align="center"><b><span lang="FA"><span style="font-size:180%;color:#3333ff;">روش های دستیابی به دمکراسی در ایران</span> </span></b></p><p style="TEXT-ALIGN: center; unicode-bidi: embed; DIRECTION: rtl" dir="rtl" class="MsoNormal" align="center"><span lang="FA"><strong>(قسمت دوم)</strong></span></p><p style="TEXT-ALIGN: right; unicode-bidi: embed; DIRECTION: rtl" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA"><strong><span style="color:#ff0000;">پژوهشی از کورش عرفانی</span></strong></span></p><p style="TEXT-ALIGN: right; unicode-bidi: embed; DIRECTION: rtl" dir="rtl" class="MsoNormal"><span style="FONT-SIZE: 10pt"><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" href="mailto:korosherfani@yahoo.com"><span dir="ltr">korosherfani@yahoo.com</span></a></span></p><p style="TEXT-ALIGN: center; unicode-bidi: embed; DIRECTION: rtl" dir="rtl" class="MsoNormal" align="center"><span lang="FA"></span> </p><p style="TEXT-ALIGN: justify; unicode-bidi: embed; DIRECTION: rtl" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA">در قسمت نخست این نوشتار گفتیم که هدف از این پژوهش بررسی امکان های استقرار دمکراسی در ایران است.<a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-2.htm#_ftn1" name="_ftnref1"><span class="MsoFootnoteReference"><span style="FONT-FAMILY: Times New Roman; FONT-SIZE: 12pt" dir="ltr">[1]</span></span></a> برای این منظور در ابتدا باید آخرین نظریات مربوط به دمکراسی سازی در کشورهای استبداد زده را بررسی کنیم. به همین دلیل نیز کار را با ترجمه مقاله ای در باره دیدگاه های دو اندیشمند جهان سرمایه داری غرب در این باره آغاز کردیم. در پایین ادامه ی این ترجمه را می بینیم. </span></p><p style="TEXT-ALIGN: center; unicode-bidi: embed; DIRECTION: rtl" dir="rtl" class="MsoNormal" align="center"><span lang="FA"></span> </p><p style="TEXT-ALIGN: center; unicode-bidi: embed; DIRECTION: rtl" dir="rtl" class="MsoNormal" align="center"><span lang="FA">* * </span></p><p style="TEXT-ALIGN: center; unicode-bidi: embed; DIRECTION: rtl" dir="rtl" class="MsoNormal" align="center"><b><span lang="FA">چگونه توسعه به دمکراسی راه می یابد </span></b></p><p style="TEXT-ALIGN: center; unicode-bidi: embed; DIRECTION: rtl" dir="rtl" class="MsoNormal" align="center"><span lang="FA">آنچه درباره ی نوین سازی می دانیم</span></p><p style="TEXT-ALIGN: right; unicode-bidi: embed; DIRECTION: rtl" dir="rtl" class="MsoNormal"><b><span lang="FA">رونالد اینگلهارت و کریستین ولزل </span></b></p><p style="TEXT-ALIGN: right; unicode-bidi: embed; DIRECTION: rtl" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA"><strong><span style="color:#3366ff;">ترجمه: کورش عرفانی</span></strong> </span></p><p style="TEXT-ALIGN: center; unicode-bidi: embed; DIRECTION: rtl" dir="rtl" class="MsoNormal" align="center"><b><span lang="FA"><span style="font-size:130%;color:#000099;">نوین سازی جدید :</span></span></b></p><p style="TEXT-ALIGN: right; unicode-bidi: embed; DIRECTION: rtl" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA"> <strong>با نگاهی به گذشته در می یابیم که روایت های نخستین نوین سازی در چندین مورد خطا می کردند. امروز تقریباهیچ کس منتظر نیست که یک انقلاب توسط پرولتاریا مالکیت خصوصی را ملغی ساخته و به عصری رهنمون شود که از استثمار و تضاد خلاص شده باشد. به همان ترتیب که کسی منتظر نیست صنعتی شدن به طور خودکار به سمت نهادهای دمکراتیک برود. کمونیسم و فاشیسم نیز محصول صنعتی شدن بودند. با این همه بدیهیات زیادی اشاره به این نکته دارند که فکر اصلی نظریه ی نوین سازی درست بوده است: توسعه ی اقتصادی به سمت این می رود که تغییراتی مهم و تقریبا قابل پیش بینی در عرصه ی جامعه، فرهنگ وسیاست را باعث شود. اما روایت های ابتدایی نظریه نوین سازی نیاز به تصحیح شدن از چندین منظر دارند. </strong></span></p><p style="TEXT-ALIGN: right; unicode-bidi: embed; DIRECTION: rtl" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA"><strong>نخست این که نوین سازی مسیری خطی ندارد. یعنی همیشه به یک سمت نمی رود. برعکس، فرایند فوق به نقاطی می رسد که در آنها مسیرش عوض می شود. شواهد تجربه شده نشان می دهد که هر مرحله از نوین سازی مصادف است با تغییراتی چشم گیردر جهان بینی مردم. صنعتی شدن یک فرایند مهم دگرگون سازی را می زاید که نتیجه ی آن دیوان سالاری، سلسله مراتب، تمرکز قدرت، دین زدایی و یک تحول از ارزش های سنتی به سوی ارزش های غیردینی و عقلایی می باشد. ظهور جامعه فراصنعتی با خود مجموعه ی دیگری از تغییرات فرهنگی را می آورد که در یک مسیر متفاوت حرکت می کنند: به جای دیوانسالاری و تمرکزگرایی، گرایش جدید به سوی افزایش تاکید بر ارزش های استقلال فردی و خود-بیانگری</strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-2.htm#_ftn2" name="_ftnref2"><span class="MsoFootnoteReference"><span style="FONT-FAMILY: Times New Roman; FONT-SIZE: 12pt" dir="ltr"><strong>[2]</strong></span></span></a><strong> است که منجر به خودکفایی هر چه بیشتر نسبت به قدرت حاکم می شود. </strong></span></p><p style="TEXT-ALIGN: justify; unicode-bidi: embed; DIRECTION: rtl" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA"><strong>بنابراین، با در نظرگرفتن تاثیر مساوی سایر شرایط، سطوح بالای توسعه ی اقتصادی سبب می شوند که مردم بیشتر اهل مدارا و اعتماد شوند و افراد به سوی اهمیت دادن هرچه بیشتر به خود-بیانگری و شرکت گسترده تر درتصمیم گیری سیاسی تمایل یابند. این فرایند به طور جبری روی نمی دهد و هر گونه پیش نگری در این باب فقط احتمالی خواهد بود؛ زیرا فقط عوامل اقتصادی نیستند که موثرند، رهبران سیاسی یک کشور و وقایع خاص یک ملت می تواند درشکل دهی این فرایند نقش بیافرینند. علاوه بر این، نوین سازی غیر قابل بازگشت نیست. وخامت شدید وضعیت اقتصادی می تواند این روند را وارونه کند، همچنان که این اتفاق در کشورهای آلمان، ایتالیا، ژاپن و اسپانیا در زمان «رکود عظیم» و در اغلب کشورهای به جا مانده از بلوک شرق سابق در دهه ی 1990 روی داد. به همین صورت، اگر بحران اقتصادی کنونی تبدیل به رکود عظیم قرن بیست و یکم شود، جهان می تواند با چالش درمقابل شکل های تازه ای از خارجی ستیزی و قدرت طلبی مواجه گردد. </strong></span></p><p style="TEXT-ALIGN: justify; unicode-bidi: embed; DIRECTION: rtl" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA"><strong>دوم، تغییرات اجتماعی و فرهنگی یک مسیر علت و معلول وار است: تاریخ مهم است. اگرچه توسعه ی اقتصادی به این سو می رود که دگرگونی های قابل پیش بینی را در جهان بینی های مردم پدید آورد، میراث یک جامعه – چه توسط مذهب پروتستان، مذهب کاتولیک، اسلام، مذهب کنفوسیوس یا کمونیسم شکل گرفته باشد یا نه – اثری ماندگار بر دیدگاه ها از خود به جای می گذارد. نظام ارزشی یک جامعه محصول کنش متقابل میان نیروهای هدایتگر نوین سازی از یکسو و تاثیر مستمر سنت ها از سوی دیگر می باشد. اگرچه نظریه های قدیمی نوین سازی هم در شرق و هم در غرب می پنداشتند که مذهب و سنت های قومی از میان خواهند رفت، آنها نشان دادند که در حد بالایی مقاوم هستند. با وجود آنکه مردم کشورهای صنعتی شده داراترو داناتر شده اند به سختی می توان از این امر یک فرهنگ جهانی همشکل بیرون کشید. بازمانده های یک فرهنگ به گونه ی قابل توجهی دوام می آورند. </strong></span></p><p style="TEXT-ALIGN: justify; unicode-bidi: embed; DIRECTION: rtl" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA"><strong>سوم، برخلاف روایت قدیمی تر و خودمحورانه ی این نظریه، نوین سازی با غربی سازی یکی نیست. روند صنعتی شدن در غرب آغاز شد اما در دهه های اخیر آسیای جنوب شرقی یکی از بالاترین میزان رشد اقتصادی را داشت و ژاپن در عرصه ی امید به زندگی و برخی دیگر از عرصه های نوین سازی در راس کشورهای جهان قرار دارد. ایالات متحده الگویی برای تغییر فرهنگی جهان نیست، و آنچنان که یک روایت عامیانه از نظریه ی نوین سازی فرض می کرد، جوامع صنعتی به طور عمومی درحال شباهت یافتن به ایالات متحده نیستند. در واقع جامعه ی آمریکا، بیشتر از بسیاری دیگر از جوامع دارای درآمدهای بالا، ارزش های سنتی خود را حفظ کرده است. </strong></span></p><p style="TEXT-ALIGN: justify; unicode-bidi: embed; DIRECTION: rtl" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA"><strong>چهارم، نوین سازی به طور خودکار به دمکراسی راه نمی برد. بیشتر این طور است که این می تواند تغییرات اجتماعی و فرهنگی ی را با خود به همراه آورد که دمکراتیزه شدن را به گونه ای فزاینده محتمل می سازد. صرف رسیدن به تولید ناخالص ملی بالا دمکراسی تولید نمی کند، اگرمی کرد کویت و امارات متحده ی عربی باید دمکراسی های نمونه می شدند. (این کشورها از روند صنعتی شدن که دربالا شرح دادیم عبور نکرده اند.) اما ظهور جامعه ی فراصنعتی تغییراتی اجتماعی و فرهنگی را با خود می آورد که به طور مشخص به دمکراتیزه شدن می انجامد. به طورعملی امور جوامع مبتنی بر دانش نمی تواند بدون افرادی بسیار تحصیل کرده بچرخد، افرادی که بیش از پیش می آموزند برای خود فکر کنند. وانگهی، افزایش سطح امنیت اقتصادی منجر به تقویت خود-بیانگری می شود، زیرا که ارجحیت را به انتخاب آزاد داده و کنش سیاسی را تشویق می کند. وقتی شرایط بر این مبنا پیش می رود، در ورای یک نقطه، بسیار دشوار می شود که از دمکراتیزه شدن پرهیز کرد، زیرا سرکوب خواست عمومی برای جامعه ای بازتر به نحو روزافزونی برای کارآیی اقتصادی پرهزینه و دردسرساز می شود. بنابراین، در مراحل پیشرفته ی خود، نوین سازی سبب تغییرات اجتماعی و فرهنگی ی می شود که ظهور و شکوفایی نهادهای دمکراتیک رامحتمل تر می سازد. </strong></span></p><p style="TEXT-ALIGN: justify; unicode-bidi: embed; DIRECTION: rtl" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA"><strong>ایده ی اصلی نظریه ی نوین سازی این است که توسعه ی اقتصادی و فن آوری، یک مجموعه ی منسجم از تغییرات اجتماعی، فرهنگی و سیاسی را می زاید. شمار زیادی از شواهد تجربی این فکر را تقویت می کنند. توسعه ی اقتصادی در واقع به گونه ای مستحکم به دگرگونی های فراگیر در باورها و انگیزه های مردم وابسته است، و این دگرگونی ها در بازگشت سبب تغییر در نقش مذهب، انگیزه های کاری، میزان باروری انسانی، نقش زن ومرد و هنجارهای جنسی می شود. و این دگرگونی ها هم چنین موجب درخواست روزافزون مردم برای نهادهای دمکراتیک و رفتار مسولانه هر چه بیشتر از جانب نخبگان می گردد. این تغییرات با همدیگر شانس ظهور دمکراسی را بالا برده و در عین حال شانس پذیرش بروز جنگ توسط مردم را کمتر می سازد. </strong></span></p><p style="TEXT-ALIGN: right; unicode-bidi: embed; DIRECTION: rtl" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA"><strong></strong></span> </p><p style="TEXT-ALIGN: center; unicode-bidi: embed; DIRECTION: rtl" dir="rtl" class="MsoNormal" align="center"><span lang="FA"><strong><span style="font-size:130%;color:#000099;">ارزیابی ارزش ها</span> </strong></span></p><p style="TEXT-ALIGN: center; unicode-bidi: embed; DIRECTION: rtl" dir="rtl" class="MsoNormal" align="center"><span lang="FA"><strong></strong></span> </p><p style="TEXT-ALIGN: justify; unicode-bidi: embed; DIRECTION: rtl" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA"><strong>منابع جدید مشاهدات تجربی، ایده های ارزشمندی را در باره ی این که چگونه نوین سازی، جهان بینی و انگیزه ها را تغییر می دهد به ما اعطا می کند. یکی از منابع مهم، گزارش تحقیقات جهانی درباره ی تغییرات ارزش ها و </strong></span></p><p style="TEXT-ALIGN: justify; unicode-bidi: embed; DIRECTION: rtl" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA"><strong>گرایش های مردم می باشد. بین 1981 و 2007 «پژوهش جهانی ارزش ها»</strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-2.htm#_ftn3" name="_ftnref3"><span class="MsoFootnoteReference"><span style="FONT-FAMILY: Times New Roman; FONT-SIZE: 12pt" dir="ltr"><strong>[3]</strong></span></span></a><strong> و «مطالعه اروپایی ارزش ها»</strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-2.htm#_ftn4" name="_ftnref4"><span class="MsoFootnoteReference"><span style="FONT-FAMILY: Times New Roman; FONT-SIZE: 12pt" dir="ltr"><strong>[4]</strong></span></span></a><strong> حکایت از پنج موج دارد که بیانگرتحقیقات ملی در جمع کثیری از کشورهاست و تقریبا 90 درصد از کل جمعیت کره ی زمین را شامل می شود.</strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-2.htm#_ftn5" name="_ftnref5"><span class="MsoFootnoteReference"><span style="FONT-FAMILY: Times New Roman; FONT-SIZE: 12pt" dir="ltr"><strong>[5]</strong></span></span></a><strong> نتایج به دست آمده بیانگر تفاوت های مهم فرامرزی درباورها و ارزش های مردم است. در برخی از کشورها، 95 درصد از افراد مورد مطالعه گفته اند که خدا در زندگیشان بسیار مهم است، در کشورهای دیگر این میزان فقط 3 درصد بوده است. در بعضی از جوامع 90 درصد افراد مورد مطالعه گفته اند که آنها باور دارند مردان حق بیشتری برای داشتن یک شغل دارند تا زنان؛ در بعضی دیگر فقط 8 درصد گفته اند که این گونه می اندیشیده اند. این تفاوت های ناشی از مرزهای ملی سرسخت و بادوام هستند و به طور نزدیکی نیز با یک سطح از توسعه اقتصادی در ارتباط می باشند: مردم در جوامع دارای درآمد سرانه ی پایین به طور احتمالی بیشتر بر مذهب و نقش سنتی زن و مرد تاکید دارند تا مردم کشورهای ثروتمند. </strong></span></p><p style="TEXT-ALIGN: justify; unicode-bidi: embed; DIRECTION: rtl" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA"><strong>این مطالعات روی ارزش ها نشان می دهد که جهان بینی انسان هایی که در جوامع ثروتمند زیست می کنند به گونه ای منظم از دیدگاه های افرادی که در جوامع دارای درآمد سرانه ی پایین هستند متفاوت می باشند، و این تفاوت در گذر از هنجارهای سیاسی، اجتماعی و مذهبی دیده می شود. این تفاوت ها در راستای دو محور پایه ای حرکت می کنند: ارزش های سنتی در مقابل ارزش های غیردینی-خردگرایانه و ارزش های حفظ بقا در مقابل ارزش های خود-بیانگری.</strong><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-2.htm#_ftn6" name="_ftnref6"><span class="MsoFootnoteReference"><span style="FONT-FAMILY: Times New Roman; FONT-SIZE: 12pt" dir="ltr"><strong>[6]</strong></span></span></a><strong> حرکت از ارزش های سنتی به سوی ارزش های غیردینی-خردگرا مرتبط است به حرکت ازجامعه ی کشاورزی به سوی جامعه ی صنعتی. جوامع سنتی بر مذهب ، احترام و تبعیت از قدرت حاکم، و غرور ملی تاکید دارند. این ویژگی ها وقتی جامعه غیرمذهبی تر و خردگراتر می شود تغییر می یابند. </strong></span></p><p style="TEXT-ALIGN: justify; unicode-bidi: embed; DIRECTION: rtl" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA"><strong>حرکت از ارزش های تامین بقای خود به سوی ارزش های خود-بیانگری بستگی دارد به پیدایش جوامع فراصنعتی. این امر بیانگر یک تغییر فرهنگی است و زمانی روی می دهد که نسل های جوانتری ظهورکنند که موضوع تامین بقا برایشان حل شده است. ارزش های مرتبط به تامین بقاء، ارجحیت اصلی را به تامین اقتصادی و جسمی و هنجارهای اجتماعی مصلحت گرا می دهد. ارزش های مرتبط به خود-بیانگری ارجحیت را به آزادی بیان، مشارکت در تصمیم گیری سیاسی، فعالیت سیاسی، حفظ محیط زیست، برابری زن و مرد و مداراگرایی در قبال اقلیت های نژادی، خارجی ها وهمجنس گرایان مرد یا زن می دهد. تاکید براین گونه ارزش ها سبب پیدایش یک فرهنگ اعتماد و تساهل می شود که در آن، آزادی فردی مورد عزت قرار گرفته و بیان نظرات خویش و نیز داشتن گرایش به فعالیت سیاسی رواج می یابد. این خصیصه ها برای دمکراسی ضروری بوده و توضیح می دهد چگونه رشد اقتصادی که جوامع را از کشاورزی به صنعتی و از صنعتی به فراصنعتی رهنمون می کند به دمکراسی منجر می شود. رشد اقتصادی بی سابقه ی پنجاه سال گذشته به معنای آن است که برای یک بخش فزاینده از جمعیت جهان موضوع تامین بقا تضمین شده است. داده های زمان بندی شده ی بدست آمده از مطالعات ارزش ها نشان می دهد که ارجحیت های توده ها از یک توجه بیش از حد بر امنیت جانی و اقتصادی به سوی تاکید بر رفاه معنوی، حق بیان نظرات خود، مشارکت در تصمیم گیری سیاسی و یک چشم انداز نسبی مبتنی بر اعتماد و مداراگرایی تغییر کرده است. </strong></span></p><p style="TEXT-ALIGN: justify; unicode-bidi: embed; DIRECTION: rtl" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA"><strong>هر دو وجه به طور نزدیکی به توسعه ی اقتصادی مرتبط هستند: نظام های ارزشی کشورهای دارای درآمد سرانه بالا به نحو چشم گیری از نظام های ارزشی کشورهای دارای درآمد سرانه ی پایین متفاوت است. هر ملتی که بانک جهانی به عنوان صاحب درآمدی مهم تعریف می کند در هر دو عرصه دارای جایگاهی بالا است – با یک تاکید قوی بر روی ارزش های غیردینی-خردگرا و خود-بیانگری. تمامی کشورهای دارای درآمد سرانه ی پایین یا متوسط رو به پایین در هر دو این زمینه ها در ردیف پایین قرار می گیرند. کشورهای دارای رده ی درآمد متوسط رو به بالا بین این دو نقطه قرار می گیرند. به میزان زیادی، ارزش ها و باورهای یک جامعه بیانگر سطح رشد اقتصادی آن می باشد، درست همان گونه که نظریه نوین سازی پیش بینی می کند. </strong></span></p><p style="TEXT-ALIGN: justify; unicode-bidi: embed; DIRECTION: rtl" dir="rtl" class="MsoNormal"><span lang="FA"><strong>این رابطه ی قوی میان نظام ارزشی یک جامعه و درآمد ناخالص سرانه ی آن مبین این است که توسعه اقتصادی سبب تغییرات تقریبا قابل پیش بینی باورها و ارزش ها می شود و تجربه این فرضیه را تایید می کند. هنگامی که ما موقعیت های کشورها را در موج های متوالی مطالعه ی ارزش ها مقایسه می کنیم در می یابیم که به طور تقریبی در تمامی کشورهایی که شاهد افزایش تولید ناخالص سرانه هستند تغییرات قابل پیش بینی در ارزش های آنها نیز روی داده است. </strong></span></p><p style="TEXT-ALIGN: justify; unicode-bidi: embed; DIRECTION: rtl" dir="rtl" class="MsoNormal"><strong><span lang="FA">تجربه</span><span dir="ltr" lang="FA"> </span><span lang="FA">ی ناشی از مطالعه ی ارزش ها هم چنین نشان داده است که با این وجود، تغییر فرهنگی یک مسیر علت و معلولی است، میراث فرهنگی جامعه تعیین کننده ی این است که آن جامعه در کجای نقشه ی فرهنگی جهان قرار می گیرد. این نقشه مجموعه های مشخص کشورها را نشان می دهد: اروپای پروتستان، اروپای کاتولیک، اروپای کمونیست سابق، کشورهای انگلیسی زبان، آمریکای لاتین، جنوب آسیا، جهان اسلام و آفریقا. ارزش هایی که توسط جوامع مختلف مورد تاکید قرارمی گیرند به نحو چشم گیری در مسیر منسجمی حرکت می کنند که دربرگیرنده ی توسعه ی اقتصادی جوامع و نیز گذشته ی مذهبی و استعماری آنها می باشد. با این همه حتی اگر میراث فرهنگی یک جامعه ارزش های مسلط را شکل می دهد، توسعه ی اقتصادی تغییراتی را به همراه می آورد که نتایج مهمی را دربردارند. درطول زمان، توسعه ی اقتصادی، باورها و ارزش های مختلف را بازشکل دهی می کند و این سبب ظهور درخواست های مردمی برای نهادهای دمکراتیک و نیز رفتاری مسولانه تر از جانب نخبگان می شود. و در طول یک ربع قرن که تحت پوشش مطالعه ارزش ها قرار داشته است، مردم بیشتر کشورها تاکید گسترده تری بر ابراز ارزش های مرتبط به خود-بیانگری دارند. در جایی که هنوز دمکراسی وجود ندارد این تغییر فرهنگی احتمال ظهور آن را افزایش می دهد و در جایی هم که دمکراسی موجود است این ارزش ها هر چه صریح تر وتاثیرگذارتر می شوند. </span></strong></p><p style="TEXT-ALIGN: center; unicode-bidi: embed; DIRECTION: rtl" dir="rtl" class="MsoNormal" align="center"><span lang="FA"><strong>* *</strong> </span></p><p style="TEXT-ALIGN: left; unicode-bidi: embed; DIRECTION: rtl" dir="rtl" class="MsoNormal" align="right"><span style="FONT-SIZE: 10pt"><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" href="http://www.korosherfani.com/"><span dir="ltr">www.korosherfani.com</span></a></span></p><p style="TEXT-ALIGN: left; unicode-bidi: embed; DIRECTION: rtl" dir="rtl" class="MsoNormal" align="right"><span style="FONT-SIZE: 10pt" dir="ltr">04/04/2009</span><br clear="all"> <hr align="left" size="1" width="33%"><br /><p></p><div style="mso-element: footnote-list"><div style="mso-element: footnote" id="ftn1"><p class="MsoFootnoteText"><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-2.htm#_ftnref1" name="_ftn1"><span class="MsoFootnoteReference"><span style="FONT-FAMILY: Times New Roman; FONT-SIZE: 10pt" lang="FR">[1]</span></span></a><span lang="FR"> http://www.korosherfani.com/neveshteha/1388/pajohesh-1.htm</span></p></div><div style="mso-element: footnote" id="ftn2"><p style="TEXT-ALIGN: right; unicode-bidi: embed; DIRECTION: rtl" dir="rtl" class="MsoFootnoteText"><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-2.htm#_ftnref2" name="_ftn2"><span class="MsoFootnoteReference"><span style="FONT-FAMILY: Times New Roman; FONT-SIZE: 10pt" dir="ltr" lang="FR">[2]</span></span></a><span dir="ltr" lang="FR"> </span><span lang="FA"> در اینجا « خود-بیانگری» را بر اساس پیشنهاد داریوش آشوری به جای </span><span dir="ltr">self-expression</span><span lang="FA"> آورده ایم. منظور از این اصطلاح احساس احترامی است که فرد برای خود قائل است و برای پرسش هایش پاسخ ها خود را دارد و نظرات فردی خود را ابراز می دارد. (مترجم)</span></p></div><div style="mso-element: footnote" id="ftn3"><p class="MsoFootnoteText"><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-2.htm#_ftnref3" name="_ftn3"><span class="MsoFootnoteReference"><span style="FONT-FAMILY: Times New Roman; FONT-SIZE: 10pt" lang="FR">[3]</span></span></a><span lang="FR"> </span>World Value Survey </p></div><div style="mso-element: footnote" id="ftn4"><p class="MsoFootnoteText"><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-2.htm#_ftnref4" name="_ftn4"><span class="MsoFootnoteReference"><span style="FONT-FAMILY: Times New Roman; FONT-SIZE: 10pt" lang="FR">[4]</span></span></a><span lang="FR"> </span>European Values Study</p></div><div style="mso-element: footnote" id="ftn5"><p style="TEXT-ALIGN: right; unicode-bidi: embed; DIRECTION: rtl" dir="rtl" class="MsoFootnoteText"><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-2.htm#_ftnref5" name="_ftn5"><span class="MsoFootnoteReference"><span style="FONT-FAMILY: Times New Roman; FONT-SIZE: 10pt" dir="ltr" lang="FR">[5]</span></span></a><span dir="ltr" lang="FR"> </span><span lang="FA"> برای داده های منتج از این مطالعات به این سایت مراجعه کنید: </span><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" href="http://www.worldvaluesurvey.org/"><span dir="ltr">www.worldvaluesurvey.org</span></a><span lang="FA">) </span></p></div><div style="mso-element: footnote" id="ftn6"><p style="TEXT-ALIGN: right; unicode-bidi: embed; DIRECTION: rtl" dir="rtl" class="MsoFootnoteText"><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" title="" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/pajohesh-2.htm#_ftnref6" name="_ftn6"><span class="MsoFootnoteReference"><span style="FONT-FAMILY: Times New Roman; FONT-SIZE: 10pt" dir="ltr" lang="FR">[6]</span></span></a><span dir="ltr" lang="FR"> </span><span lang="FR"> </span><span lang="FA">هر کدام از این دو محور، پاسخ گوی طیفی از پرسش هاست که به عنوان بخشی از مطالعه ی ارزش ها مطرح شده است.</span></p></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6321709080885390846-1711545188768800259?l=irantribunes.blogspot.com' alt='' /></div>مهدی جعفریhttp://www.blogger.com/profile/15381214476568952354noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6321709080885390846.post-75995980499707851492009-03-16T17:19:00.000-07:002009-03-16T17:27:54.924-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_p3sqHnAB7is/Sb7uGe9WQmI/AAAAAAAAAxw/t4EfeVH1I2M/s1600-h/20081028171625562-070554751.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5313946405500764770" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 233px; CURSOR: hand; HEIGHT: 235px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_p3sqHnAB7is/Sb7uGe9WQmI/AAAAAAAAAxw/t4EfeVH1I2M/s320/20081028171625562-070554751.jpg" border="0" /></a><br /><div><div dir="rtl" align="right"><strong><span style="font-size:180%;">تهاجم دولت عراق به مجاهدین</span></strong></div><br /><div dir="rtl" align="right"><strong><span style="font-size:180%;">تهاجم رژیم به اپوزیسیون است</span></strong> </div><br /><div dir="rtl" align="right"><strong>کورش عرفانی</strong><br /></div><div dir="rtl" align="right"><a href="mailto:korosherfani@yahoo.com">korosherfani@yahoo.com</a></div><br /><div dir="rtl" align="right"><strong>آنچه از دو روز پیش در قرارگاه اشرف، پایگاه مجاهدین در خاک عراق، می گذرد</strong><a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=25740669#_ftn1" name="_ftnref1"><strong>[1]</strong></a><strong> توجه هر آزادیخواه و تغییر طلب ایرانی را به خود جلب می کند. رژیم جمهوری اسلامی باردیگر در حال تصفیه حساب با مخالفان خویش در بیرون از خاک ایران است. به همانگونه که قبلا نیز این کار را در پاریس و لندن و برلین می کرد. رژیم باردیگر می خواهد منطق میکونوس را حاکم کند و آن این که او قادر است مخالفان خود را هر جا که هستند مورد حمله و آزار و بازداشت و استرداد و تهدید و ترور قرار دهد.این قدرت نمایی رژیم البته با وضعیت زار و اسفناک آن در تضاد، اما هماهنگ است. وحشت از مردمی که، در صورت بروز یک شورش ناگهانی، می توانند دست به خونین ترین تصفیه حساب تاریخ سیاسی-اجتماعی ایران بزنند رژیم، رهبران، عوامل و آدم هایش را وادار ساخته است که همه خطرات را پیش بینی و از خود دور سازند. جمهوری اسلامی در محاصره است. بمب افکن ها و ناوهای غربی از یکسو و مردمی که کارد به استخوانشان رسیده است، راه سوم فرار به سوریه یا سودان است. اما مگر چند نفر می توانند به آنجا بگریزند؟ و آیا دستیابی به آنان از طریق مراجع بین المللی و همکاری جهانی ناممکن است؟پس رژیم به مرحله ای می رسد که یا باید تا دم مرگ جنایت کند و یا تسلیم شود. نمایش انتخابات ریاست جمهوری بعدی نیز به نظر نمی رسد که بتواند به طور دراز مدت مثلث آخوند-سرمایه دار-پاسدار را بیمه کند. بنابراین بقای رژیم نه در دفاع که در تهاجم است. به همین دلیل نیز به سراغ دشمنان قدیمی خود رفته است تا آنها را از مرز دور کرده و از این طریق برای خود و هواداران روحیه باخته اش نوعی امنیت روانی بسازد. بی شک یک بار که رژیم خود را از خطر مجاهدین رها سازد به سراغ سایرین خواهد آمد، به سراغ تک تک ما. پس باید با این لشگر گشایی جدید او به طور دسته جمعی و به دور از اختلاف نظرهای خود در جبهه ی وسیع و متنوع اما همسوی ضد رژیم اقدام کنیم. در مواردی که رژیم می خواهد یکی از اجزای جبهه ی دشمن خود را تضعیف یا مورد حمله قرار دهد همه ما ضد رژیمی ها باید با همه ی تنوع دیدگاهی مان در کنار هم قرار گیریم. مجاهد، کمونیست، سوسیالیست، ملی گرا. زیرا همه ی ما آزادیخواه و دشمن دیکتاتوری آدمکش و آزادی کش جمهوری اسلامی هستیم. تفسیر طبقاتی صف بندی ها نیز نباید ما را از وظایف انسانی و اخلاقی مان در حفظ جان آزادیخواهان دور سازد. اگر این حداقل احساس مشارکت دروجود ما نباشد باید در موفقیت درازمدت رژیم برای دوام آوردن و پیروز شدن بر دشمنانش –یعنی بر همه ما به نوبت- شک نداشته باشیم.درست به همین خاطر بر هر ایرانی ضد رژیم است که مانع از کاهش فشار بر حکومت آخوندها شود. در زمانی که محدودیت های بین المللی، تحریم، فشارهای سیاسی و امثال آن می رود تا صندوق های ارزی رژیم را خالی سازد و جمهوری اسلامی را در داخل کشور در مقابل 60 میلیون ایرانی فقیر و گرسنه قرار دهد نباید اجازه داد که رژیم فشارهای وارده بر خود را کم کند. نه از درون نه از بیرون. تضعیف رژیم به هر شکل که باشد به نفع فرایند براندازی است.گسترش اعدام ها و بازداشت ها که دوران آغازین سرکوب را بیاد می آورد و تقلای دیپلماتیک رژیم برای ایجاد شکاف در صف کشورهای عربی که می خواهند پای رژیم را از منطقه ببرند</strong><a title="" style="mso-footnote-id: ftn2" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=25740669#_ftn2" name="_ftnref2"><strong>[2]</strong></a><strong> نشان دهنده ی وحشت دو جانبه ی بیرونی و درونی سران نظام از آینده ی سیاهی است که در انتظارشان است. باید دانست که به سان بوش، که اقتصاد و موقعیت سرمایه داری آمریکا را به خاک سیاه نشاند، باند پاسدار احمدی نژاد نیز کاری مشابه با موقعیت رژیم کرد. یعنی قرار دادن نظام جمهوری اسلامی در خطر فروپاشی، حمله نظامی و یا شورش مردمی. با خزانه ای خالی، اقتصادی ورشکسته، بیکاری بی سابقه، تورمی گسترده، رکود عمیق، تشتت ساختاری و اجبار برای انتخاب هایی سخت و دردناک. سپاهی ها بعد از آنکه بی لیاقتی و بی کفایتی خود را دو دهه ی پیش با شکست مفتضحانه در یک جنگ تخریب گر و آدمکشانه ی هشت ساله نشان داده بودند بیست سال بعد، جنگ سیاسی را نیز باختند و کشور را با مدیریت پادگانی خود به خاک سیاه نشاندند. اینک آخوندها در پی راهی هستند تا این مهره های بی لیاقت را بدون خونریزی از صحنه ی سیاسی کنار کشیده و قدرت اجرایی را به دست کسانی بسپارند که برای نظام کمتر زیان ببار آورند: به طور مثال میر حسین موسوی.اما در این میان ترس از قیچی شدن توسط یک هجوم هم زمان بیرونی و درونی رژیم را واداشته است تا نسبت به مجاهدین سیاست تهاجمی پیش گیرد. خامنه ای با کنار گذاشتن تمام محاسبات وتعارفات پشت پرده ای رژیم وارد صحنه شده و مستقیم از ریس جمهورعراق می خواهد که کار مجاهدین را تمام کند. رفسنجانی و پاسدار محسن رضایی برای پی گیری این موضوع به عراق سفر کردند. چشم انداز آینده ی نیروهای تابع رژیم در عراق تیره است. عوامل جمهوری اسلامی که در حال حاضر در راس قدرت هستند می توانند در انتخابات آینده، مانند انتخابات شوراهای محلی در ماه گذشته، با شکست مواجه شوند. رژیم باید عجله کند. از آن سوی، برداشتن نام مجاهدین از لیست سازمان های تروریستی در اروپا این ترس را در درون نظام دامن زده است که شاید راه برای شکل گیری یک جریان جایگزین سازی، که بتواند با دولت های غربی و نیروهای دیگر اپوزیسیون از یکسو و با مردم ایران از سوی دیگر وارد تعامل شود، باز شده است. جمهوری اسلامی خوب می داند که نیروی جایگزین یکی از پارامترهای اصلی برای رسیدن به مرحله ی عملی حذف اوست. پارامتری که تا تشکیل نشود سناریوی سرنگون سازی رژیم نمی تواند تکمیل شود.دلایلی از این دست حکومت آخوندی را را به سوی آن هل داده است تا از مزدوران خویش در حکومت فعلی عراق بخواهد فرایند هجوم به مجاهدین را تشدید و تسریع کنند. به همین دلیل نیز هشیاری همه ی ما ایرانیان مخالف رژیم لازم می نماید. در ورای وظیفه ی انسانی و اخلاقی هریک از ما، در دفاع از جان ساکنان اشرف، که از سرسخت ترین دشمنان رژیم ضد مردمی کنونی هستند، هشیاری سیاسی ایجاب می کند که در جهت تسریع و تحقق تغییر رژیم اجازه ندهیم جمهوری اسلامی بتواند عواملی را که برای او دردسر، فشار و محدودیت به وجود می آورند خنثی سازد. دفاع ازموقعیت مجاهدین، امروز، ضامن بقا و موفقیت فردای اپوزیسیون در کلیت خودمی باشد.* *</strong><a href="http://www.korosherfani.com/"><strong>http://www.korosherfani.com/</strong></a><strong>15 March 2009</strong><a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=25740669#_ftnref1" name="_ftn1"><strong>[1]</strong></a><strong> http://www.mojahedin.org/pages/detailsNews.aspx?newsid=39977</strong><a title="" style="mso-footnote-id: ftn2" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=25740669#_ftnref2" name="_ftn2"><strong>[2]</strong></a><strong> سفر غیر منتظره منوچهر متکی به عربستان سعودی : http://www.radiofarda.com/content/f7_Mottaki_Iran_Saudi_Arabia/1510466.htm</strong>l</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6321709080885390846-7599598049970785149?l=irantribunes.blogspot.com' alt='' /></div>مهدی جعفریhttp://www.blogger.com/profile/15381214476568952354noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6321709080885390846.post-46837796229765359422009-03-12T15:24:00.000-07:002009-03-12T15:33:07.891-07:00<div dir="rtl" align="right"><strong><span style="font-size:180%;color:#3333ff;">سه فرضیه در مورد ایران: حمله، تحریم، سازش</span></strong><br /><br /><br /><strong><span style="color:#ff0000;">کورش عرفانی</span> <br /> <span style="color:#339999;">korosherfani@yahoo.com<br /></span><br />شرایط جهان، خاورمیانه و ایران ایجاب می کند که به طور مرتب فرارسیدن وحضور پارامترهای جدید را در تعیین آینده ی کشورمان مورد بررسی قرار دهیم. در این میان باید به چندمجهولی بودن معادله ی آینده ایران و چندگانه بودن عوامل دخالت کننده توجه داشته باشیم.<br />با انتخاب بنیامین نتانیاهو، صهیونیست جنگ طلب، به نخست وزیری دولت اسرائیل احتمال حمله ی رژیم صهیونیستی به تاسیسات اتمی ایران افزایش می یابد و سوالاتی چند را مطرح می سازد: آیا حمله به تاسسسات اتمی ایران قطعیت یافته است؟ اگر بلی، این حمله چه زمانی انجام خواهد شد؟ در صورت انجام، واکنش ایران و جهان چه خواهد بود ؟ در این میان سرنوشت مردم و کشورمان چه خواهد شد؟<br /> نوشته ی حاضر به بررسی این احتمال در کنار سایر امکان های محتمل برای آینده ی ایران می پردازد. در این نوشتار به صورت روشمند فرضیه ها و مسیرهای ممکنی را که در آینده ی نزدیک می تواند روی دهد بررسی خواهیم کرد.<br />*<br />شرایط کنونی را می توان برمبنای دو باور متضاد بررسی کرد:<br />رژیم جمهوری اسلامی به دنبال سلاح اتمی نیست.<br />رژیم جمهوری اسلامی به دنبال سلاح اتمی است.<br />این که حقیقت چه باشد یک چیز است وآنچه واقعیت بر اساس آن در حال شکل گرفتن است چیز دیگری است. با گذر زمان، افراد، کشورها و نهادهای بین المللی هر چه کمتری مورد نخست را باور می کنند. سه کشور اروپایی فرانسه، آلمان و انگلستان به زودی محدودیت ها و مجازات های جدیدی را به ایران تحمیل خواهند کرد.</strong><a title="" style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" href="file:///C:/Documents%20and%20Settings/a/Local%20Settings/Temporary%20Internet%20Files/Content.IE5/R2V5XHV3/Farzieha.htm#_ftn1" name="_ftnref1"><strong>[1]</strong></a><strong> بنابراین، وقایع بیشتر بر اساس باور دوم به پیش می رود. این امکان ما را با سه پرسش مواجه می سازد.<br />1) رژیم تا دستیابی به بمب اتمی چه مدت فاصله دارد؟<br />پاسخ این سوال نامشخص است، احتمال ها از چند ماه تا چند سال متغیر است. این مدت زمان، هر چه که باشد، تعیین کننده ی حداکثر مدتی نیست که در اختیارایرانیان است تا مانع از این امر شوند. بی شک، قبل از رسیدن به این تاریخ، قدرت های خارجی که نمی خواهند رژیم به بمب اتمی دست یابد و به دلیل نفوذ شان در داخل ایران اطلاعات دقیقی هم دارند، به حمله دست خواهند زد. بنابراین، فرصت واقعی برای ما ایرانیانی که نه رژیم مجهز به بمب اتمی را می خواهیم و نه حمله نظامی را، بسیار محدودتراست. می دانیم از زمانی که رژیم به سلاح اتمی خود دست یابد کنار زدن آن بسیار دشوارتر خواهد شد. از آن سوی هم می دانیم که حمله ی نظامی چه فاجعه ای می تواند به بار آورد. پس جهت ایجاد شانس برای راه سوم باید شتاب کرد.<br /> بدیهی است که در این برخورد با رژیم، از میان ایرانیان و غیر ایرانیان، هر کدام که فعالتر و جدیتر باشند چرخش اوضاع را به این یا آن سو به دست خواهند گرفت.<br /><br />2) آیا غرب (آمریکا-اسرائیل-اروپا) اجازه می دهند که رژیم به بمب دست یابد؟<br />پاسخ سوال دوم، هر چند به درجات مختلف، اما به طور کلی منفی است. در این صورت غرب برای این که رژیم به سلاح اتمی دست نیابد چه خواهد کرد؟ برای پاسخ به این سوال جواب های متعددی قابل تصور است: <br />· اسرائیل حمله نظامی را ارجحیت خواهد داد.<br />· آمریکا تحریم های وسیع را قبل از حمله نظامی مد نظر خواهد داشت.</strong><a title="" style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" href="file:///C:/Documents%20and%20Settings/a/Local%20Settings/Temporary%20Internet%20Files/Content.IE5/R2V5XHV3/Farzieha.htm#_ftn2" name="_ftnref2"><strong>[2]</strong></a><strong><br />· اروپا تحریم های وسیع را بدون حمله نظامی ترجیح خواهد داد.<br /> این احتمال ها هر یک سوالات دیگری را بر می انگیزد:<br />اگر اسرائیل به ایران حمله ی نظامی کند چه می شود؟<br />در واکنش به این حمله دو احتمال را باید در نظر داشت:<br />1) ایران به واکنش نظامی دست بزند.<br />2) ایران تنها به واکنش سیاسی-تبلیغاتی اقدام کند.<br />واکنش نظامی می تواند محدود و غیر مستقیم یا گسترده و مستقیم باشد. اگر محدود باشد به نوعی رژیم می تواند با آبروی رفته، تاسیسات اتمی نابودشده، و توسری خورده، به سختی به بقای خود ادامه دهد. یعنی با تحریک ملی گرایی ایرانیان برای مدتی در داخل شرایط مثبت برای خود ایجاد کرده و سپس با یک سری از کرکری خواندن ها به حیات ضد ایرانی خود تداوم بخشد. در این صورت باید در نظر داشته باشیم که رژیم برگ اصلی بازی خود با غرب را از دست خواهد داد. یعنی از آن پس ابزاری برای فشار و باج گیری نخواهد داشت. به همین دلیل نیز می تواند در معرض درخواست های دیگری از جانب قدرتهای جهانی قرار گیرد. به طور مثال به رسمیت شناختن اسرائیل، عدم یاری رسانی به گروه های اسلامی، عدم دخالت در امور عراق و افغانستان و ... با از میان رفتن توان اتمی رژیم و بدون هیچ واکنشی مهم، بدیهی است که رژیم جمهوری اسلامی مجبور خواهد شد باج های پیاپی دیگری را نیز به طرف های غربی بدهد. این می تواند ساختارهای منجمد رژیم را دچار تزلزل سازد و آن را به سوی نوعی دگرگونی مطلوب سرمایه داری جهانی بکشاند. <br />اما اگر واکنش نظامی رژیم به حمله ی اسرائیل گسترده باشد، دخالت نظامی اجباری آمریکا و شاید فرانسه و یا انگلستان را برانگیخته و ازاین طریق در مسیر یک رویارویی منجر به نابودی خویش پیش رود. این یعنی جنگ تمام عیار که تنها با نابودساختن رده های بالای هرم رژیم انجام می شود، چیزی که می تواند سرانجام تمامیت رژیم را زیر سوال برد؛ در این صورت، بنا براین که آیا جایگزینی برای رژیم وجود دارد یا خیر، شرایط تغییر خواهد کرد. در صورت نبود یک جایگزین قوی، شناخته شده و مورد قبول مردم، باید، به عنوان نتیجه ی این جنگ تمام عیار،انتظار تجزیه ی ایران، جنگ داخلی، قوم گرایی تنازع آمیز و... را داشت. در حالی که درصورت وجود یک جایگزین قوی می توان رژیم را کنار زد و با حفظ وحدت مردمی، مدیریت کشور را برای بازسازی آن برعهده گرفت. بنابراین در چارچوب احتمال حمله ی نظامی به ایران بحث جایگزین به عنوان یک عنصر حیاتی و مرکزی مطرح است. در اینجا بیشتر از آن چه که این یا آن نیرو بخواهد جایگزین منحصر بفرد و خاص خود را ارائه دهد باید به ضرورت وجود یک جایگزین مشترک و قدرتمند اندیشید.<br />اگر حمله ی نظامی انجام نشود و تحریم های گسترده صورت گیرد؟<br />در این صورت رژیم به شدت تضعیف خواهد شد. وضعیت اقتصادی کشور و تابع آن، وضعیت معیشتی مردم رو به وخامت خواهد رفت. اوضاع بحرانی شده و جو انفجار و شورش افزایش خواهد یافت. تابع آن سرکوب فعلی که همین حالا نیز موجی از بازداشت و محاکمه و اعدام به راه انداخته است بازهم شدت خواهد گرفت. در آن شرایط که رژیم ضعیف شده است و مردم نیز آماده ی شورش هستند بازهم تنها در صورت وجود یک جایگزین واقعی، امکان سرنگون کردن رژیم وجود خواهد داشت. در صورت نبود این جایگزین، رژیم با سرکوب شدید و قتل عام به بقای خود ادامه خواهد داد.<br />در آن حالت، این احتمال تقویت می شود که اختلافات درونی رژیم بالا گیرد و تصفیه حساب های درون ساختاری نظام شدت گیرد. این امر می تواند سبب حذف برخی از مهره های رژیم به نفع جناحی شود که می خواهد به هر قیمت که شده خط خود را به پیش برد. یعنی ترکیبی از نیروهای سپاه، بخش به شدت محافظه کار و بالای بازار و جناح ولی فقیه در روحانیت. در این شرایط باید دانست که در صورتی که تحریم ها موثر واقع نشود و رژیم با ترکیب سرسخت خود دوام آورده و فعالیت اتمی را ادامه دهد به سناریوی حمله نظامی برخواهیم گشت.<br />3- آیا ممکن است که رژیم سازش کند و با غرب روابط گسترده و عادی برقرار کند؟<br />احتمال وقوع این حالت کم است. نخست به دلیل اهمیت اقتصادی و نظامی پروژه اتمی برای رژیمی که ازسویی در کمتر از بیست سال دیگر باید تمامی تولید نفت کشور را صرف مصرف داخلی کند و از سوی دیگر، برای دفاع از خود وآینده اش باید به سلاح اتمی دست یابد. از طرفی هم عقب نشینی برای این رژیم که حکومتی است استبدادی، قانون گریز، جنایت پیشه و غیر متعارف امری است که بیشتر از آن چه غیر قابل انجام باشد، غیر قابل تصور است. اما به هر روی فراموش نکنیم که این رژیمی است چند پاره. مافیاها و باندهای درونی آن می توانند به دلیل سخت شدن شرایط، تهدید منافعشان و خطرهای در چشم انداز، اختلافات خود را علنی کرده و با هم درگیر شوند. از این درگیری ممکن است تحولی بیرون آید که رژیم را به این تصمیم بکشاند که در زمینه ای تا این حد دردسرساز و مشکل آفرین – فعالیت اتمی - عقب نشینی را پیشه کند. اگربرخلاف آنچه دربالا برای پیروزی خط سرسخت رژیم پیش بینی شد، تحول درون ساختاری نظام به عقب نشینی رژیم در عرصه ی اتمی بیانجامد، با توجه به شرایط وخیم اقتصاد جهانی و موقعیت آشفته و خطرناک داخلی، این امر سرآغاز یک مجموعه از عقب نشینی های سیاسی و اقتصادی و اجتماعی متوالی خواهد بود. در این حالت که رژیم به مسیر عقب نشینی ها ی پیاپی پا می گذارد، در صورت وجود هم زمان پویایی اجتماعی اعتراض گرا و دینامیزم تهاجمی متداوم از سوی مردم و فشار قوی و هماهنگ از جانب اپوزیسیون، رژیم جمهوری اسلامی مجبور به پذیرش تحولاتی مهم و نا خواسته خواهد شد.<br />هر سه این سناریوها – حمله نظامی، تحریم گسترده و یا عقب نشینی و سازش – تاثیر خود را به طور مستقیم بر سرنوشت انتخابات آینده ی ریاست جمهوری نظام خواهد گذاشت. شکل گیری عوامل بیرونی موثردر این سناریو مانند خواست و توافق قدرت های جهانی و حضور یا عدم حضور نیروی قدرتمند جایگزین از یک طرف و گزینه ای که نیروهای درون نظام برای بقای خود از میان این سه سناریو ترجیح خواهند داد، از طرف دیگر، سرنوشت انتخابات ریاست جمهوری رژیم را شکل خواهد داد. این بدان معناست که اگر رویارویی میان احمدی نژاد و خاتمی را سناریو نهایی رژیم در مرحله ی دوم انتخابات ریاست جمهوری آینده بدانیم، گرایش نظام به هر یک از این سه سناریو – جنگ، تحریم، سازش- یکی از این دو نفر را به این مقام خواهد رساند. البته با بازی های تبلیغاتی و عوام فریبی های آخوند صفتانه ی همیشگی و همدستی یاران دور و نزدیک نظام در داخل و خارج از کشور.<br />باقی ماندن احمدی نژاد به معنای تقویت دو سناریوی حمله نظامی و یا تحریم های سخت و گسترده است و بازگشت خاتمی – یا هر جایگزین مشابه دیگری برای احمدی نژاد – بیانگر گرایش رژیم به سناریو مذاکره و مصالحه خواهد بود. در این میان و در صورتی که روحانیون و بازاری های در راس قدرت بخواهند با کنار زدن سپاهیان سناریو دوم را به کرسی بنشانند، سناریوی کودتا توسط سپاه را نیز باید به عنوان یک احتمال از یاد نبرد. اما این حرکت احتمالی فقط فروپاشی درونی رژیم را تشدید خواهد کرد و رویارویی نظامی و شورش داخلی را محتمل تر خواهد ساخت. باز در این حالت نقش جایگزین برای تبدیل شورش اجتماعی به قیام سرنگون ساز مطرح است.<br />بنابراین در حالی که بقای احمدی نژاد سناریو حذف خشونت آمیز نظام را تقویت می کند، آمدن خاتمی و آغاز عقب نشینی های پیاپی سبب وارد شدن رژیم به مسیر تغییرات ناخواسته اما اجباری خواهد بود. در هر دو صورت فراموش نکنیم که عدم بهبود شرایط اقتصادی فعلی و یا وخامت بیشتر آن، شرایط انفجاری داخل کشور را شدت خواهد بخشید.<br />به عنوان نتیجه گیری می توان گفت که اگر سناریو سازش با غرب را، به دلیل غیر قابل تصور بودن برای رژیم انزواگرا و تخریب گر جمهوری اسلامی، کنار بگذاریم، در هیچ یک از سناریوهای توضیح داده شده امکان جان سالم به در بردن رژیم از وقایعی که در ماه های آینده در انتظار اوست وجود ندارد. این یعنی آن که نوع و شکلی از تغییر در راهست. از بدترین آن – حمله ی نظامی و جنگ – تا بهترین آن – سرنگونی رژیم از طریق یک قیام مردمی – ممکن و محتمل است. تحقق هریک از این ها از یکسو تابع اراده ی رژیم و قدرت های خارجی است و از سوی دیگر تابع اراده ی مردم و اپوزیسیون. وظیفه ی مردم در شرایط فعلی کسب آمادگی روحی و عملی برای دخالت کردن در سرنوشت تاریخی ایران است. وظیفه ی اپوزیسیون اما روشن است: تلاش برای قطع حمایت خارجی از رژیم، شناساندن مخالفت ایرانیان با سناریو حمله ی نظامی به قدرت های غربی، تقویت روحیه ی مبارزه جویی و کنشگری در مردم و سرانجام چنانچه در بالا دیدیم، شکل دادن به جایگزینی قدرتمند و دارای مشروعیت. اهمیت محوری نقش جایگزین در کلیه ی سناریوهای ذکر شده نیازبه یادآوری ندارد. زیرا نیک می دانیم که سرنوشت هر ملتی یا به دست خودش است یا به عهده ی کسانی که منافعشان با منافع آن ملت تضادهای فراوان دارد. به همین دلیل نیز پس از سی سال جدایی و تفرقه گرایی ودست کم گرفتن نفش جایگزین در برون رفت از بن بست سرنگونی رژیم ضد مردمی جمهوری اسلامی، وقت آن است که با دیدی واقع گرا و با وجود همه ی اختلافاتی که ما را از هم متمایز می کند در یک جبهه ی واقع گرا، عمل گرا و ارزش گرا با حفظ خصیصه ها و باورهای تشکیلاتی مان در شکل دهی به یک جایگزین قوی و تجمع آفرین اقدام کنیم.<br />این کاریست عظیم که درگرو آگاهی، اراده و حس مسئولیت ما می باشد.</strong><br /><br />* * </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6321709080885390846-4683779622976535942?l=irantribunes.blogspot.com' alt='' /></div>مهدی جعفریhttp://www.blogger.com/profile/15381214476568952354noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6321709080885390846.post-11413264149653524582009-03-07T17:01:00.000-08:002009-03-07T17:39:26.379-08:00<span style="color:#cc0000;"><strong><span style="font-size:180%;">گرامی باد ٢٨ مارس روز جهانی زن</span></strong> </span><a href="http://3.bp.blogspot.com/_p3sqHnAB7is/SbMKxFMt2eI/AAAAAAAAAvI/JWXlgcXNK1E/s1600-h/FVZLDCAUMT06DCAGG6E3HCAPFHUNICAF8LZ62CAXN74E6CAL86JESCAIZUR8PCAQPEFWGCAJHUMV4CA17XQLECA3R869ICAZ9BT93CA95LC7YCAQZZ75ZCA4L5BO7CARRUTFDCAJY3FBHCAA5N7KMCABR01KD.jpg"></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/_p3sqHnAB7is/SbMKcojVuZI/AAAAAAAAAvA/k2UDhc1Lar8/s1600-h/logo.gif"></a><a href="http://4.bp.blogspot.com/_p3sqHnAB7is/SbMaR0ZnmhI/AAAAAAAAAvg/eIVoIcf2KvM/s1600-h/FVZLDCAUMT06DCAGG6E3HCAPFHUNICAF8LZ62CAXN74E6CAL86JESCAIZUR8PCAQPEFWGCAJHUMV4CA17XQLECA3R869ICAZ9BT93CA95LC7YCAQZZ75ZCA4L5BO7CARRUTFDCAJY3FBHCAA5N7KMCABR01KD.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5310617279026141714" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 70px; CURSOR: hand; HEIGHT: 120px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_p3sqHnAB7is/SbMaR0ZnmhI/AAAAAAAAAvg/eIVoIcf2KvM/s320/FVZLDCAUMT06DCAGG6E3HCAPFHUNICAF8LZ62CAXN74E6CAL86JESCAIZUR8PCAQPEFWGCAJHUMV4CA17XQLECA3R869ICAZ9BT93CA95LC7YCAQZZ75ZCA4L5BO7CARRUTFDCAJY3FBHCAA5N7KMCABR01KD.jpg" border="0" /></a><br /><strong><span style="font-size:85%;">به نقل از سایت<٢٨ اسد>، </span></strong><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_p3sqHnAB7is/SbMa7OMZ6iI/AAAAAAAAAv4/-aM4b4BSsKc/s1600-h/logo.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5310617990324677154" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 125px; CURSOR: hand; HEIGHT: 145px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_p3sqHnAB7is/SbMa7OMZ6iI/AAAAAAAAAv4/-aM4b4BSsKc/s320/logo.gif" border="0" /></a><strong><span style="font-size:85%;">زنان اردو زبان افقانستان</span></strong><a href="http://www.28-asad.com/">http://www.28-asad.com/</a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/_p3sqHnAB7is/SbMaiifF1NI/AAAAAAAAAvw/TfML_PjWvgU/s1600-h/78J9YCA78X4Y4CA3AXYN5CAG0R79ZCAC3WRPTCAT3I8M1CADN1EG6CAIPT69TCALK4W49CAUUI426CAU6OJ72CAU36EEDCAK3D355CAHAJAF1CA7A74YDCAPUKZBACALW3HBACAZ10796CA4U2YTSCA5E3SDE.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5310617566275032274" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 115px; CURSOR: hand; HEIGHT: 151px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_p3sqHnAB7is/SbMaiifF1NI/AAAAAAAAAvw/TfML_PjWvgU/s320/78J9YCA78X4Y4CA3AXYN5CAG0R79ZCAC3WRPTCAT3I8M1CADN1EG6CAIPT69TCALK4W49CAUUI426CAU6OJ72CAU36EEDCAK3D355CAHAJAF1CA7A74YDCAPUKZBACALW3HBACAZ10796CA4U2YTSCA5E3SDE.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div><div><div dir="rtl" align="right"><strong><span style="color:#3333ff;">تاریخچه<br />روز بین المللی زن</span><br />بدون تردید، هشتم مارچ بعنوان روز بین المللی زن، یکی از روز های مهم در تاریخ سده های اخیر جامعه بشری در تلااش برای تساوی حقوق، دستری و مستفید شدن حتی الامکان عادلانه ریزف ها و امکانات مادی و معنوی جهان بوسیلهء تمام باشندگان سیارهء ما، محسوب می گردد. در اینجا بخاطر یاد بود و قدردانی از هشتم مارچ، مختصری در مورد تاریخچهء این روز می نگاریم.</strong></div><div dir="rtl" align="right"><strong></strong></div><div dir="rtl" align="right"><strong><span style="color:#3333ff;">چرا هشتم مارچ؟</span></strong></div><div dir="rtl" align="right"><strong>طبقهء کارگر از جمله گارگران زن در مراحل ابتدایی انقلاب صنعتی و رشد نظام سرمایداری، زندگی نهایت مشکلی داشته و مواجه به فقرجدی بودند. از این رو در هشتم مارچ سال 1857 میلادی بود، گه کارگران زن صنایع نساجی در نیویورک در اعتراض علیه این وضع، دست به اعتصاب زدند. منابع دیگری از انتخاب این روز بخاطر یادبود از 129 کارگر زن حکایت دارند، که در هشتم مارچ سال 1908 میلادی به اشتراک سایرکارگران کارخانۀ کتان بافی در نیویورک به اعتصاب متوصل شدند. حادثه بگونهء کشف شد که، مالک و نگهبانان کارخانه، بخاطر جلوگیری از همبستگی اعضای اتحادیه صنفی و سایر کارگران با ایشان، کارگران زنان اعتصاب کننده را در داخل کارخانه محاصره نمودند. بنا به عللی که معلوم نگردید، کارخانه آتش گرفت و کاملاً تخریب گردید. صرف عده کمی از این کارگران زن موفق به فرار شدند. در نتیجه 129 تن آن ها در آتش جانهای شان را از دست دادند.در سال 1909 میلادی 20000 تن بافندگان زن درManhatan« منهتن »، به اعتصاب پرداختند. مالکان کارخانه ها باوجود زندانی شدن هزاران تن از کارگران، مجبور گردیدند در برابر مطالبات آنها، بعد از اعتصاب مصمم دوماههء شان، عقب نشینی نمایند. انها قشر زنان سوسیالست های امریکای شمالی بودند؛ که برای اولین مرتبه در سال 1909 میلادی در سطح ملی، یک روز مخصوص مبارزهء زنان را سازماندهی نمودند.</strong></div><br /><div dir="rtl" align="right"><strong><span style="color:#3333ff;">اولین روز بین ا لمللی زن در 19 مارچ</span> </strong></div><br /><div dir="rtl" align="right"><strong>1911برای اولین بار، در 19 مارچ 1911 بود که از روز بین المللی زن در دانمارک، آلمان، اطریش، سویس و ایالات متحدهء امریکا، تجلیل بعمل آمد، که در آن میلیون ها زن شرکت ورزیده بودند. انتخاب این تاریخ، میبایست که خصلت انقلابی این روز را برجسته می ساخت؛ زیرا 18 مارچ، روز یادبود از قربانیان انقلاب سال 1848 در برلین بود و بعلاوه خاطرهء کمون پاریس رادر ماه مارچ ، نیز بیاد میاورد.از آن پس، روز جهانی مبارزهء زن، همواره طی دوران متفاوت در فاصله های اواخر ماه های فوریه و آپریل، تجلیل بعمل می آمد.</strong></div><br /><div dir="rtl" align="right"><strong><span style="color:#3333ff;">از سال</span> <span style="color:#3333ff;">1921 هشتم مارچ بعنوان روز بین المللی زن</span></strong></div><br /><div dir="rtl" align="right"><strong>در سال 1921 بود، که 8 مارچ در طی کنفرانس دوم کمونیستی زنان، روز بین المللی زن تثبیت گردید و آنهم به یاد بود از عمل اعتراضیه کارگران زن در 8 مارچ 1857 و حادثه خونین 8 مارچ 1908، که در بالا به آن ذکر شد.بعلاوه، برگزیدن 8 مارچ بعنوان روز بین المللی زن، باید که خاطره آن کارگران زن اعتصاب کننده بخش نساجی را در پترسبورگ را زنده نگاه میداشت، که اعتصاب شان دیگر بخش ها را نیز فرا گرفته بود. این اعتصاب در هشتم مارچ سال 1917 میلادی صورت گرفت که با 23 فوریه جنتری سابقهء روسی در مطابقت قرار دارد. این اعتراض انگیزه ای برای آغاز انقلاب فوریه، گردید.بعد از جنگ دوم جهانی در اروپای شرقیبعد از جنگ جهانی دوم، در کشورهای تحت اشغال شوروی، مجدداً در سال 1946 از روز بین المللی زن، تجلیل بعمل آمد. در کشور های سوسیالستی، رهایی اجتماعی زنان را جشن گرفتند. تجلیل از این روز با رخصتی عمومی سازماندهی گردید، تا دست آوردهای اجتماعی دولت، برای زنان برجسته گردد.بعد از جنگ دوم جهانی در اروپای غربیدر کشور های اروپای غربی، طی مدت طولانی ای برای تجلیل از این روز، دیگر محافل بزرگی دایر نمی گردید.</strong></div><br /><div dir="rtl" align="right"><strong>بعد از گذشت چهل سال، 8 مارچ قربانی به اصطلاح صلح گردید. صرف از خانواده بعنوان هسته جامعه، ستایش بعمل آمد و از مقام مادر تقدیر شد.رشد اقتصادی، مشارکت تمام احزابی که خود را با این شرایط یکسان نموده بودند در سیستم سیاسی، غیر سیاسی، ساختن شعور طبقاتی از طریق " دولت اجتماعی"، موجب گردید که 8 مارچ از یک روز مبارزه برای تحقق منافع زن ها، به یک روز عمومی جشن زنان، مبدل گردد.</strong></div><div dir="rtl" align="right"><strong>هشتم مارچ مجدداً در اروپای غربی در سال های 1980، اهمیت کسب نمود. زن ها از این روز بخاطر اعتراض در مقابل برخورد تبعیض نژادی، استفاده می نمایند.بعد از " اولین جنگ قرن بیست و یکم "بدون شک وظایف مطروحهء که کنون در برابر روز بین المللی زن در مقیاس کل و در مقابل سازمان های متنوع زنان و بالاخره در برابر هر زن بطورخاص قرار می گیرد، عمدتاً در زیر سایهء هولناک آنچه که بمثابهء " اولین مبارزه قرن بیست ویکم " عنوان شده است، قرار دارد. این حقیقت و فضای ناشی از آن، مهمترین وظایف زن بصفت مادر، خواهر و همسر، را معین ساخته و آن را جهت می دهد.این مبارزه که توسط زورمندان جهان ما از جمله به بهانهء دفاع از حقوق زن در آغاز قرن 21 شروع گردیده، بیم آن می رود که تمام این قرن را و در قدم اول مادران، خواهران و همسران را ، هم رای نماید.اگر این مبارزه واقعاً هم از جمله، بخاطر حقوق زن به پیش برده می شود، باید که سازمان دهند گان آن، حقوق آن زنی را که ایشان بخاطرش " می جنگند"، در قدم اول تعریف نمایند و این تعریف نباید از روی لغتنامه نامه های مدرن اقتباس گردد و از دید گاه یک زن " مدرن" لندن، پاریس ویا نیویورک، صورت بگیرد.</strong></div><div dir="rtl" align="right"><strong>و در قدم دوم این واقعیت را در نظر داشته باشند، که آیا یک مادر، خواهر و همسر حاضر خواهد گردید در برابر بهترین مزایای " حقوق و آزادی زن "، پسر جوان، برادر و شوهرش را قربانی کند؟</strong></div><div dir="rtl" align="right"><strong>بنابراین و با توجه به تغییر جدی در اوضاع جهانی، وظایف جدیدی در برابر نهضت جهانی زن قرار می گیرد و از آن جایی که زن رنج و فلاکت جنگ را قبل از هر کس دیگر در تار وپود وجودش احساس می نماید و از آن رنج می برد، تصور میرفت که مخالفت با مبارزه زنان، دهشت افگنی وسیاست های استیلاگرانه، به یکی از مسایل اساسی تجلیل از روز بین المللی زن و خواست زن ها در مقیاس جهانی، مبدل خواهد گردید.و آن چه که مختص به موضوع حقوق و آزادی زن مربوط می گردد، باید خاطرنشان ساخت که مسالهء حقوق زن و مقام شایان وی در جوامع مختلف، به انکشاف اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و ارزشهای پذیرفته شده در هریک از کشورها مربوط میگردد و برای آن نمی توان چنان نسخهء واحدی را تجویز نمود، که قابلیت تطبیق در همه جا را داشته باشد. همان طوری که بطور مثال چادر پوشاندن جبری زن ها عمل نادرست و ناموفق می باشد، نمی تواند لغو اجباری چادر و در مغایرت با خواستهء زن ها، نیز کاری را از پیش ببرد و مورد پشتیبانی قرار بگیرد.بناًبراین، نباید از مقام والای مادر و زن درکشمکش های سیاسی در سطح ملی و بین المللی، بعنوان یک حربه سیاسی و ایدیولوژیکی، بهره برداری صورت گیرد و زن جامعه که حکم مادر را دارد، قربانی تحمیل تفکرات ذهنیگیرانهء این ویا آن گروه واقع گردد.</strong></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6321709080885390846-1141326414965352458?l=irantribunes.blogspot.com' alt='' /></div>مهدی جعفریhttp://www.blogger.com/profile/15381214476568952354noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6321709080885390846.post-77607777344891393492009-03-03T17:42:00.000-08:002009-03-03T19:18:28.546-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_p3sqHnAB7is/Sa3xze3BTpI/AAAAAAAAAuU/eyjrki0-mvk/s1600-h/n00008877-r-b-000.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5309165402499141266" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 215px; CURSOR: hand; HEIGHT: 267px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_p3sqHnAB7is/Sa3xze3BTpI/AAAAAAAAAuU/eyjrki0-mvk/s320/n00008877-r-b-000.jpg" border="0" /></a><br /><br /><strong><span style="font-size:180%;"><span style="color:#ff0000;">شرح حالی از دکتر محمد مصدق </span></span></strong><br /><span style="color:#666666;"><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"><strong>این پیشوای آزادی/<span style="font-size:85%;color:#666666;">علی اکبر دهخدا</span></strong></span></span><br /><br /><br /><span style="font-size:78%;"><span style="color:#666666;"><strong>بخش اعظم این نوشته بقلم شادروان علی اکبر دهخدا است و</strong></span><span style="color:#666666;"><strong>بعدها توسط موسسه ای بنام اوتکمیل گردید</strong></span></span><br /><p align="justify"><span style="color:#666666;"><strong><span style="font-size:85%;color:#3333ff;">بمناسبت ١٤ اسفندسالروز درگذشت دکتر محمد مصدق</span></strong></span><br /><strong>دکتر محمد مصدق (اردیبهشت 1258 هَ . ش .- یکشنبه 14 اسفند 1345 هَ . ش .). پدرش میرزا هدایت وزیر دفتر استیفاء دوران ناصری و از مردان تجددطلب و پیرو امیرکبیر و از معاریف آشتیان و مادرش ملک تاج خانم نجم السلطنه بنیانگذار بیمارستان نجمیه ٔ طهران دختر فیروزمیرزا پسر عباس میرزای ولیعهد فرزند فتحعلی شاه قاجار بود. پس از تحصیلات متداول زمان در 1275 هَ. ش . هنگامی که هفده سال بیش نداشت تصدی استیفای خراسان به وی محول گشت . از 1281 هَ . ش . قسمتی از اوقات خود را در خدمت استادان زمان صرف فراگرفتن دانشهای جدید کرد. در مدرسه ٔ سیاسی که تازه دایر شده بود به تحصیل <a href="http://2.bp.blogspot.com/_p3sqHnAB7is/Sa3xTa1FbGI/AAAAAAAAAuM/6CehKTlLFic/s1600-h/Mossadegh-Dehkhoda-Amini.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5309164851661466722" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 204px; CURSOR: hand; HEIGHT: 197px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_p3sqHnAB7is/Sa3xTa1FbGI/AAAAAAAAAuM/6CehKTlLFic/s320/Mossadegh-Dehkhoda-Amini.jpg" border="0" /></a>پرداخت و با جنبش مشروطه زندگی سیاسی خود را آغاز کرد. در صدر مشروطه جهت تحقق بخشیدن به آرمانهای سیاسی خود در بیست وپنج سالگی به تشکیلات «جامع آدمیت » پیوست که جمعیتی بود متشکل از روشنفکران طرفدار استقلال و آزادی ایران ، اما بمرور در روش آن تشکیلات به سبب رخنه کردن عواملی مخالف در لباس موافق دگرگونی پیدا شد و مصدق که روش انحرافی « جامع آدمیت » را مغایر فلسفه ٔ سیاسی خود یعنی سیاست موازنه ٔ منفی دید، ازعضویت آن استعفا کرد و با تجربه ٔ اندوخته از آن جمعبه اتفاق پسرعمش مرحوم حسن مستوفی الممالک و دیگر آشتیانیها و تفرشیها و گرکانیهای مقیم تهران انجمنی برای دفاع از آزادی و استقلال بنام « مجمع انسانیت » تشکیل داد. مصدق در دوره ٔ اول به نمایندگی اصفهان در مجلس شورای ملی انتخاب شد، اما چون سنش کمتر از سی سال بود به مجلس نرفت . پس از خاتمه ٔ مشروطه ٔ اول در دوره ٔ استبداد صغیر جهت ادامه ٔ تحصیل رهسپار اروپا گردید و دو سال در مدرسه ٔ علوم سیاسی پاریس مشغول تحصیل شد و بعد از مراجعت به ایران به سبب بیماری ، بار دیگر عازم سویس گشت و از دانشگاه نوشاتل آنجا درجه ٔ دکتری حقوق و از کانون وکلای دادگستری نوشاتل جواز وکالت گرفت . پس از مراجعت به ایران بنابه دعوت ولی اﷲخان نصر رئیس مدرسه ٔ علوم سیاسی به تدریس پرداخت و در همین دوران کتاب «دستور محاکم حقوقی » را برای تدریس در آن مدرسه نوشت و نیز رساله ای به نام «کاپیتولاسیون ایران » تحریر کرد و به اتفاق عده ای به انتشار مجله ٔ علمی مبادرت ورزید. همزمان با انتخابات دوره ٔ سوم مجلس شورای ملی به دعوت دهخدا به فعالیت در حزب اعتدالی که از احزاب مترقی زمان جنبش مشروطیت به حساب می آمد، پرداخت . در 1294 هَ . ش . به عضویت کمیسیون تطبیق حوالجات وزارت مالیه که برای نظارت در امور مالیه از طرف مجلس سوم منتخب بودند، برگزیده شد. در سال 1296 هَ . ش . معاون وزارت دارائی و رئیس اداره ٔ کل محاسبات گردید و تا 1297 در این سمت باقی ماند و با تشکیل دادگاهی عده ای از مقامات عالی رتبه را به محاکمه کشید و از خدمت منفصل کرد، ازاین روی مخالفان در کابینه ٔ مستوفی الممالک با تهدید مانع معرفی شدن وی به عنوان وزیر مالیه شدند. در زمان کابینه ٔ قرارداد وثوق الدوله به اروپا رفت . در کابینه ٔ بعد، مشیرالدوله او را به سمت وزیر دادگستری برگزید اما به درخواست مردم فارس به جای این سمت به عنوان والی (استاندار) در آن ایالت منصوب گردید. در تاریخ دهم اسفندماه 1299 سیدضیاءالدین طباطبائی رئیس الوزراء وقت طی تلگرافی از مصدق السلطنه تقاضای همکاری و ادامه ٔ استانداری فارس کرد اما او به این تقاضا پاسخی نداد و برکناری خود را از سمت استانداری طی تلگرافی به احمدشاه قاجار اطلاع داد و از شیراز خارج گردید و تا سقوط کابینه ٔ سیدضیاءالدین در چهارمحال بختیاری ماند. در کابینه ٔ بعد که قوام السلطنه تشکیل داد به وزارت دارائی منصوب گردید و در این سمت به اصلاحاتی اساسی دست زد که متکی بر سه اصل بود: 1 - موازنه ٔ بودجه (تنظیم نخستین بودجه ٔ منظم دوران مشروطیت ). 2 - رسیدگی به سوابق کارمندان مالیه و برکنار داشتن عوامل نادرست . 3 - تنظیم لایحه ٔ تشکیلات و پیشنهاد آن به مجلس شورای ملی . پس از سقوط کابینه ٔ قوام به اصرار مشیرالدوله نخست وزیر بعدی از بیست وهشتم بهمن 1300 تا تیرماه 1301 والی آذربایجان گردید و در خرداد 1302 در کابینه ٔ مشیرالدوله به وزارت امور خارجه منصوب گردید. با سقوط کابینه ٔ مشیرالدوله از قبول پست وزارت در کابینه ٔ سردارسپه تن زد. در انتخابات تهران به نمایندگی دوره ٔ پنجم مجلس شورای ملی برگزیده شد. خطمشی سیاسی دکتر مصدق از بدو زندگی سیاسی تا پایان عمر به گفته ٔ خود وی در سیاست داخلی به «برقراری اصول مشروطیت و آزادی » و درسیاست خارجی بر «سیاست موازنه ٔ منفی » استوار بود.وی با تغییر سلطنت سخت مخالف بود و عقیده داشت که سردارسپه در سمت نخست وزیری بهتر می تواند به کشور خدمت کند تا در مقام سلطنت . ازاین رو درمجلس پنجم نطقهای مستدل در این زمینه ایراد کرد. سردارسپه پس از رسیدن به سلطنت میل داشت کلیه ٔ کسانی را که از جانب مردم حمایت می شوند به صورتی وارد دولت سازد، از جمله به دکتر مصدق پیشنهاد نخست وزیری کرد، ولی او از قبول این سمت سر باززد. پس از اتمام دوره ٔششم مجلس چون زمینه را برای فعالیت سیاسی و پارلمانی مساعد ندید از سیاست کناره گیری کرد و برای جلوگیری از هر حادثه از اقامت در شهر صرف نظر کرد و به احمدآباد ملک شخصی خود (میان طهران و قزوین ) رفت و تا سال 1315 هَ . ش . در آنجا به امور کشاورزی پرداخت . در تیرماه 1319 هَ . ش . او را به بیرجند منتقل و زندانی کردند اما چون بیمار شد، به پایمردی ولیعهد وقت دستور دادند از آنجا به احمدآباد بازگردد و تحت نظر بماند و این حال تا شهریورماه 1320 هَ . ش . باقی بود. پس از آزادی نیز بیشتر اوقات خود را در احمدآباد می گذرانید تا آنکه از طرف مردم طهران در شانزدهم آذرماه 1322 هَ . ش . به عنوان نماینده ٔ اول در دوره ٔ چهاردهم به مجلس شورای ملی رفت . در دی ماه 1324 هَ . ش . مجلس شورای ملی به ابتکار و پیشنهاد وی با درخواست انگلیس و امریکا دایر به تشکیل کمیته ٔ سه نفری مرکب از نمایندگان شوروی و امریکا و انگلیس درباره ٔ سرنوشت آذربایجان به مخالفت برخاست و دولت را از تسلیم به دخالت خارجیان در امور داخلی ایران برحذر داشت . در انتخابات دوره ٔ پانزدهم مجلس شورای ملی ، با همه ٔ مبارزات شدید به همراه دانشجویان و بازاریان و قاطبه ٔ مردم تهران و تحصن در دربار آزادی انتخابات تأمین نگردید ووی به مجلس نرفت ، اما اقلیتی در همان مجلس پدید آمدکه با برخورداری از پشتیبانی معنوی دکتر مصدق از تصویب قرارداد الحاقی نفت معروف به قرارداد «گس - گلشائیان » جلوگیری کرد. در انتخابات دوره ٔ شانزدهم ، و تحصن مجدد در دربار به همراهی گروهی از مردم و برخی کاندیداهای تهران توفیق ابطال انتخابات طهران را به دست آورد و در نتیجه اکثر وکلای طهران از اعضاء جبهه ٔ ملی انتخاب شدند و او به عنوان وکیل اول طهران بار دیگر وارد مجلس شورای ملی شد. در این دوره ابتدا به عضویت و سپس به ریاست کمیسیون نفت انتخاب گردید و با یاری و همراهی وکلای جبهه ٔ ملی «فراکسیون وطن » را تشکیل داد و قانون ملی شدن صنعت نفت را نخست به تصویب کمیسیون نفت و سپس در تاریخ 24 اسفند 1329 به تصویب مجلس شورای ملی رسانید که پس از تصویب مجلس سنا در 29 اسفند 1329 جنبه ٔ قانونی یافت . روز ششم اردیبهشت ماه 1330 دولت علاء که پس از کشته شدن سپهبد رزم آرا روی کار آمده بود استعفا کرد و مجلس در جلسه ٔ خصوصی به زمامداری دکتر مصدق ابراز تمایل کرد و روز 12 اردیبهشت ماه 1330 کابینه ٔ دکتر مصدق به مجلس معرفی گردید. دولت انگلیس به حمایت از شرکت سابق نفت و پس از تهدید با فرستادن ناوگان جنگی به دیوان داوری لاهه و شورای امنیت شکایت برد. دکتر مصدق در شورای امنیت حاضر گردید و از حقانیت ایران و نهضت ملی آن دفاع کرد. شورای امنیت شکایت دولت انگلیس را مسکوت گذارد تا دیوان داوری لاهه به شکایت اولی رسیدگی و راجع به صلاحیت خود اظهارنظر کند. دکتر مصدق در خرداد 1331 به لاهه رفت ودر دیوان داوری لاهه نطقی ایراد کرد که دادگاه روز 30 تیرماه 1331 رأی به عدم صلاحیت خود برای رسیدگی به دعوای انگلیس داد. حتی قاضی انگلیسی دیوان نیز رأی به نفع ایران صادر کرد و ایران به همت و درایت دکترمصدق در محاکم بین المللی پیروز گردید. دکتر مصدق درسال 1951 م . از طرف مجلات امریکا مرد سال شناخته شد.روز اول دی ماه 1330 دولت وی اوراق قرضه ٔ ملی منتشر کرد و مردم خرید آن را به جان پذیرا شدند. در بهمن ماه همان سال کنسولگریها و شعب شورای فرهنگی بریتانیا را بست و سرانجام در 30 مهرماه 1331 با آن دولت قطع رابطه کرد. در روزهای آخر تیرماه چون شاه با واگذاری پست وزارت جنگ به تصدی وی موافقت نشان نداد ناگزیر استعفا کرد و قوام السلطنه عهده دار ریاست وزرائی گردید، اما بلافاصله مردم قیام خونباری کردند و در روز سی ام تیرماه دولت قوام ناگزیر از کناره گیری گردید و دکتر مصدق بار دیگر با تصدی داشتن وزارت جنگ (وزارت دفاع ملی ) نخست وزیر گشت . وی از مجلس تقاضای اختیارات کرد تا در اسرع وقت لوایحی را که مفید و لازم تشخیص می دهد تصویب و به موقع اجرا بگذارد، سپس در زمانی معین برای تصویب نهایی به مجلس تقدیم کند. مجلس نخست اختیاراتی به مدت شش ماه به وی تفویض کرد و در پایان آن مدت مجدداً با تصویب قانون دیگری اختیارات یک ساله داد. دکتر مصدق بر طبق قانون اختیارات ششماهه و یک ساله قوانین متعدد (حدود 80 لایحه ) درباره ٔ مسائل مختلف کشوری به تصویب رسانید که اجرای سریع آنها در زمینه ٔتأمین رفاه و آسایش عمومی و رفع فساد و اصلاح امور دادگستری و دارائی و امور مالی و مالیاتی و تعدیل بودجه و تأمین مسکن و امور بهداشتی و نظامی و اجتماعی و بیمه و تأمین آزادی قلم گامهای بلندی محسوب بود.در 25 آذر تأسیسات تلفنی را ملی اعلام کرد و در همان موقع به مخالفت با تجدید قرارداد شیلات شمال با دولت شوروی برآمد و شیلات را نیز ملی اعلام نمود. در مردادماه 1332 برای انحلال مجلس شورای ملی و تجدید انتخابات رفراندم کرد و قاطبه ٔ مردم رأی به انحلال مجلس دادند. روز بیست وپنجم مردادماه 1332 توطئه یا کودتایی از سوی دربار صورت گرفت که با شکست مواجه شد و شاه از ایران گریخت . روز 28 مرداد کودتای دیگری با نقشه وکمک و پول بیگانگان به وسیله ٔ دشمنان آزادی و ایران انجام شد و شاه به ایران برگشت . دولت دکتر مصدق پس از حدود بیست وهشت ماه زمامداری ساقط گردید و او و یارانش را برای محاکمه به دادگاه نظامی بردند، اما او دادگاه را صالح برای محاکمه نمی دانست و پیوسته با عنوان نخست وزیر قانونی از خود دفاع می کرد.</strong></p><div align="justify"><strong>سرانجام دادگاه نظامی نهائی او را به سه سال زندان محکوم کرد و چون دوران زندان سر آمد به احمدآباد تبعید شد و تا کمی قبل از پایان عمر آنجا تحت نظر و ممنوع الملاقات بودو جز تنی چند از خویشان کسی حق دیدار او را نداشت . در اواخر آذرماه 1345 به سبب بروز بیماری سرطان در فک و دهان و لزوم معالجه موافقت شد به طهران آورده شود، اما معالجات سودی نداد و سرانجام ساعت شش و سه ربعبامداد روز یکشنبه 14 اسفند 1345 هَ . ش . چشم از جهان فروبست . کالبد مردی را که نامی بلند و روشی استوار و آموزنده در میهن پرستی و آزادگی و همت رهبری داشت در خانه ٔ خویش در احمدآباد به خاک سپردند. تألیفات دکتر مصدق نثری ساده و سبکی شیوا دارد و نطقهای سیاسی او گرم و پرشور و آموزنده است و قابل پیروی برای نسل های آینده . وی به نشر علم و دانش کمکهای مادی و معنوی فراوان کرده است . کتابها و نشریات خود را به رایگان در دسترس مردم قرار می داد و از محل حقوق خود در مجلس ششم به انتشار و پخش رایگان کتاب «تمدن قدیم » تألیف فوستل دُ کولانژ فرانسوی به ترجمه ٔ نصراﷲ فلسفی پرداخت . کتابخانه ٔ شخصی خود را به دانشکده ٔ حقوق هدیه کرد و حقوق خود را در دوره ٔ چهاردهم مجلس برای خرید کتاب به آن دانشکده داد و برای کتابهای خود غرفه ٔ خاصی نخواست . در دوره ٔ زمامداری هم حقوقی نگرفت و هزینه ٔ دستگاه اداری را نیز در مدتی که در منزل خود بود، خود تقبل داشت . دستور محاکم حقوقی ، کاپیتولاسیون در ایران ، مدارک حقوق اسلامی وصیت در مذهب شیعه (پایان نامه ٔ دکترای وی )، مسئولیت دولت برای اعمال خلاف قانون ، قاعده ٔ عدم تسلیم مقصرین سیاسی ، حقوق پارلمانی در ایران و اروپا، اصول و قواعد قوانین مالیه در ممالک خارجه و ایران از جمله تألیفات اوست . مقالات و نطقها و دفاعیات وی را نیز به صورت کتاب درآورده اند که از آن جمله است : دکتر مصدق و نطقهای تاریخی او در دوره ٔ پنجم و ششم تقنینیه ، سیاست موازنه ٔ منفی در مجلس چهاردهم ، نطقها و مکتوبات دکتر مصدق در دوره ٔ پنجم و ششم و شانزدهم مجلس و در دوران نخست وزیری و جریان محاکمات دکتر مصدق و غیره . برای اطلاع بیشتر از احوال و گفتار و خدمات ارزنده ٔ وی رجوع شود به : دکتر محمد مصدق (حسین مکی )، سیاست موازنه ٔ منفی (حسین کی استوان )، القاموس السیاسی (ذیل مصدق )، یادی از مصدق (عبداللهﷲ راستگو)، صورت مذاکرات مجلس شورای ملی ، مصدق و نهضت ملی ایران و جنبش ملی شدن صنعت نفت ایران و کودتای 28 مرداد 1332 (غلامرضا نجاتی ).</strong></div><div align="justify"><strong><span style="color:#666666;">توضیح:**عکس دیدار علی اکبر دهخدا از دکترمصدق در بیمارستان</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6321709080885390846-7760777734489139349?l=irantribunes.blogspot.com' alt='' /></div>مهدی جعفریhttp://www.blogger.com/profile/15381214476568952354noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6321709080885390846.post-23544875923168720182009-02-27T16:39:00.000-08:002009-02-27T17:05:04.148-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_p3sqHnAB7is/SaiNpD5curI/AAAAAAAAAss/WeQAbFvKsRQ/s1600-h/103270875_5873221016.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307647897416546994" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 198px; CURSOR: hand; HEIGHT: 279px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_p3sqHnAB7is/SaiNpD5curI/AAAAAAAAAss/WeQAbFvKsRQ/s320/103270875_5873221016.jpg" border="0" /></a><br /><div dir="rtl" align="right"><strong><span style="font-size:180%;color:#333399;">سه فرضیه در مورد ایران: حمله، تحریم، سازش </span></strong></div><br /><div dir="rtl" align="right"><strong><span style="color:#339999;">کورش عرفانی</span> <a href="mailto:korosherfani@yahoo.com">korosherfani@yahoo.com</a></strong></div><br /><div dir="rtl" align="right"><strong><br />شرایط جهان، خاورمیانه و ایران ایجاب می کند که به طور مرتب فرارسیدن وحضور پارامترهای جدید را در تعیین آینده ی کشورمان مورد بررسی قرار دهیم. در این میان باید به چندمجهولی بودن معادله ی آینده ایران و چندگانه بودن عوامل دخالت کننده توجه داشته باشیم.<br />با انتخاب بنیامین نتانیاهو، صهیونیست جنگ طلب، به نخست وزیری دولت اسرائیل احتمال حمله ی رژیم صهیونیستی به تاسیسات اتمی ایران افزایش می یابد و سوالاتی چند را مطرح می سازد: آیا حمله به تاسسسات اتمی ایران قطعیت یافته است؟ اگر بلی، این حمله چه زمانی انجام خواهد شد؟ در صورت انجام، واکنش ایران و جهان چه خواهد بود ؟ در این میان سرنوشت مردم و کشورمان چه خواهد شد؟<br />نوشته ی حاضر به بررسی این احتمال در کنار سایر امکان های محتمل برای آینده ی ایران می پردازد. در این نوشتار به صورت روشمند فرضیه ها و مسیرهای ممکنی را که در آینده ی نزدیک می تواند روی دهد بررسی خواهیم کرد.<br />*<br />شرایط کنونی را می توان برمبنای دو باور متضاد بررسی کرد:<br />رژیم جمهوری اسلامی به دنبال سلاح اتمی نیست.<br />رژیم جمهوری اسلامی به دنبال سلاح اتمی است.<br />این که حقیقت چه باشد یک چیز است وآنچه واقعیت بر اساس آن در حال شکل گرفتن است چیز دیگری است. با گذر زمان، افراد، کشورها و نهادهای بین المللی هر چه کمتری مورد نخست را باور می کنند. سه کشور اروپایی فرانسه، آلمان و انگلستان به زودی محدودیت ها و مجازات های جدیدی را به ایران تحمیل خواهند کرد.<a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://www.pezhvakeiran.com/admin/admin_alfa_logain_ok.php#_ftn1" name="_ftnref1">[1]</a> بنابراین، وقایع بیشتر بر اساس باور دوم به پیش می رود. این امکان ما را با سه پرسش مواجه می سازد.<br />1) رژیم تا دستیابی به بمب اتمی چه مدت فاصله دارد؟<br />پاسخ این سوال نامشخص است، احتمال ها از چند ماه تا چند سال متغیر است. این مدت زمان، هر چه که باشد، تعیین کننده ی حداکثر مدتی نیست که در اختیارایرانیان است تا مانع از این امر شوند. بی شک، قبل از رسیدن به این تاریخ، قدرت های خارجی که نمی خواهند رژیم به بمب اتمی دست یابد و به دلیل نفوذ شان در داخل ایران اطلاعات دقیقی هم دارند، به حمله دست خواهند زد. بنابراین، فرصت واقعی برای ما ایرانیانی که نه رژیم مجهز به بمب اتمی را می خواهیم و نه حمله نظامی را، بسیار محدودتراست. می دانیم از زمانی که رژیم به سلاح اتمی خود دست یابد کنار زدن آن بسیار دشوارتر خواهد شد. از آن سوی هم می دانیم که حمله ی نظامی چه فاجعه ای می تواند به بار آورد. پس جهت ایجاد شانس برای راه سوم باید شتاب کرد.<br />بدیهی است که در این برخورد با رژیم، از میان ایرانیان و غیر ایرانیان، هر کدام که فعالتر و جدیتر باشند چرخش اوضاع را به این یا آن سو به دست خواهند گرفت.<br /><br />2) آیا غرب (آمریکا-اسرائیل-اروپا) اجازه می دهند که رژیم به بمب دست یابد؟<br />پاسخ سوال دوم، هر چند به درجات مختلف، اما به طور کلی منفی است. در این صورت غرب برای این که رژیم به سلاح اتمی دست نیابد چه خواهد کرد؟ برای پاسخ به این سوال جواب های متعددی قابل تصور است:<br />· اسرائیل حمله نظامی را ارجحیت خواهد داد.<br />· آمریکا تحریم های وسیع را قبل از حمله نظامی مد نظر خواهد داشت.<a title="" style="mso-footnote-id: ftn2" href="http://www.pezhvakeiran.com/admin/admin_alfa_logain_ok.php#_ftn2" name="_ftnref2">[2]</a><br />· اروپا تحریم های وسیع را بدون حمله نظامی ترجیح خواهد داد.<br />این احتمال ها هر یک سوالات دیگری را بر می انگیزد:<br />اگر اسرائیل به ایران حمله ی نظامی کند چه می شود؟<br />در واکنش به این حمله دو احتمال را باید در نظر داشت:<br />1) ایران به واکنش نظامی دست بزند.<br />2) ایران تنها به واکنش سیاسی-تبلیغاتی اقدام کند.<br />واکنش نظامی می تواند محدود و غیر مستقیم یا گسترده و مستقیم باشد. اگر محدود باشد به نوعی رژیم می تواند با آبروی رفته، تاسیسات اتمی نابودشده، و توسری خورده، به سختی به بقای خود ادامه دهد. یعنی با تحریک ملی گرایی ایرانیان برای مدتی در داخل شرایط مثبت برای خود ایجاد کرده و سپس با یک سری از کرکری خواندن ها به حیات ضد ایرانی خود تداوم بخشد. در این صورت باید در نظر داشته باشیم که رژیم برگ اصلی بازی خود با غرب را از دست خواهد داد. یعنی از آن پس ابزاری برای فشار و باج گیری نخواهد داشت. به همین دلیل نیز می تواند در معرض درخواست های دیگری از جانب قدرتهای جهانی قرار گیرد. به طور مثال به رسمیت شناختن اسرائیل، عدم یاری رسانی به گروه های اسلامی، عدم دخالت در امور عراق و افغانستان و ... با از میان رفتن توان اتمی رژیم و بدون هیچ واکنشی مهم، بدیهی است که رژیم جمهوری اسلامی مجبور خواهد شد باج های پیاپی دیگری را نیز به طرف های غربی بدهد. این می تواند ساختارهای منجمد رژیم را دچار تزلزل سازد و آن را به سوی نوعی دگرگونی مطلوب سرمایه داری جهانی بکشاند.<br />اما اگر واکنش نظامی رژیم به حمله ی اسرائیل گسترده باشد، دخالت نظامی اجباری آمریکا و شاید فرانسه و یا انگلستان را برانگیخته و ازاین طریق در مسیر یک رویارویی منجر به نابودی خویش پیش رود. این یعنی جنگ تمام عیار که تنها با نابودساختن رده های بالای هرم رژیم انجام می شود، چیزی که می تواند سرانجام تمامیت رژیم را زیر سوال برد؛ در این صورت، بنا براین که آیا جایگزینی برای رژیم وجود دارد یا خیر، شرایط تغییر خواهد کرد. در صورت نبود یک جایگزین قوی، شناخته شده و مورد قبول مردم، باید، به عنوان نتیجه ی این جنگ تمام عیار،انتظار تجزیه ی ایران، جنگ داخلی، قوم گرایی تنازع آمیز و... را داشت. در حالی که درصورت وجود یک جایگزین قوی می توان رژیم را کنار زد و با حفظ وحدت مردمی، مدیریت کشور را برای بازسازی آن برعهده گرفت. بنابراین در چارچوب احتمال حمله ی نظامی به ایران بحث جایگزین به عنوان یک عنصر حیاتی و مرکزی مطرح است. در اینجا بیشتر از آن چه که این یا آن نیرو بخواهد جایگزین منحصر بفرد و خاص خود را ارائه دهد باید به ضرورت وجود یک جایگزین مشترک و قدرتمند اندیشید.<br />اگر حمله ی نظامی انجام نشود و تحریم های گسترده صورت گیرد؟<br />در این صورت رژیم به شدت تضعیف خواهد شد. وضعیت اقتصادی کشور و تابع آن، وضعیت معیشتی مردم رو به وخامت خواهد رفت. اوضاع بحرانی شده و جو انفجار و شورش افزایش خواهد یافت. تابع آن سرکوب فعلی که همین حالا نیز موجی از بازداشت و محاکمه و اعدام به راه انداخته است بازهم شدت خواهد گرفت. در آن شرایط که رژیم ضعیف شده است و مردم نیز آماده ی شورش هستند بازهم تنها در صورت وجود یک جایگزین واقعی، امکان سرنگون کردن رژیم وجود خواهد داشت. در صورت نبود این جایگزین، رژیم با سرکوب شدید و قتل عام به بقای خود ادامه خواهد داد.<br />در آن حالت، این احتمال تقویت می شود که اختلافات درونی رژیم بالا گیرد و تصفیه حساب های درون ساختاری نظام شدت گیرد. این امر می تواند سبب حذف برخی از مهره های رژیم به نفع جناحی شود که می خواهد به هر قیمت که شده خط خود را به پیش برد. یعنی ترکیبی از نیروهای سپاه، بخش به شدت محافظه کار و بالای بازار و جناح ولی فقیه در روحانیت. در این شرایط باید دانست که در صورتی که تحریم ها موثر واقع نشود و رژیم با ترکیب سرسخت خود دوام آورده و فعالیت اتمی را ادامه دهد به سناریوی حمله نظامی برخواهیم گشت.<br />3- آیا ممکن است که رژیم سازش کند و با غرب روابط گسترده و عادی برقرار کند؟<br />احتمال وقوع این حالت کم است. نخست به دلیل اهمیت اقتصادی و نظامی پروژه اتمی برای رژیمی که ازسویی در کمتر از بیست سال دیگر باید تمامی تولید نفت کشور را صرف مصرف داخلی کند و از سوی دیگر، برای دفاع از خود وآینده اش باید به سلاح اتمی دست یابد. از طرفی هم عقب نشینی برای این رژیم که حکومتی است استبدادی، قانون گریز، جنایت پیشه و غیر متعارف امری است که بیشتر از آن چه غیر قابل انجام باشد، غیر قابل تصور است. اما به هر روی فراموش نکنیم که این رژیمی است چند پاره. مافیاها و باندهای درونی آن می توانند به دلیل سخت شدن شرایط، تهدید منافعشان و خطرهای در چشم انداز، اختلافات خود را علنی کرده و با هم درگیر شوند. از این درگیری ممکن است تحولی بیرون آید که رژیم را به این تصمیم بکشاند که در زمینه ای تا این حد دردسرساز و مشکل آفرین – فعالیت اتمی - عقب نشینی را پیشه کند. اگربرخلاف آنچه دربالا برای پیروزی خط سرسخت رژیم پیش بینی شد، تحول درون ساختاری نظام به عقب نشینی رژیم در عرصه ی اتمی بیانجامد، با توجه به شرایط وخیم اقتصاد جهانی و موقعیت آشفته و خطرناک داخلی، این امر سرآغاز یک مجموعه از عقب نشینی های سیاسی و اقتصادی و اجتماعی متوالی خواهد بود. در این حالت که رژیم به مسیر عقب نشینی ها ی پیاپی پا می گذارد، در صورت وجود هم زمان پویایی اجتماعی اعتراض گرا و دینامیزم تهاجمی متداوم از سوی مردم و فشار قوی و هماهنگ از جانب اپوزیسیون، رژیم جمهوری اسلامی مجبور به پذیرش تحولاتی مهم و نا خواسته خواهد شد.<br />هر سه این سناریوها – حمله نظامی، تحریم گسترده و یا عقب نشینی و سازش – تاثیر خود را به طور مستقیم بر سرنوشت انتخابات آینده ی ریاست جمهوری نظام خواهد گذاشت. شکل گیری عوامل بیرونی موثردر این سناریو مانند خواست و توافق قدرت های جهانی و حضور یا عدم حضور نیروی قدرتمند جایگزین از یک طرف و گزینه ای که نیروهای درون نظام برای بقای خود از میان این سه سناریو ترجیح خواهند داد، از طرف دیگر، سرنوشت انتخابات ریاست جمهوری رژیم را شکل خواهد داد. این بدان معناست که اگر رویارویی میان احمدی نژاد و خاتمی را سناریو نهایی رژیم در مرحله ی دوم انتخابات ریاست جمهوری آینده بدانیم، گرایش نظام به هر یک از این سه سناریو – جنگ، تحریم، سازش- یکی از این دو نفر را به این مقام خواهد رساند. البته با بازی های تبلیغاتی و عوام فریبی های آخوند صفتانه ی همیشگی و همدستی یاران دور و نزدیک نظام در داخل و خارج از کشور.<br />باقی ماندن احمدی نژاد به معنای تقویت دو سناریوی حمله نظامی و یا تحریم های سخت و گسترده است و بازگشت خاتمی – یا هر جایگزین مشابه دیگری برای احمدی نژاد – بیانگر گرایش رژیم به سناریو مذاکره و مصالحه خواهد بود. در این میان و در صورتی که روحانیون و بازاری های در راس قدرت بخواهند با کنار زدن سپاهیان سناریو دوم را به کرسی بنشانند، سناریوی کودتا توسط سپاه را نیز باید به عنوان یک احتمال از یاد نبرد. اما این حرکت احتمالی فقط فروپاشی درونی رژیم را تشدید خواهد کرد و رویارویی نظامی و شورش داخلی را محتمل تر خواهد ساخت. باز در این حالت نقش جایگزین برای تبدیل شورش اجتماعی به قیام سرنگون ساز مطرح است.<br />بنابراین در حالی که بقای احمدی نژاد سناریو حذف خشونت آمیز نظام را تقویت می کند، آمدن خاتمی و آغاز عقب نشینی های پیاپی سبب وارد شدن رژیم به مسیر تغییرات ناخواسته اما اجباری خواهد بود. در هر دو صورت فراموش نکنیم که عدم بهبود شرایط اقتصادی فعلی و یا وخامت بیشتر آن، شرایط انفجاری داخل کشور را شدت خواهد بخشید.<br />به عنوان نتیجه گیری می توان گفت که اگر سناریو سازش با غرب را، به دلیل غیر قابل تصور بودن برای رژیم انزواگرا و تخریب گر جمهوری اسلامی، کنار بگذاریم، در هیچ یک از سناریوهای توضیح داده شده امکان جان سالم به در بردن رژیم از وقایعی که در ماه های آینده در انتظار اوست وجود ندارد. این یعنی آن که نوع و شکلی از تغییر در راهست. از بدترین آن – حمله ی نظامی و جنگ – تا بهترین آن – سرنگونی رژیم از طریق یک قیام مردمی – ممکن و محتمل است. تحقق هریک از این ها از یکسو تابع اراده ی رژیم و قدرت های خارجی است و از سوی دیگر تابع اراده ی مردم و اپوزیسیون. وظیفه ی مردم در شرایط فعلی کسب آمادگی روحی و عملی برای دخالت کردن در سرنوشت تاریخی ایران است. وظیفه ی اپوزیسیون اما روشن است: تلاش برای قطع حمایت خارجی از رژیم، شناساندن مخالفت ایرانیان با سناریو حمله ی نظامی به قدرت های غربی، تقویت روحیه ی مبارزه جویی و کنشگری در مردم و سرانجام چنانچه در بالا دیدیم، شکل دادن به جایگزینی قدرتمند و دارای مشروعیت. اهمیت محوری نقش جایگزین در کلیه ی سناریوهای ذکر شده نیازبه یادآوری ندارد. زیرا نیک می دانیم که سرنوشت هر ملتی یا به دست خودش است یا به عهده ی کسانی که منافعشان با منافع آن ملت تضادهای فراوان دارد. به همین دلیل نیز پس از سی سال جدایی و تفرقه گرایی ودست کم گرفتن نفش جایگزین در برون رفت از بن بست سرنگونی رژیم ضد مردمی جمهوری اسلامی، وقت آن است که با دیدی واقع گرا و با وجود همه ی اختلافاتی که ما را از هم متمایز می کند در یک جبهه ی واقع گرا، عمل گرا و ارزش گرا با حفظ خصیصه ها و باورهای تشکیلاتی مان در شکل دهی به یک جایگزین قوی و تجمع آفرین اقدام کنیم.<br />این کاریست عظیم که درگرو آگاهی، اراده و حس مسئولیت ما می باشد.</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6321709080885390846-2354487592316872018?l=irantribunes.blogspot.com' alt='' /></div>مهدی جعفریhttp://www.blogger.com/profile/15381214476568952354noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6321709080885390846.post-10757533669690485592009-02-21T19:40:00.000-08:002009-02-21T22:43:46.468-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_p3sqHnAB7is/SaDwQWyBxYI/AAAAAAAAArs/ePJC23v57G4/s1600-h/iran-amirca.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5305504524826428802" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 250px; CURSOR: hand; HEIGHT: 28px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_p3sqHnAB7is/SaDwQWyBxYI/AAAAAAAAArs/ePJC23v57G4/s320/iran-amirca.jpg" border="0" /></a><br /><div> <span style="font-size:180%;color:#3333ff;"><strong>در پشت پرده مذاکرات ایران وآمریکا</strong></span></div><div><span style="font-size:180%;color:#3333ff;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_p3sqHnAB7is/SaDvduRsPPI/AAAAAAAAArk/CgLfIiTTUX4/s1600-h/iran+in+kris.bmp"><strong><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5305503654959922418" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 250px; CURSOR: hand; HEIGHT: 171px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_p3sqHnAB7is/SaDvduRsPPI/AAAAAAAAArk/CgLfIiTTUX4/s320/iran+in+kris.bmp" border="0" /></strong></a></span><span style="color:#ff6600;"><strong>ایران تریبون: مهدی جعفری<br /></strong></span><span style="color:#666666;">ادامه مطلب:</span><span style="color:#000000;"><strong>همزمان با آغاز ریاست جمهوری آقای اوباما در آمریکا و نیز تاکید چندین بارۀ وی بر اینکه ما خواهان مذاکره با ایران برسر پروژه های هسته اش هستیم که نگرانی آمریکا و بسیاری دیگر از کشورها را برانگیخته است. روزشنبه گذشته در رويدادي نه چندان غيرمنتظره نمایندگان رژیم آخوندها با نمایندگانی از امريکا در افغانستان باهم ديدار کردند. اين نخستين اقدام رسمي دو کشور به منظور نزديک شدن به ميز مذاکرات پس از آغاز کارآقای باراک اوباما رئيس جمهور ايالات متحده است.<br />همزمان با اين رخداد «گرهارد شرودر» صدراعظم سابق آلمان که از چندي پيش وزارتخانه هاي خارجه ايران و آلمان خبر سفر او به تهران را اعلام کرده و از همان زمان گمانه ها نيز در خصوص حامل پيام بودن وي قوت گرفته بود وارد تهران شد و در بدو ورود اعلام کرد از مذاکرات مستقيم تهران و واشنگتن استقبال مي کند. اما ديدار سفراي جمهوري اسلامي ايران و امريکا که خبر آن را </strong></span><strong>هيلاري کلينتون وزير امور خارجه دولت اوباما اعلام کرد، با سفر هيات ايراني به کابل با سرپرستي «پرويز داوودي» معاون اول احمدي نژاد، همزمان شده است. هرچند تاکنون رژیم در خصوص صحت و سقم و محور اين ديدار در سکوت خبري به سر مي برد اما کلينتون ضمن اشاره به سفر «ريچارد هالبروک» نماينده ويژه ايالات متحده به افغانستان تاکيد کرد<هالبروک به اين گونه همکاري ها يعني تماس سفراي امريکا و رژیم ایران در کابل نظر داشته است چراکه بحث ثبات افغانستان بايد شامل همسايگان اين کشور نيز شود و اين چيزي است که در چارچوب آن بعداً تصميم گرفته خواهد شد>.</strong></div><div><br /><strong>به گفته وزير خارجه امريکا واقعيت اين است که ايران همسايه افغانستان است اودر ايجاد تغيير گفت؛ «در رابطه با دوستان و متحدان امريکا در جهان و نيز با در نظر گرفتن چالش هايي که با آن مواجه هستيم، در مسير تغييرات مثبت حرکت مي کنيم.» وي محور جديد سياست خارجي را تلفيقي از قانونمندي و عملگرايي اعلام کرد و گفت؛ «براي رسيدن به آينده يي شکوفا و صلح جهاني، همکاري با کشورهايي مدنظر است که به خطراتی که با آنها مواجهيم، اهميت مي دهند.</strong></div><div><strong> به گفته وزير خارجه امريکا کاملاً روشن است که رژیم ايران در افغانستان سهمي بالقوه دارد(بخوانید در تروریسم و تشنج داخلی افغانستان) . البته سابقه همکاري ايران و امريکا در خصوص افغانستان به گذشته و حتي قبل از اجلاس شرم الشيخ که در آن مقامات دو کشور در خصوص بحران همسايه شرقي ايران گفت وگو کردند بازمي گردد. اگرچه آخوندها هيچ گاه همکاري خود با کاخ سفيد درباره افغانستان و همچنين در بحث امنيت عراق را قطع نکرده اند، اما انتظارات متقابل مقامات ايران تاکنون برآورده نشده است؛ انتظاراتي که شامل تغيير رويکرد واشنگتن در قبال همکاري هاي رژیم ایران نسبت به دو همسايه شرقي و غربي خود است(عراق و افغانستان). در همين حال به نظر مي رسد رژیم ایران و واشنگتن، افغانستان را به عنوان نقطه شروع همکاري و مذاکرات مستقيم خود برگزيده اند. از همين رو مقامات دو کشور سفرهاي همزماني را به کابل داشته و ملاقات هايي هر چند با موضوع‌ بحران افغانستان ترتيب داده اند. بر همين اساس پرويز داوودي معاون اول احمدی نژاد که سرپرستي هيات اعزامي به افغانستان را بر عهده دارد ضمن ديدار با مقامات رسمي کابل و رايزني در خصوص تحکيم روابط با همسايه شرقي خود ملاقاتي خصوصي نيز با «احمد ضياء مسعود» معاون اول حامد کرزي رئيس جمهور اين کشور داشته است که البته محور اصلي اين گفت وگو هنوز اعلام نشده اما داوودي در ديدار خود با حامد کرزي رئيس دولت افغانستان حضور نيروهاي بيگانه در افغانستان را به ضرر مردم دانسته و تاکيد کرد؛ بيگانگان در افغانستان علاوه بر اينکه در مبارزه با تروريسم و مواد مخدر موفق نبودند نگراني هايي را نيز براي کشورهاي منطقه فراهم کرده اند.</strong></div><div><br /><strong>از تحرکات تازه دولت آمریکا و احمدي نژاد در کابل به نظر مي رسد دو دولت اين بار به جاي عراق بر افغانستان متمرکز شده و ظاهراً قرار است تلاش ديپلماتيک دو کشور بر افغانستان متمرکز شود. اين همان نکته يي بود که در سفر منوچهر متکي وزير امور خارجه به عراق عنوان شد و مقامات عراقي نيز تاييد کردند اگر مذاکره يي هم صورت گيرد درخصوص امنيت عراق نخواهد بود چرا که مرزها و راه هاي اين کشور به امنيت نسبي دست يافته اند.</strong></div><div><br /><strong>ديگر اينکه کارشناسان حوزه ديپلماسي در آمريکا، ازمدتها پيش افغانستان را به عنوان نقطه آغاز مذاکرات با تهران به دولت اوباما پيشنهاد داده بودند. از سويي با گزارش «ريچارد هالبروک» نماينده ويژه امريکا در کنفرانس مونيخ که تاکيد کرده بود اوضاع افغانستان وخيم تر از عراق است مي توان نتيجه گرفت تهران و واشنگتن از افغانستان نه بعنوان واسطه یا میانجی بلکه بعنوان محلی برای مذاکرات دو جانبه، کابل مورد توجه قرارگرفته است . بی شک مداخلات رژیم ایران در افغانستان و عراق بطور غیره رسمی نیز مد نظر دولت آمریکا هست، شاید یکی دیگر از دلایلی که کابل انتخاب شده نیز دور نگاه داشتن کشورهای اروپایی در این مذاکرات باشد. اما در هر حال این مذاکرات میتواند علاوه بر دست یابی آمریکا به توافقاتی رو در رو با ایران برسد،بلکه از طرفی هم میتواند حاوی اتمام حجتی یک جانبه از سوی دولت آمریکا به ایران باشد.</strong></div><div><br /><strong>از طرفی ديگر آلمان نيز نماينده ويژه خود را که از مدت ها پيش سفر وي مطرح شده بود به ايران اعزام کرد تا اروپا هم نشان دهد که در این جریان آنها هم می خواهند سهمی در این میان داشته باشند هر چند که بطور رسمی بر سر مذاکرات آمریکا و ایران دعوت نشده اند.«گرهارد شرودر» صدراعظم پيشين آلمان که از همان آغاز زمزمه هاي سفرش به تهران احتمالات فراواني درخصوص اين ديدارش مطرح شد. گمان ها در اين سفر بر اين بود که با توجه به نشست آتي 1+5 در برلين، شرودر حامل پيامي ازانجلا مرکل براي ايران خواهد بود و احتمال ديگر</strong> <strong>اينکه وي قصد ميانجيگري ميان تهران و واشنگتن را دارد.</strong></div><div><br /><strong>البته آخرين گزينه براي ديدار «شرودر» با مقامات تهران مي تواند موضوع هسته يي ايران باشد.بنا براین بر هیچکس پوشیده نبوده و نیست که هر گونه مذاکره ای با رژیم آخوندها صورت گیرد نه از این مو ضع است که ایران در شرایط بهتر و قابل تعمل تری نسبت به سابق است ،بلکه همه شواهد اقتصادی،سیاسی و اجتماعی در ایران دال بر این است که رژیم ایران در شرایط بسیار شکننده تری نسبت به سال پیش قرار دارد. شرودر در یک مصاحبه مطبوعاتی در بدو ورود خودش به تهران گفت از گفت وگوي مستقيم تهران - واشنگتن استقبال مي کند. صدراعظم سابق آلمان که براي نخستين بار به ايران سفر مي کند دليل اصلي حضورش در تهران را راه اندازي موسسه بين المللي علوم و اعصاب در ايران عنوان کرد. اگرچه اين سياستمدار سوسيال دموکرات آلمان گفته است که پيام آور کسي نيست اما تاکيد کرد در مورد مسائل سياسي با رهبران ايران گفت وگو خواهد کرد.</strong></div><div><br /><strong>اما اینکه آخوندها در این میان خواهان جلوه دادن موضع قدرت خود در این میان هستندشکی نیست و این تنها میتواند دلهای نیروهای خودشان را خوش کند. اما در واقع خود آخوندها از هر کس دیگری بهتر میدانند که چه میزان غرق در بحران های رنگ و وارنگ و غوطه ور در منجلابی هستند که سالهاست که در آن دست و پا می زنند. تنها نگاهی گذرا به وقایع و روخدادهای همین یکسال پیش:</strong><br /></div><div><strong>- در افزایش سرکوبهای داخلی ،افزایش اعدامها، افزایش اعتراضات مردمی،</strong><br /></div><div><strong>- افزایش اعتراضات کارگری و سرکوب آنها به انواع راههای مختلف </strong><br /></div><div><strong>- وافزایش مانورهای نظامی- شهری و افزایش گشتهای نیروهای سرکوبگر در وحشت از موج اعتراضات دانشجویان و دیگر طبقات محروم جامعه</strong><br /></div><div><strong>- باز گذاردن هرچه بیشتر دست نیروهای سرکوبگر در دستگیریهای گسترده مردم</strong><br /></div><div><strong>- تسلیح نیروهای بسیج به ابزار و ادوات سنگین تر سرکوب به عنوان سپاه سرکوبگر دوم </strong><br /></div><div><strong>- تشکیل نیروهای بسیج لباس شخصی هم گام با ساواما در سرکوب اعتراضات شهری</strong><br /></div><div><strong>- افزایش رسمی و غیره رسمی بودجه های نیروهای سرکوبگر بویژه سپاه پاسداران</strong><br /></div><div><strong>- افزایش دخالتهای رژیم در سطح منطقه برای ایجاد بحران و آشوب(درگیری های غزه) و خریدن وقت بیشتر از طریق شانتاژ، بخاطر داشته باشیم که این رژیم با بحران و ایجاد هرچه بیشتر آن زنده است.</strong></div><div><strong>و بر تمامی آنها افزایش شدید بیکاری(20 در صدی) و کاهش شدید درآمد نفت در پی کاهش بی سابقه بهای نفت را اضافه باید کرد، حال آنکه حیات رژیم در وابستگی مطلق به درآمد نفت میباشد و این یعنی تنگ شدن گلوگاه حیاتی اوست بطوری که دست وپا زدن های رژیم را از همین عکس العمل هایش میتوان دریافت . به هر حال در پشت پرده مذاکرات رژیم جمهوری اسلامی با نمایندگان دولت آمریکا مشت خالی آخوندها پیشاپیش باز و روشن است، نه تنها برای آمریکا و کشورهای اروپایی و خودش بلکه برای ملت ایران نیز پر واضح روشن است. بدون شک باز هم طبق معمول و این بار هم رژیم ملاها تا می تواند از کیسه ملت ایران خرج کرده تا دمی دیگر بر حیات ننگین خویش ادامه دهد. </strong></div><div><strong></strong> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6321709080885390846-1075753366969048559?l=irantribunes.blogspot.com' alt='' /></div>مهدی جعفریhttp://www.blogger.com/profile/15381214476568952354noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6321709080885390846.post-82563065471167773032009-02-20T14:36:00.000-08:002009-02-20T14:39:44.117-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_p3sqHnAB7is/SZ8w8lhKYqI/AAAAAAAAAq0/LjnXHDaEvxI/s1600-h/javaheri.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5305012703487222434" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 97px; CURSOR: hand; HEIGHT: 111px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_p3sqHnAB7is/SZ8w8lhKYqI/AAAAAAAAAq0/LjnXHDaEvxI/s320/javaheri.jpg" border="0" /></a><br /><div dir="rtl" align="right"><span style="font-size:180%;color:#cc0000;"><strong>برای عالیه ای که خوب می داند چرا در زندان است<br /></strong></span><br /><span style="color:#000099;"><strong>جلوه جواهری-</strong></span><br /><br /><strong>بامداد خبر : روزها می گذرند و هم چنان در پی خواسته های صدسال پیش ره می سپاریم. خبرها برسرمان باریدن می گیرند، بی آنکه مجالی اندک داشته باشیم تا هرکدام از آنها را در گوشه ای از ذهنمان بازاندیشی کنیم. صدسال است در پی تعدادی اندک و ناچیز خواسته های مان می کوشیم و بی رحمانه به عقب رانده می شویم. صدسال است که تنها خواسته های ناچیزمان را هویت خود گرفته ایم و همچنان پا می کوبیم و هم چون بچه ای که می خواهد راه رفتن بیاموزد و با تلاش هربار افتادن بازمی خیزد، می خواهیم از نو بازخیزیم و صد سال است که بی رحمانه با لگدی به زمین می افتیم و دوباره سعی بر برخواستن و پیمودن همان راه دیرینه...<br />امیدمان برای ادامه دوچندان می شود با رسیدن به قطعه بسیار کوچکی از خواسته های مان: «زنان از همه اموال همسر خود ارث می برند» خوشحال می شویم که زنان از زمینی که می کارند و درو می کنند سهمی هم می برند، هر چند بسیار اندک. و من چه سبز می شوم که دیگر هربار زمانی که از شالیزار های سبز شمال می گذریم، دیدن صحنه فراموش ناشدنی زنان شالیکار، واقعیت تلخ بی بهره بودنشان را از آن زمینی که می کارند، به یادم نمی آورد. خوشحال می شویم که در سرزمینی که روزی فریاد می زدند «زمین مال اوست که می کاردش» اکنون سهمی ناچیز از این زمین، به او نیز می رسد به زنان کشاورزش! گرچه، بر سر این وسعت ناچیز نیز می بینیم فریاد ناتمام مقاومت در برابر تغییر، از سوی برخی بلند می شود که وامصیبتا چرا اسلام را به خطر می اندازید، و این صدا از سوی کسانی بلند است که در هنگامه هایی دیگر هم چون عندالاسطاعه کردن مهریه سکوت اختیار کرده بودند و هرگز سخنی از اسلام شان در میانه نبود.<br />به وضوح می بینیم در هربار گام برداشتن به جلو، مقاومت دربرابر هر حرکت و ایجاد هر تغییری هم چنان ادامه دارد و با صدایی دهشتناک به پاره کردن گوشهایمان همت گماشته است. مقاومت در برابر هر تغییر، می خواهد جان از بدنمان به در برد و خسته و عاصی مان کند تا به پناهگاه ناامن خانه هایمان برگردیم و تنها نظاره گران خاموش سرنوشت شوم خود و هم تایان مان باشیم. هفته های پر از اضطراب را باید بگذرانیم و هر روز با خبری نامیمون به سر بریم، چرا که خواسته ای داریم، برابری؛ و برای آن چه سخت می کوشیم، آن هم در کشوری که همه باید هم چون توده های بی شکل تنها به پیروانی مسخ شده تبدیل شویم پیش از آن که خواسته ای در ما جوانه بزند. در چنین دیاری اما ما سال هاست که برابری مان را می خواهیم و برای آن هیچ تردیدی به دل راه نمی دهیم. این گونه است که هر گونه خبر ناگواری بر ما سزاست. لابد سزاوار آن هستیم که نفیسه را تنها برای چند عدد امضاء به زندان بیندازند، لابد سزاواریم که زینب را بدون هیچ توضیح قانع کننده ای چهار سال عزیز به زندان در تبعید بسپارند، لابد سزاواریم که هانا و روناک، دختران رنج کشیده کردستان را تنها برای اندکی خواست برابری و اندکی امضاء از زنانی که هر روز در زیر بار تبعیض مضاعف خمیده و خمیده تر می شوند، به زندان افکنند، لابد سزاوار این همه حکم شلاقی هستیم که بر پیکر جنبش مان فرود می آید، و سزاوار آنیم که عالیه اقدام دوست را به زندان افکنند تا به ما بفهمانند تا چه حد مستحق آن هستیم که هیچ حقی را نخواهیم. این همه از آن روست که بدانیم نبایستی در کشوری که تنها می بایست پیروان بی خواسته ای می بودیم، دیروز و اکنون و فرداهایمان، خواسته هایی بسیار روشن داشته باشیم، خواسته هایی که ما را بر آن داشته تا دل در گرو تغییر نهیم، هرچند که این تغییر در فرداهای بسیار دور رخ بنماید.<br />اکنون عالیه اقدام دوست را برای سردادن نغمه های برابری خواهانه به زندان افکنده اید، همانی که می خواهد به جای نفت، برابری را به سفره های تان بیاورد، چرا که ایمان دارد برابری دری گشودنی است و با شجاعت و امید خود گوشزد می کند: «من فرار نمی کنم و از حقم دفاع می کنم. این حق من است که باید داده شود.» [1] عالیه اکنون در زندان است و به موجب حکمی که گرفته باید سه سال از زندگی عزیز خود را در زندان بگذراند، در کنار زندانیانی که هر روز موجی از تبعیض و نابرابری آنها را به رندان می افکند و فراموش شده رها می کند، همان هایی که پیش از به زندان افتادن، فراموش شده در قانون رها شده بودند. عالیه در زندان است و باید سه سال گرانقدرش را در پشت دیوارهای بلند زندان بگذراند، تنها به دلیل آن که نه تنها می خواهد زندگی خود را تغییر بدهد بلکه خواهان تغییر زندگی زنانی از جنس خود نیز هست. او برای خواسته های برابرخواهانه خود هرگز واهمه به دل راه نمی دهد و در کنار هم مبارزان خود، به خیابان می آید و فریاد می زند، که قانون امروز «زن ستیز» و خانه های مان را به ویرانه هایی از بی اعتمادی بدل کرده است و قوانینی برابر را طلب می کند. عالیه به خیابان می آید و برای خواسته های خود فریاد می زند چرا که معتقد است در هر جنبشي افرادي هستند كه بايد هزينه دهند و پيشرفت برنامه هاي يك جنبش اجتماعي بدون پرداخت هزينه از سوي كنشگران آن پيش نخواهد رفت. [2] عالیه به خیابان می آید و ایمان دارد خیابان های این شهر تنها از آن کسانی نیست که زنده باد و مرده باد سر می دهند بی آن که بدانند در پی چه هستند و تنها تایید وضعیت موجود را می جویند. او نیک می داند در یک تجمع اعتراض آمیز که حق طبیعی اش بوده شركت كرده است و زندان رفتن او حكايت تحقق مفهوم شهروندي در هزاره سوم است. عالیه در زندان است تنها به این دلیل که روحیه اعتراضی و نقادانه ای دارد و با چنین روحیه اعتراضی، ساعتی از این روزهای تکراری و کشدار بی معنا را معنا بخشیده است و به سادگی می گوید: «اعتراض بخشي از زندگي مدني ما آدم ها ست.» [3]<br />ما نیز ساده بگوییم تنها گوسفندان و بره های گمشده شما نیستیم که رأی مان را برای تان گسیل کنیم. ساده بگوییم خواسته هایمان را برحق می دانیم و برای آن می جنگیم. ساده بگوییم اگر هر روز می خواهید با به مسلخ بردن عالیه ها گوشمان را پرکنید از مشروع ندانستن خواسته هایمان، نامشروع بودن خود را بیشتر به اثبات رسانده اید. ساده بگوییم این بار قصد هیچ توقفی را نداریم. پس شما نیز ساده بدانید که تغییر برای برابری را گریزی نیست.<br />برابری را گریزی نیست و رفتار ناشیانه شما در به زندان افکندن عالیه ها تنها دست و پازدن رقت انگیزی است که در مواجهه با تغییر از خود نشان می دهید، صادقانه بگویید آیا زمزمه آن به گوشتان رسیده است که این چنین سراسیمه هفته ای پر آشوب را از سرتان گذراندید؟<br />تغییر را گریزی نیست چرا که از پا نمی نشنیم و سند ادعایمان، بودن عالیه ها در زندان است، عالیه هایی که در هر بار به زندان افتادن خود، تکثیر می شوند و شما را عاجز و درمانده می کنند. پس بگذارید زمزمه ای که از برابری به گوشتان رسیده این گونه کامتان را تلخ نکند شاید نفر بعدی دختر خود شما باشد که دفترچه را به همراه خود به خانه تان می آورد دفترچه ای که بارها حاملان آن را به محاکمه کشانده اید، مبادا این بار دختر شما حامل این دفترچه باشد. این بار شاید او به سراغتان بیاید و از شما بخواهد که گوشتان را از نغمه های برابری تلطیف کنید به جای آن که در پی به زندان افکندن سرایندگان آن باشید.<br />پانوشت:[1] کاکایی، پریسا، « گفت "می مانم" و ماند! / مصاحبه با عالیه اقدام دوست پس از صدور حکم زندان»، سایت زنستان، بازچاپ در سایت کمیته گزارشگران حقوق بشر، 13 بهمن 1387<br />[2] اشاره به «بازخوانی یک مصاحبه با عالیه اقدام دوست :اعتراض بخشي از زندگي مدني من است»، کانون زنان ایرانی، 13 بهمن 1387.<br /></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6321709080885390846-8256306547116777303?l=irantribunes.blogspot.com' alt='' /></div>مهدی جعفریhttp://www.blogger.com/profile/15381214476568952354noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6321709080885390846.post-15237589906428511812009-02-19T16:44:00.000-08:002009-02-19T16:49:31.143-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_p3sqHnAB7is/SZ3-EIOt2XI/AAAAAAAAAqE/lb-xyAzo-uA/s1600-h/hands.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304675282994452850" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 217px; CURSOR: hand; HEIGHT: 149px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_p3sqHnAB7is/SZ3-EIOt2XI/AAAAAAAAAqE/lb-xyAzo-uA/s320/hands.jpg" border="0" /></a><br /><div dir="rtl" align="right"><strong><span style="font-size:180%;color:#ff0000;">قدرت، غارت و نقش ما</span></strong><br /><br /><br /><strong><span style="color:#333399;">کورش عرفانی</span></strong> <a href="mailto:korosherfani@yahoo.com">korosherfani@yahoo.com</a><br /><br /><strong>در حالی که سال 1387 به سوی پایان می رود وضعیت اقتصادی ایران چنان رو به وخامت گذاشته است که برای سال آینده تمامی پیش بینی ها تیره و تار است. مهم ترین مشکل سال 88 برای دولت جمهوری اسلامی کمبود شدید درآمدها می باشد که به طور عمده ناشی ازکاهش قیمت نفت از یکسو و کاهش فعالیت های اقتصادی درآمد زا در داخل کشور از سوی خواهد بود. بنا بربرخی تخمین ها، دولت در بودجه ی سال 1388 با کمبود 40 تا 50 میلیارد دلاری مواجه خواهد شد. مجلس رژیم امروز با برآوردی خوش بینانه بودجه ی مسله ساز سال آینده را با قیمت 37 و نیم دلار برای هر بشکه نفت به تصویب رساند.</strong><a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6321709080885390846#_ftn1" name="_ftnref1"><strong>[1]</strong></a><strong> اما این خوش باوری اجباری و سیاسی چندان با برآوردهای جدیتر کارشناسان در باره ی احتمال سقوط قیمت نفت به بشکه ای 20 دلار هم خوانی ندارد. </strong><a title="" style="mso-footnote-id: ftn2" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6321709080885390846#_ftn2" name="_ftnref2"><strong>[2]</strong></a><strong> وخامت بحران جهانی به حدی به قدرت های بزرگ اقتصادی جهان فشار خواهد آورد که در این میان بی شک آنها اقتصادهای روبه زوالی مثل اقتصاد ایران را فدای کاهش تلفات خویش خواهند کرد و این سناریویی است که رژیم ایران و اقتصاد نزار کشور کمترین آمادگی برای مقابله با آن را ندارند. به این صورت گزارش ها حکایت از آن دارد که دولت پاسداران در حال کشاندن رژیم به سوی نوعی فروپاشی مالی است. این که آیا احمدی نژاد در سال آینده در انتخابات پیروز بیاید یا خیر روند، سرعت و گستره ی این اضمحلال مالی را تعیین خواهد کرد. اما از حالا بازاری ها که پاسداران از روی مصلحت دستشان را برای غارتگری قدری بازتر گذاشته اند، در حال باج گیری بیشتر از سپاه بوده و حمایت مشروط خویش از احمدی نژاد را ابراز داشته اند. اگر جز این هم باشد قابل تعجب خواهد بود.<br /><br />دزدسالاری مثلث آخوند- بازاری-پاسدار<br /><br />برای درک آشفته بازاری که در حال حاضر بر ایران تحت سیطره ی احمدی نژاد حاکم است بد نیست بدانیم که مدیریت سپاه بر منابع دولتی سبب شده است چندین میلیارد دلار در این میان گم شود. این خود به روشن ترین نحو ممکن بی بند و باری و بی نظمی عمیق حاکم بر دستگاه دولت را نشان می دهد. در روزهای اخیر این مطرح است که در بودجه سال 85 مبلغ یک میلیارد دلار گم شده است.</strong><a title="" style="mso-footnote-id: ftn3" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6321709080885390846#_ftn3" name="_ftnref3"><strong>[3]</strong></a><strong> احتمال باید داد که این رقم، که باید مشابه ای هم در بودجه ی سال 86 یعنی سال اوج گیری قیمت نفت داشته باشد</strong><a title="" style="mso-footnote-id: ftn4" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6321709080885390846#_ftn4" name="_ftnref4"><strong>[4]</strong></a><strong>، به طور مشخص صرف طرح های سری و مخفی نظامی سپاه پاسداران شده که به دلیل ماهیت خود، قرار بوده است هزینه های آنها در جایی ثبت نشود. احتمال دیگر درباره ی خروج بی رویه پول از نظام بانکی است که مبلغ آن را تا آخر سال 1386 بالغ بر 27 هزار میلیارد تومان می دانند. به عبارت دیگر در سال های اخیر و بخصوص از زمان روی کار آمدن پاسداران در سال 1384 به این سو مبلغ 27 میلیارد دلار پول مردم ایران به عنوان « وام برای طرح های زود بازده» به «خودی»ها اختصاص داده شده و به سیستم بانکی کشور باز نگشته است. وزیرکشور فعلی رژیم پاسدار صادق محصولی که ثروت وی بالغ بر 160 میلیارد تومان برآورد شده است به تنهایی 400 میلیارد تومان یعنی 400 میلیون دلار از بانک وام گرفته و بازنگردانده است. صحبت از 200 نفر است که این پول ها را گرفته و بازپس نگردانده اند. به نظر می رسد که موضوع کمبود پول در بودجه سال های 85 و 86 و افشای برخی دیگر از دزدی ها یکی از ابزارهای اصلی جناح ها برای تصفیه حساب های درونی در آستانه انتخابات باشد. زیرا باید گفت که با دزدی هایی از این دست دولت پاسداراحمدی نژاد روی رفسنجانی دزد و باند او ونیز پول خوری های اصلاح طلبانی چون بهزاد نبوی و شرکت پترو پارس را سفید کرده است. به طور مثال موسوی لاری وزیر کشور رژیم در دوران خاتمی گفته است: «نتیجه منحل شدن سازمان برنامه و بودجه و شوراهای عالی این شد كه میلیاردها تومان بودجه كشور مفقود شود.» </strong><a title="" style="mso-footnote-id: ftn5" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6321709080885390846#_ftn5" name="_ftnref5"><strong>[5]</strong></a><br /><strong>این نظام دزد سالاری که پول متعلق به توده ها را تبدیل به پس انداز و سرمایه گذاری در داخل و خارج از کشور ساخته است تابع هیچ قانومندیی نیست و فقط از منطق قانون گریزی پیروی می کند. بدیهی است که یک حاکمیت متشکل از باندهای غارتگر و دزدی که از مثلث آخوند-بازاری-پاسدار ترکیب یافته است، هرگز حاضر نیست در کمترین حد خود به طور جدی تن به مذاکراتی با آمریکا بدهد که بخواهد در عمل، با استقرار قانون سالاری، ایران را به جامعه ی جهانی، یعنی به بازار سرمایه داری جهانی، دعوت کرده و در آن ادغام کند.<br />تجربه ی سی سال گذشته به خوبی نشان می دهد که نظام جمهوری اسلامی، با تمام جناح های خود، که بر یک چنین خوان یغمایی سفره گسترده است، تنها یک آرزو دارد و آن، عدم رابطه با آمریکاست؛ یعنی نداشتن هیچ گونه تعهد درازمدتی نسبت به قدرت ها و نهادهای خارجی که بخواهد رژیم را به رعایت برخی ضوابط و قواعد مالی، تجاری، حقوقی و یا حسابداری وادار سازد. به همین دلیل می توانیم اطمینان داشته باشیم که شکل مطلوب روابط ایران و آمریکا برای رژیم، نداشتن رابطه است.<br />میزان دزدی های انجام شده به حدی است که اگر بخواهد متوقف شود بی شک سرنوشت اقتصاد ایران بهبود چشم گیری خواهد یافت. زیرا میلیاردها دلار پول به جای رفتن به جیب جمعی که حتی یک دهم درصد ازجمعیت را تشکیل نمی دهند به شبکه ی اقتصادی و تولیدی وارد شده و باعث رونق و توسعه و ایجاد شغل می شود. اما زهی خیال باطل. چگونه می توان تصور کرد که رژیمی که در عرض چند سال 27 میلیارد دلار را از سیستم بانکی کشور می دزدد بخواهد عاقل شده و پول مردم را به خودشان بازگرداند؟<br />در این میان رژیم باردیگر در راستای سیاست همیشگی خود یعنی باج اقتصادی به غرب برای راحت شدن از فشارهای سیاسی و یا تهدیدات نظامی آنها، درِباغ سبز نشان می دهد و بر ثروت های مردم ما چوب حراج بیست ساله می زند. مدیر عامل شرکت ملی نفت ایران اعلام داشته است:« در برنامه پنجم توسعه نیازمند 150 میلیارد دلار برای تامین مالی طرح های صنعت نفت هستیم.» </strong><a title="" style="mso-footnote-id: ftn6" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6321709080885390846#_ftn6" name="_ftnref6"><strong>[6]</strong></a><strong> این پیامی است به همه قدرت های بزرگ که می توانید منتظر یک خوان یغمای چند صد میلیارد دلاری در دو دهه ی آینده در ایران باشید، البته به شرط آنکه موضوع تحریم ها یا حمله ی نظامی برطرف شده باشد. این سفره ای است که رژیم برای قدرت های خارجی پهن کرده تا برگ ضمانت بقای در آرامش خود را از آنان بگیرد و با خیال راحت بعد از سه دهه غارت بتواند دو دهه ی دیگر نیز بر ایران حکم براند.<br />وضعیت مردم غارت شده<br /><br />در این میان اما توده های دربند ایران بهایی گزاف بابت این اقتصاد دزدسالار می دهند. بر اساس ارقام موجود شاخص تورم به قیمت ثابت سال 1383 از عدد 63 در سال 1380 به عدد 162 در سال 1386 و عدد 190 در آبان سال 1387 رسیده است. </strong><a title="" style="mso-footnote-id: ftn7" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6321709080885390846#_ftn7" name="_ftnref7"><strong>[7]</strong></a><strong>این به معنای آن است که بین سال های 1383 تا 1387 شاخص تورم سه برابر شده است، یعنی 300 درصد افزایش.<br />گرانی و تورم به گفته ی کانون مدافعان حقوق بشر در ایران بین 10 تا 15 میلیون نفر را به زیر خط فقر مطلق هل داده است. به عبارت روشن تر نزدیک به 15 میلیون نفر از مردم کشورمان حتی از تامین غذای کافی در روز برای رفع گرسنگی خود محروم هستند. این کانون نوشته است: «« آيا مسولان و کارگزاران جمهوری اسلامی ايران می توانند با حقوقی که به کارگران، معلمان و کارکنان دولت پرداخت می شود، زندگی کنند؟»</strong><a title="" style="mso-footnote-id: ftn8" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6321709080885390846#_ftn8" name="_ftnref8"><strong>[8]</strong></a><br /><strong>در حال حاضر بر اساس ضریب جینی</strong><a title="" style="mso-footnote-id: ftn9" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6321709080885390846#_ftn9" name="_ftnref9"><strong>[9]</strong></a><strong> که برای محاسبه ی فاصله طبقاتی در کشورها بکار می رود مردم ایران از مردم بسیاری از کشورهای فقیر خاورمیانه و یا شمال آفریقا فقیرتر هستند.</strong><a title="" style="mso-footnote-id: ftn10" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6321709080885390846#_ftn10" name="_ftnref10"><strong>[10]</strong></a><strong> یعنی نابرابری درایران به شدت افزایش پیدا کرده است و بالاترین دهک جمعیت – بشنوید حکومتی ها، بازاری ها، سرمایه داران و سایر قشرهای غارتگر جامعه - در حال اختصاص دادن بیش از 80 درصد کل ثروت جامعه به خود می باشد.<br /><br />آینده ی رژیم و نقش اپوزیسیون<br /><br />در این شرایط بدیهی است که رژیم خود را برای دو چیز آماده می کند: مقابله با خطر حمله ی بیرونی که به دلیل تمایل قلبی رژیم به عدم برقراری روابط عادی با غرب هر روز جدی تر می شود و دیگر، خطر شورش داخلی که به علت گسترش فقر از یکسو و کاهش شدید بودجه ی دولت از سوی دیگر در حال افزایش است.<br />اما فراموش نکنیم که خطر حمله ی خارجی و شورش داخلی بر روی هم تاثیر متقابل دارند: حمله ی خارجی می تواند شورش داخلی را عقب انداخته یا خنثی سازد و شورش داخلی نیز می تواند حمله ی خارجی را به تعویق بیاندازد. در یک معادله ی مردم گرا اولی همه ضرر است و دومی همه منفعت. اما چه چیزی شانس یکی یا دیگری را بالا می برد؟<br />بدیهی است که در این میان فقط یک نیروی تاثیرگذار می ماند و می تواند در تسریع یکی یا به تاخیر انداختن دیگری نقش بیافریند. این نیروی تاثیر گذار، جایگزین دارای مشروعیت اجتماعی و قدرت سیاسی داخلی و خارجی است که در حال حاضروجود ندارد. تنها نیرویی که تا حدی سعی در ایفای این نقش دارد مجاهدین و شورای ملی مقاومت است، اما خوب می دانیم که علاوه بر مشکلاتی که در عراق و آمریکا گریبانگیر این تشکیلات است، پاشنه ی آشیل این «جایگزین» بالقوه در دو چیز است: نخست ضعف بستر اجتماعی آن در داخل کشور و دیگر، ضعف بستر سیاسی آن در خارج از کشور. مورد اول به این برمی گردد که این نیرو بتواند با حفظ ارزش های تاریخی خویش از راههای موجود پیوند خود با توده ها را تقویت کند و با گفتمانی روشن، صادقانه و متناسب با شرایط کنونی جامعه، خود را بخشی از یک جایگزین مناسب و قابل اطمینان به توده ها معرفی سازد. گفتمانی که باید از حیث شکل و محتوا خود را از سلطه ی فرهنگ تشکیلاتی، تک گرا و خود محور رها ساخته و به گفتمانی اجتماعی، مشارکت جو و مردم گرا تبدیل شود.<br />در خارج از کشور نیز این نیرو باید بتواند با گشودن باب مراوده و گفتگو با تشکل ها و نیروهای منفرد خود را چارچوب بسته ی خودمداری تشکیلاتی اش رها ساخته و به عنوان یک تشکل دمکراتیک و هوشمند، نقش محور و کاتالیزور را در اپوزیسیون بازی کند. این امر نیز نیازمند درک ضرورت و ماهیت سیاسی و غیرایدئولوژیک یک «همبستگی» کارکردی است.<br />بدیهی است که سایر نیروهای واقع گرا و تغییرطلب نیز می توانند با حفظ هویت و ارزش های خویش با یک چنین واقعیتی وارد تعامل شده و به سهم خود در جوی سازنده و دوستانه، در باروری و پویاسازی فعالیت های سیاسی هدفمند در اپوزیسیون نقش بیافرینند. منطق نفی و لجاجت ره به جایی نمی برد، درک عمیق از واقعیت های داخلی و برخورد هوشمند با شرایط جهانی قبل از هر چیز دیگری ما را به ضرورت پی گیری یک منطق عمل گرای مردمی و دمکراتیک دعوت می کند. اپوزیسیون ایرانی تا زمانی که نتواند بر اختلافات درونی خویش فائق شود نمی تواند زاینده ی یک جایگزین جدی باشد و تا جایگزینی شکل نگیرد هیچ خطری نمی تواند رژیم را تا مرز سقوط و سرنگونی هل دهد. فهم ماهیت این پارادوکس بسیار لازم است: در کنار ضعف رژیم و نیز شرایط داخلی مناسب برای سرنگونی، تا زمانی که جایگزین موجود نباشد، سرنگونی روی نخواهد داد. بنابراین ادعای هر تشکل سیاسی در مبارزه برای سرنگونی بدون تلاش برای شکل دهی به جایگزین، فاقد اعتبار و جدیت است.<br />از این پس و با توجه به اینکه می دانیم رژیم با پای خود و بعد از سه دهه غارت و جنایت باید بین طناب دار یا گیوتین (حمله ی خارجی یا شورش داخلی) انتخاب کند، دیگر معیار قضاوتی ما برای سنجش نیروهای سیاسی اپوزیسیون باید یک چیز باشد و آن، «عمل» است. سی سال فرصت نظریه پردازی و تحلیل نظری پدیده ی رژیم و عملکردهای او را داشته ایم. اینک بر مبنای این نظریه پردازی ها، که غنای آن را با چند ساعت جستجو روی سایت های سیاسی اینترنت می توان مشاهده و جمع بندی کرد، باید قادر باشیم راهکارهای عملی مشخصی را یافته و به کنش بپردازیم.<br />پویایی ذهنی، گشایش فکری، واقع گرایی، عمل گرایی، حساسیت انسانی به درد و رنج مستمر توده های گرفتار، روی آوردن به اعتماد متقابل، احترام متقابل، انتقاد پذیری، نقد سالم، دوستی وصمیمت لازمه های یک جو جدید در اپوزیسیون در مسیر برون رفت از ایستایی، تفرقه، ناکارآیی، گفتار گرایی صرف، فرسودگی تدریجی، عادت به شکست خوردن و بدبینی است. بی شک هر فرد ونیرویی که آگاهتر، واقع بین تر و مسئول تر است در این میان پیشگام خواهد شد.<br />* *<br /></strong><a href="http://www.korosherfani.com/"><strong>www.korosherfani.com</strong></a><br /><strong>18 / 02 / 2009<br /></strong><a title="" style="mso-footnote-id: ftn1" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6321709080885390846#_ftnref1" name="_ftn1"><strong>[1]</strong></a><strong> http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8711300700<br /></strong><a title="" style="mso-footnote-id: ftn2" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6321709080885390846#_ftnref2" name="_ftn2"><strong>[2]</strong></a><strong> http://www.iranpressnews.com/source/054547.htm<br /></strong><a title="" style="mso-footnote-id: ftn3" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6321709080885390846#_ftnref3" name="_ftn3"><strong>[3]</strong></a><strong> http://www.mehrnews.com/fa/newsdetail.aspx?NewsID=836383<br /></strong><a title="" style="mso-footnote-id: ftn4" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6321709080885390846#_ftnref4" name="_ftn4"><strong>[4]</strong></a><strong> لاریجانی ریس مجلس رژیم درباره ی بودجه ی سال 1386 نیز مطلبی مشابه گفته است اما به رقمی که بیانگر میزان دزدی باشد اشاره نکرده است اما باید در انتطار بود در روزهای آینده این رقم برای سال 86 نیز مطرح شود.<br /></strong><a title="" style="mso-footnote-id: ftn5" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6321709080885390846#_ftnref5" name="_ftn5"><strong>[5]</strong></a><strong> http://www.mojahedin.org/pages/detailsNews.aspx?newsid=39005<br /></strong><a title="" style="mso-footnote-id: ftn6" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6321709080885390846#_ftnref6" name="_ftn6"><strong>[6]</strong></a><strong> http://www.entekhab.org/portal/index.php?news=513<br /></strong><a title="" style="mso-footnote-id: ftn7" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6321709080885390846#_ftnref7" name="_ftn7"><strong>[7]</strong></a><strong> http://www.entekhab.org/portal/index.php?news=488<br /></strong><a title="" style="mso-footnote-id: ftn8" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6321709080885390846#_ftnref8" name="_ftn8"><strong>[8]</strong></a><strong> http://www.radiofarda.com/content/f6_Iran_Rate_Gap/1494500.html<br /></strong><a title="" style="mso-footnote-id: ftn9" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6321709080885390846#_ftnref9" name="_ftn9"><strong>[9]</strong></a><strong> ضریب معروف جینی بین صفر و یک نوسان می‌کند. این ضریب هر چه به صفر نزدیک‌تر باشد نشانه توزیع برابرتر درآمدها است و هر چه به یک نزدیک‌تر شود، از توزیع نابرابرتر حکایت می‌کند. این ضریب البته به توزیع اقتصادی-جمعیتی ثروت از دیدگاه آماری می پردازد و شاخص مناسبی برای به تصویرکشیدن واقعیت جامعه شناختی فقر و نابرابری در یک کشور نیست.<br /></strong><a title="" style="mso-footnote-id: ftn10" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6321709080885390846#_ftnref10" name="_ftn10"><strong>[10]</strong></a><strong> http://www.radiofarda.com/content/F7_Iran_Economy_Gini</strong>_coefficient/1493699.html</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6321709080885390846-1523758990642851181?l=irantribunes.blogspot.com' alt='' /></div>مهدی جعفریhttp://www.blogger.com/profile/15381214476568952354noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6321709080885390846.post-12877505927168602342009-02-11T15:06:00.000-08:002009-02-11T15:45:56.173-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_p3sqHnAB7is/SZNa2yXAXqI/AAAAAAAAAo0/XeG6Pr7MndY/s1600-h/%D9%85%D8%B1%DB%8C%D9%85+3.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301681083622907554" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 174px; CURSOR: hand; HEIGHT: 192px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_p3sqHnAB7is/SZNa2yXAXqI/AAAAAAAAAo0/XeG6Pr7MndY/s320/%D9%85%D8%B1%DB%8C%D9%85+3.gif" border="0" /></a> <span style="font-size:130%;color:#cc0000;"><strong>سخنان مريم رجوی</strong></span><br /><div dir="rtl" align="right"><span style="font-size:130%;color:#cc0000;"><strong>رئيسجمهور برگزيده مقاومت ايران</strong></span><br /></div><div dir="rtl" align="justify"><span style="font-size:130%;color:#cc0000;"><strong>در سالگرد انقلاب ضدسلطنتى</strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong>اشرفی‌ها، قهرمان‌ها، عزیزانم، مجاهدین خلق ایران، سلام و درود بر همه شمانوزده بهمن، عاشورای مجاهدین، بیستوهشتمین سالگرد شهادت اشرف و موسی و هجده مجاهدخلق دیگر است. آن شب عطرها روی زمین جاری می‌شد، و شهابها در آسمان غلتان بود مثل اشكها بر گونه‌های مردم ایران. و این چنین گوهر مقاومت در برابر استبدادمذهبی سرشته شد. بله! ”مقاومت به هر قیمت“ كه موسی و اشرف آن را پرچمداری كردند‌. و به این ترتیب به دیو سرنوشت و تقدیر كور نه گفتند. و اگر عمیق‌تر نگاه كنیم، در حقیقت، به آینده ایران و كیان مقاومت مردم ایران، آری گفتند. آنهاگفتند وقتی كه اوضاع بغرنج و تاریك است و از هر طرف یأس و عجز و نه و نمی‌توان می‌بارد، و وقتی كه در محاصره هستی و در ظاهر، دشمن همه راهها را بسته و در ظاهر همه چاره‌ها را سلب كرده است. بله، در همین شرایط، با تكیه بر ایمان و فداكاری به مسئولیتها و رسالتهایت آری بگو و براى آزادی و رهایی مردمت، حلقه‌های محاصره و غل و زنجیرها را درهم بشكن.<br />نوزده بهمن مثل همه حماسه‌های بشری، نبردی بود بین خیر و شر، نیكی و بدی، زیبایی و زشتی و ظلمت و روشنایی. در برابر دشمنی كه مایه شرم تاریخ انسان است، در برابر دشمنی كه شقاوت، دروغ، پلیدی و لئامت را در خود به منتها درجه رسانده‌اند، ما بنای كارمان را بر فدای حداكثر گذاشتیم و راه‌ و راهحل نو و ارزشهای انسانی تازه‌یی خلق كردیم. این موضوع عاشورای مجاهدین و حماسه شهادت اشرف و موسی است. این موضوع فروغ جاویدان است و این موضوع پایداری اشرف است. آیا چنانكه رژیم آخوندها و متحدان مماشات‌گر آنها مدعی می‌شوند یا القاء می‌كنند، سرنوشت مردم ایران محكوم است كه تابع این رژیم ضدبشری باشد و هیچ راهحلی جز این رژیم یا دست به دست شدن قدرت در بین باندهای جنایتكار آن ندارد؟ آیا مردم ایران محكومند به این دور باطل؟ نه، به هیچ وجه. یك امید قطعی وجود دارد، چشم‌انداز حیات و جوشش و پیشرفت، یك پاسخ، یك راهحل. هم پاسخ سیاسی و هم پاسخ آرمانی. و این چیزی است كه این جنبش و این مقاومت در حماسه‌هایی مثل عاشورای مجاهدین شكل داده است. به همین دلیل پس از گذشت<span style="font-size:130%;">۲۷</span><span style="font-size:130%;">سال</span>، حماسه نوزده بهمن هم‌چنان تازه و جوشان است. چون موضوع آن گوهر انسانی زوالناپذیر است. موضوع آن مقاومت و فداست و سمبلهای والایش. آری، مانده جاویدان آتش این عصیان، در دل هر انسان، شعله‌ور و سوزان در جهان ما. سلام بر اشرفسلام بر موسیو سلام بر همه شهیدان عاشورای مجاهدین<br />مراسم زیبا و با شكوهی كه بهمناسبت سالگرد عاشورای مجاهدین برگزار كردید، پیام قاطعی بود بر وفاداری نسل شما به موسی و اشرف و آرمان آنها و راه پر رهرو آنها براى آزادی ایران، و بخصوص عهد و پیمانشان با راهبرشان. آن بنای جدید و هنرمندانه یادبود شهیدان <span style="font-size:130%;">۱۹بهمن</span>. آن مجسمه زیبا كه آرم شهر اشرف را به اهتزاز درآورده بودآن حركات موزون گروه موزیك و پرچم و از همه مهمتر چهره‌های مصمم شما زنان و مردان اشرف. راستی كه پاكترین شهر جهان، شهر ایمان و پایداری، چه چراغها ونورهایی در دل مردم ستمزده روشن می‌كند. و چه امیدها و نویدهایی.<br />راستی! چه صلابتی، چه شجاعتی، چه نجابتی، چقدر سلیقه، چقدر زیبایی، چقدر شور و چقدر شكوه. درود بر سازندگان و درود بر خالقان و درود بر همه شما آفرینندگان اینهمه زیبایی، این پایداری و اینهمه شكوه و جلال. در آن لحظه احساس می‌كردم كه همه مشتاقان آزادی با یكصدوبیست هزار شهیدشان براى شما دست می‌زنند. سلام و درود به همه شما. این روزها، همین طور مصادف است با سی‌امین سالگرد انقلاب ضدسلطنتی مردم ایران. انقلابی كه مجاهدین و فداییها، پیشتازان فداكار، راهش را باز كردند. و ایده دگرگونی و انقلاب و كنارزدن دیكتاتوری شاه را در میان مردم و بخصوص جوانان و دانشجویان اشاعه دادند، و بعد توده‌های میلیونی مردم، قیامها و از خودگذشتگی‌ها كردند، ولی متأسفانه خمینی دجال آن را سرقت كرد. خمینی و همدست‌های او با فرصت‌طلبی سركار آمدند و با فرو بردن كشور در نسل‌كشی و صدور تروریزم حاكمیتشان را سرپا نگهداشتند. به بیلان سی ساله این رژیم نگاه كنید: ـ اعدام<span style="font-size:130%;">۱۲۰هزار</span> مخالف سیاسی شامل قتل عام سی هزار زندانی سیاسی در سال<span style="font-size:130%;">۶۷</span> ـ هشت سال جنگ ضدمردمی و ضدمیهنی به راه انداختن موج هولناك ترور و وحشت در عراق و فلسطین و لبنان در سالهای اخیرـ و قبل از آن،<span style="font-size:130%;">۴۵۰</span> <span style="font-size:130%;">رشته عملیات تروریستی</span> در خارج از مرزهای ایرانـ برقراری یك نظام آپارتاید جنسی. ـ غارت و تباهی دارایی و منابع كشور كه حاصلش را همه می‌بینند: ـ حدود <span style="font-size:130%;">۹</span> <span style="font-size:130%;">میلیون نفر</span> كه عمدتاً نیروی جوان كشورند، بیكارند. ـ هشت میلیون نفر حاشیه‌نشین. ـ و طبق گزارش سازمان ملل، ده میلیون نفر در ایران معتادند و ایران دارای بزرگترین جمعیت معتادان در جهان است. ـ در ایران تحت حاكمیت آخوندها بیشترین تعداد اعدامها در مقایسه با جمعیت انجام می‌شود. ـ ایران یكی از پنج كشوری است كه بیشترین زندانی را در دنیا دارند. ـ ایران یكی از پنج كشوری است كه بیشترین تورم را در دنیا دارد. ـ نصف جمعیت یعنی حداقل<span style="font-size:130%;">۳۶</span> <span style="font-size:130%;">میلیون نفر</span> زیر خط فقرند و شش میلیون نفر گرسنه مقامهاى رسمی رژیم می‌گویند سالانه<span style="font-size:130%;">۷۰۰</span> <span style="font-size:130%;">هزار نفر</span> بهدلیل هزینههای بالای درمانی دچار فقر مطلق میشوند. ارزش پول ملی نسبت به<span style="font-size:130%;">۲۰</span> <span style="font-size:130%;">سال</span> پیش<span style="font-size:130%;">۳۰</span> <span style="font-size:130%;">برابر </span>تنزل کرده است. و ایران دارای یكی از بالاترین حد اختلاف طبقاتی در تمام دنیاست. بطوریكه بالاییها، دویست برابر بیشتر از پایینی‌ها ثروت دارند. از هر طرف كه نگاه كنید، در هر زمینه‌یی انحطاط و پس رفت و اختناق و ارتجاع است. حقیقت این است كه این رژیم از روز اول با خواسته‌ها و مطالبات كل جامعه ایران در تعارض بود. پس از دیكتاتوری شاه، مردم ایران خواستار آن بودند كه به جلو حركت كنند نه به عقب و به قرون وسطا. خواستار دمكراسی و برابری و پیشرفت و توسعه اقتصادی ـ اجتماعی بودند. به همین دلیل است كه می‌بینیم در تمام این سالها، جامعه ایران هیچ روزی آرام و در سكون و رضایت نبوده. سلسله‌ طولانی از قیامهای بزرگ و خونین در این سالها اتفاق افتاده است كه بی‌نظیر است. قیام مشهد، قیام قزوین، قیام شیراز، قیام اراك، قیام بوكان، قیام زنجان، قیام تبریز، قیام اسلام شهر، قیام اهواز و هموطنان عرب، قیام آبادان، قیام اقلید، قیام كازرون، قیامهای هجده تیر در تهران و هفده شهر دیگر و الی آخر… .<br />جامعه ایران هیچ وقت این رژیم را نپذیرفته و این رژیم امروز دیگر قادر نیست یك لایه اجتماعی پشتیبان براى خودش فراهم كند و پایه و پشتیبان اجتماعی‌اش از حدود سه درصد هم فراتر نمی‌رود. بهخاطر این بی‌پایگی و بهخاطر این عصیان و نارضایتی متراكم در جامعه است كه آخوندها هیچوقت نتوانسته‌اند رژیمشان را از ثبات سیاسی حداقل برخوردار كنند. در غیر اینصورت نیازی نداشتند كه هر روز جوانان و نوجوانان را در خیابانهای این یا آن شهر با جراثقال بهدار بكشند. نیازی نداشتند كه به تروریسم و تسلیحات كشتار جمعی و بمب اتمی رو بیاورند. و دلیلی نداشت كه این همه از شهر اشرف و از مجاهدین به خود بلرزند. به همین دلیل است كه می‌گوییم تغییر و دگرگونی بنیادی خواسته مبرم امروز جامعه ایران است. بله این واقعیت جامعه ایران است این شما و این شهرهاى ایران بیدلیل نیست باید بر خود بلرزند وبیش ازاین برخود خواهند لرزید بخصوص از این صحنههای بسیار بسیار مصمم تحسین برانگیز كه چهرها و چشمها و صداهای شما فریاد میزند كه هم‌چنان پایدار خواهید ماند تا حق مردم ایران را از گلوی آخوندها بیرون بكشید درود بر شما<br />خواهران و برادران عزیزوقتی كه می‌گوییم خواسته مبرم مردم ایران، یعنی خواسته‌یی كه در دل و جان جامعه ریشه دوانده و فقط با برقراری یك نظام دموكراتیك كه این مقاومت در پی آن است، پاسخ می‌گیرد. این وضعیت، واكنشهای رژیم نسبت به مقاومت را توضیح می‌دهد. انرژی انفجاری متراكمی كه در دل جامعه ایران انباشته شده و حمایت هموطنانمان از این مقاومت، مهمترین دلیل این همه توطئه‌چینی رژیم علیه مقاومت است. آخوندها فقط با اختناق و اعدام و شكنجه نمی‌توانند جامعه معترض و در حال عصیان را مهار كنند، به علاوه به آن نیاز دارند كه مقاومت سازمانیافته این جامعه را به بند بكشند و در ذهن مردم، این مقاومت را در محاق ببرند. این، علت همه تلاشها و سرمایه‌گذاریهای سیاسی و اطلاعاتی و مالی رژیم براى حفظ مجاهدین در لیستهای تروریستی است. و همینطور علت واكنشها و بهمریختگی آخوندها از حذف نام مجاهدین از لیست تروریستی اتحادیه اروپا. حتماً شنیده‌اید كه رژیم رسماً از اتحادیه اروپا بهخاطر این تصمیم به شورای امنیت، شكایت كرده است. و از قوه قضاییه تا رئیس مجلس و رئیسجمهورش همه موضعگیری كرده‌اند. البته به نظر من آخوندها علیرغم همه واكنشهایشان، هنوز آن‌چنان كه باید، به روی خود نمی‌آورند كه چه ضربه‌یی دریافت كرده‌اند. موضوع از دست رفتن یك سرمایه‌گذاری استراتژیك بی‌جانشین است. به همین دلیل، قابل انتظار است كه آخوندها باز هم با پیشكش كردن دارایی مردم ایران و با انواع تطمیمع‌ها و تهدیدها و شانتاژها، برخی قدرتهای اروپایی را به توطئه چینی علیه مقاومت بكشانند. بنابراین نبرد و مبارزه ما بر سر لیست تروریستی، و بر سر همه این توطئه‌چینیها در اصل با خود رژیم بود. متأسفانه غرب خود را واسطه مطامع رژیم قرار داده است. اما طرف اصلی كه خود رژیم بوده و هست، در این نبرد، ضربه بزرگی دریافت كرده است. این آن واقعیتی است كه نمىشود آنرا ندیده گرفت و او نمیتواند بیش از این به روی خود نیاورد، بنابراین ما باید منتظر پاتكهای بعدی او در همینجا باشیم.<br />خواهران و برادران! در مورد داستان لیست تروریستی باید این را هم بگویم كه از نظر من، بدون پایداری شش ساله اشرف، بدون این پایداری حماسی و پرشكوه، در هم شكستن راهبند تروریستی و حذف این برچسب، انگیزه و مبنا و ضرورت پیدا نمیكرد و به پیروزی راه نمیبرد. مادرها، پدرها، جوانان و نوجوانهایی كه فیلم تظاهرات و تحصن چند ماهه آنها را دیده‌اید، به انگیزه شما و براى دفاع از اشرف قیام كردند. هركس كه صادقانه و خالصانه مدافع مقاومت براى به دست آوردن آزادی باشد هرچه دارد بهپای پایداری شما می‌ریزد. از آن طرف كارهای رژیم را هم، تمام دنیا می‌بینند. كار شماره یك دستگاه دیپلماسی و خارجه‌اش، كار شماره یك شورای عالی امنیتش، كار شماره یك سپاه تروریستی قدس، و كار شماره یك وزارت اطلاعاتش، دسیسه و توطئه علیه اشرف است. مسأله به سادگی این است كه آخوندها با یك معضل مرگبار مواجهند. به این صورت كه بود شما را نبود خودشان می‌دانند. بنابراین از هیچ توطئه تروریستی، اطلاعاتی، جنگ روانی و سیاسی فرو گذار نمی‌كنند. هر قیمتی هم كه لازم باشد، می‌دهند. اما همه این دسیسه‌ها بعد از حذف نام مجاهدین از لیست اتحادیه اروپا، دچار بن‌بست و دور باطل می‌شود. می‌دانید كه این لیستگذاری در همه جا نقطه آغاز و مبنای بسیاری تصمیم‌گیریهای ظالمانه راجع به مجاهدین و مقاومت ایران، بوده و به این بهانه مستقیماً به كیسه آخوندها و رژیم آخوندی ریخته است. نادیده گرفتن حقوق مسلم شهر اشرف و مجاهدین، از آثار سوء همین لیست بوده است. ولی حالا، بعد از حذف این نام‌گذاری، به قول مسعود، ’دیگر بهانه‌یی براى اعمال فشار از جانب دیكتاتوری ولایت فقیه به دولت عراق در مورد ساكنان اشرف باقی نمانده است’. امروز هم اشرف یك موضوع شناخته شده حقوقبشر در سطح جهانی است. همه مراجع بین‌المللی مسئول از كمیساریای حقوقبشر ملل متحد تا فدراسیون بینالمللى حقوقبشر و عفو بینالملل و صلیبسرخ و كمیساریای پناهندگی نسبت به آن مراقب و بسیار حساسند. اشرف همچنین از یك موقعیت مشروع، چه در سطح بین‌المللی چه در منطقه و چه نزد توده‌های وسیع مردم و عشایر و شخصیتها و نیروهای ملی عراقی برخوردار است. امروز دنیا عراقی را كه در حال تجربه دمكراسی است، نگاه می‌كند كه با موقعیت قانونی شهر اشرف چه می‌كند. رعایت حقوق ساكنان شهر اشرف بر طبق قوانین بین‌المللی و قانون انسان‌دوستانه بینالمللى و پایبندی به اصل نانرفولمان در مورد آنها، یكی از مهمترین آزمونهای دولت عراق در پایبندی به دمكراسی و قانون است. حقوق و آزادیهای پایهای بشر، همچنین التزامات دولتهای عضو ملل متحد به میثاقها و كنوانسیونهای بینالمللى با تغییر دولتها و رژیمها، تغییر نمیكند. از این رو كسی نمیتواند در عراق با استناد به تغییر حكومت حقوق و آزادیهای اساسی ساكنان اشرف را پایمال كند. بخصوص كه در طرف مقابل ما، رژیم آخوندی قراردارد كه تا كنون<span style="font-size:130%;">۵۵</span> <span style="font-size:130%;">بار</span> در ملل متحد بهخاطر نقض وحشیانه و وحشتناك حقوقبشر در ایران محكوم شده است. این رژیم از یك طرف براى عواطف خانوادگیاشرفیان اشك تمساح میریزد و از طرف دیگر خانوادههایی را كه میخواهند به دور و خارج از تورهای سازمانیافته توسط وزارت بدنام، خودشان مستقلاً به دیدار فرزندانشان به اشرف بروند، دستگیر میكند و حتی مادران<span style="font-size:130%;">۸۰</span> <span style="font-size:130%;">ساله</span> را هم دستگیر و با ضرب و شتم به شكنجهگاه اوین میفرستد و خانه و اموال آنها را هم به یغما میبرد. بر همین سیاق، آخوندها و دژخیمان اطلاعات و مزدورانشان، از یك طرف براى جوانانی كه عمر خود را محصور در اشرف سپری میكنند، اسف و اندوه میخورند و دل میسوزانند، اما از طرف دیگر در داخل ایران در چشم جوانان همین میهن به حكم دیوان عالی خود اسید تزریق میكنند و هر روز در رسانههایشان احكام شلاق زدن و سنگسار وچشم درآوردن و دست و پا بریدن و بهداركشیدن را اعلام میكنند. و بیچاره عناصر حقیر و ذلیلی كه درهم دهانی و همجبههگی بالفعل با آخوندهای ضدبشر، یاوههای ”ضد استكباری“ رژیم را رله میكنند و براشرفیان خرده میگیرند كه چرا باید نیروهای آمریكایی رعایت كنوانسیونهای بینالمللى و حقوق مجاهدین اشرف را تضمین كنند؟! انگار نه انگار كه آمریكا سلاحهای آنها را جمعآوری كرده است. درهرحال تا آن جا كه به مردم و مقاومت ایران مربوط مىشود، از جانب هم‌میهنانم، از جانب شورای ملی مقاومت و از جانب حامیان مقاومت در سراسر جهان، هشدار می‌دهم كه تخلف و تخطی نسبت به حقوق ساكنان اشرف، مطلقاً غیرقابل تحمل است. تكرار میكنم مطلقا غیرقابل تحمل است. من بخصوص می‌خواهم بر یك مرزسرخ اساسی كه حرمت و احترام زنان مجاهد خلق در اشرف است، تأكید كنم. این امری فراتر از مصالح مجاهدین و مقاومت ایران است و به حیثیت و شرافت ملی تمام مردم ایران مربوط است. زنان پیشتاز ساكن اشرف، نوامیس برگزیدهایرانند و غیرت و حمّیت ملت ایران با همه ارزشهای انسانی، تاریخی و اخلاقیاش متوجه آنان است. زنان پیشتاز اشرف، این مبارزه و این فداكاری و ازخودگذشتگی را براى رهایی مردم و كشورشان انتخاب كرده‌اند و به همین دلیل در بین مردم ایران، در بین مردم عراق و تمام منطقه از منزلت ویژه‌یی برخوردارند و به آنها به دید الگوی رهایی و پاكی نگاه می‌كنند. هم‌چنانكه در سطح بین‌المللی و در بین جنبش‌های برابری طلبانه دنیا از احترام بسیاری برخوردارند. بنابراین رعایت شأن انسانی و اخلاقی و سیاسی آنها امری است خدشهناپذیر. افكار عمومی دنیا، هموطنان ما در سراسر جهان و مردم منطقه و مردم شریف عراق، امروز با حساسیت بسیار زیاد به شهر اشرف چشم دوخته‌اند و بخصوص از این بابت یك رفتار و سیاست انسانی و اخلاقی را انتظار دارند و غیر از آن را تحمل نمی‌كنند. تكرار میكنم غیر از آنرا تحمل نمیكنند و نخواهند كرد. بتازگی یك مقام امنیتی دولت عراق گفته است كه با سازمان تروریستی مجاهدین گفتگو نمیكند و با ساكنان اشرف فرد به فرد تنظیم و برخورد میكند. در این باره باید چند نكته ضروری را یادآوری كنم: اول اینكه كه بعد ازحذف برچسب تروریستی از مجاهدین توسط <span style="font-size:130%;">۲۷</span> <span style="font-size:130%;">كشور</span> اتحادیه اروپا، حال دیگر در مورد ساكنان اشرف كه دولت آمریكاهم از<span style="font-size:130%;">۵سال</span> پیش بعد از تحقیقات طولاتی آنها را نیروی غیرمتخاصم و افراد حفاظت شده طبق كنوانسیون چهارم ژنو شناخت، این اظهارات فقط به فقط كپیبرداری از دیكتاتوری دینی و فاشیسم مذهبی حاكم برایران است. دوم اینكه تا آن‌جا كه من میدانم سازمان مجاهدین خلق ایران در هیچ كجا از كسی گفتگو گدایی نكرده است و گفتگو با آن امتیازی براى طرف مقابل محسوب میشود. سومین و مهمترین نكته اینست كه افراد اشرف كه همگی به‌طور قانونی وارد عراق شدهاند، بهعنوان فرد و به صفت فردی طرف حساب دولت قبلی این كشور نبودند و زیر چتر سازمانی خود به این كشور آمدند. بنابراین، حالا كه مقام امنیتی عراقی میخواهد با آنها فرد به فرد تنظیم رابطه نماید، مجاهدین حق دارند و میباید به وكلایشان دسترسی داشته باشند. به همین خاطر كمیته بینالمللى حقوقدانان كه دربرگیرنده<span style="font-size:130%;">۸۵۰۰</span> <span style="font-size:130%;">حقوقدان</span> و وكیل در اروپا و آمریكاست پس از مشورت با كمیته در جستجوی عدالت كه <span style="font-size:130%;">۲۰۰۰</span> <span style="font-size:130%;">پارلمانتر</span> را در اروپا در برمىگیرد، براى تضمین حقوق ساكنان اشرف و اینكه از چتر قانونی لازم برخوردار باشند تاكید كرده است، بدون حضور وكلایشان هیچ متن یا پرسشنامه یا توافقنامه مكتوبی را با مقام عراقی امضاء نكنند. در رابطه با خواهرانم من به‌طور مضاعف در این خصوص تاكید میكنم. زیرا هم‌چنانكه حقوقدانان و پارلمانترها تاكید كردهاند، قبل از هرچیز دولت عراق باید مانند دولت آمریكا حقوق ساكنان اشرف را طبق قوانین و التزامات و كنوانسیونهای بینالمللى برسمیت بشناسد و آن را در یك سند رسمی در اختیار تكتك ساكنان اشرف قرار بدهد. در غیر اینصورت چگونه میتوان از نقض نشدن حقوق پایهای مطمئن شد؟ آن هم وقتی كه ملایان مستبد حاكم بر ایران صراحتاً اخراج و استرداد و محاكمه و قصاص مجاهدین را دیكته میكنند هم‌چنانكه تهاجمهای تروریستی آنها علیه اشرف و ساكنانش بر كسی پوشیده نیست. خواهران و برادران عزیز! حرف آخر من، بجا آوردن شكر نعمتهایی است كه خدا به ما ارزانی داشته است. كه اول از همه پایداری و ایمان شما در شش سال گذشته در شرایط بغرنجی كه اشرف را احاطه كرده بود. شما بر همه حملههاى و توطئههای رژیم غلبه كردید.<br />شما در صحنه بین‌المللی به فتح بزرگی دست پیدا كردید. هفت بار پیروزی در دادگاههای اروپا، و حذف نام مجاهدین از لیست‌ انگلستان و لیست اتحادیه اروپا و كسب حمایتهای گسترده بینالمللى. ولی همیشه در نظر داشته باشید كه ما در این مسیر مدیون چه ارزشهایی هستیم. اول از همه راهبری مسعود و استراتژی و خطوطی كه پیافكند و در این سالیان هم، بواقع با كار و ارتباطات و خطرپذیری صد برابر، این مقاومت را از هفت خوان توطئه و نامردمی وضربات، عبور داد. شما سپس مرهون انقلاب درونی خودتان و پای‌بندی به آرمان برابری و همه ارزشهای متعالیش و آن رهایی و تقوایی هستید كه براى نفی آثار ایدئولوژی‌ها و فرهنگهای بهره‌كشانه و ضدانسانی پیشه كردید. و بالاخره به مایهگذاری و تلاش عظیم هموطنانمان براى حفظ و حراست خود بنگرید. فكر میكنم آخرین نمونه را بتازگی در برنامه<span style="font-size:130%;">۱۴</span><span style="font-size:130%;">ساعته</span> همیاری با سیمای آزادی دیدهاید. بله ما مرهون حمایت و پاكبازی هواداران و مردممان در داخل و خارج كشور هستیم كه از جان و دل نثار كرده و میكنند. چه براى تأمین مالی این مقاومت، چه براى پیشبرد مبارزه و كارش در داخل ایران و چه براى گرفتن یك كلمه حمایت در سطح بین‌المللی.<br />بنابراین یادتان باشد كه مجاهدین به خضوع و فروتنی در محضر مردم و حامیانشان شناخته می‌شوند. وقتی كه شكر این دستاوردها را بجا می‌آورید، براى برداشتن قدمهای بلند بعدی ده چندان توانایی پیدا می‌كنید. اینها بذرهای فتوحات آینده است كه شما از همین حالا كاشته و می‌كارید. آینده را دستاوردهایی میسازد كه شما هر روز و همین امروز كسب می‌كنید. آزادی و رهایی مردمتان در دست شماست. ظرفیت و تعهدپذیری خود را هر روز بالا و بالاتر ببرید. یادتان باشد كه این مبارزه‌یی است كه ما هر روز باید در آن پیروز شویم. براى همه شما آرزوی سلامتی و موفقیت می‌كنم. خدا شهر اشرف و تكتك شما را حفظ كند.<br />سلام بر مردم ایران سلام بر حامیان و هواداران مقاومت در ایران و سراسر جهان سلام بر آزادی</strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6321709080885390846-1287750592716860234?l=irantribunes.blogspot.com' alt='' /></div>مهدی جعفریhttp://www.blogger.com/profile/15381214476568952354noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6321709080885390846.post-13645583738215694382009-02-09T02:56:00.000-08:002009-02-09T02:57:37.163-08:00<div dir="rtl" align="right"><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"><strong>سی و یکمین سال : تحلیلی بر آینده ی نزدیک ایران</strong></span><br /> <span style="color:#000099;">کورش عرفانی</span> <a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" href="mailto:korosherfani@yahoo.com">korosherfani@yahoo.com</a><br /><br /> درآستانه ی پایان سی امین سال حیات نظام جمهوری اسلامی لازم است تا نگاهی به عواملی بیاندازیم که می روند یک سال آینده را از تمام سه دهه ی گذشته مهم تر بسازند. به زعم نگارنده، یک سالی که می آید می تواند به طور حساسی برای ایران، رژیم حاکم برآن، مردم کشورمان و نیز نیروهای مخالف رژیم سالی تعیین کننده باشد. برای این منظور لازم است چندین مشخصه را در نظر بگیریم.<br />در صحنه ی داخلی:<br />اقتصاد ایران با مشکلات اساسی مواجه است. تولید درحداقل، مصرف وارداتی درحداکثر میزان، هزینه ها رو به افزایش و درآمدها روبه کاهش است. قرار گرفتن این وضعیت دشواردر اوج یک بحران جهانی اقتصاد سرمایه داری چشم انداز روشنی برای برون رفت اقتصاد ایران از وضعیت اسف بار کنونی، بدون یک تغییر عمده و اساسی، باقی نمی گذارد. احساس ضرورت رژیم برای برون رفت از بن بست اقتصاد کنونی را می توان در طرح «هدفمند ساختن یارانه ها» جستجو کرد که در طول آن دولت می خواهد طی یک سری تصمیماتی که درظاهر بیشتر جنبه ی انتحاری دارد اقدام به حذف یارانه ها (سوبسیدهای دولتی) کند، اما در ورای این وجه انتحاری آنچه که رژیم می خواهد این است که ازاین طریق، بارمالی سنگینی را که به دوش دولت است بردوش ملت بگذارد. پیش بینی می شود که در این طرح، قیمت سوخت و انرژی به ناگهان بین 300 تا 2000 درصد افزایش یابد.<a title="" style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/30sal.htm#_ftn1" name="_ftnref1">[1]</a> دراولین گام اعلام شد که قیمت گاز به زودی 700 درصد افزایش خواهد یافت.<a title="" style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/30sal.htm#_ftn2" name="_ftnref2">[2]</a> اما اگر رژیم می خواهد در این وضعیت، که برخی به عنوان وضعیت انفجاری از آن نام می برند، دست به این کار بزند برای آن است که براساس شاخص‌هاي بانك جهانی، صندوق بين‌المللی پول و واحد اطلاعات اقتصاد ی اكونوميست ، رتبه ايران در بين 179 كشور جهان، از 137 در سال 2005 به 168 در سال 2009 رسيده است<a title="" style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/30sal.htm#_ftn3" name="_ftnref3">[3]</a>. به عبارت دیگر، ایران هم اکنون در میان فقیرترین و عقب افتاده ترین اقتصادهای جهان قرار گرفته است. در چنین شرایطی که فقرهمه جا گیر نزدیک به 80 درصد جامعه را به درجات مختلف با مشکلات اقتصادی مواجه ساخته است دولت تصمیم دارد به ناگهان طرح فوق را اجرا کند و به واسطه ی آن، کلیه ی قیمت ها از 3 تا 20 برابر افزایش یابد. وقتی اداره ی ثبت قبرستان بهشت زهرا خبراز افزایش افرادی که به دلیل گرسنگی و سوء تغذیه مرده اند را می دهد، پیش بینی عوارض این اقدام دولت چندان دشوار نیست. کمترین شکی نیست که اجرای این طرح، چنانچه نگارنده در ماههای اخیرچندین بار به این موضوع اشاره کرده است، به شورش مردم گرسنه و فقیر خواهد انجامید. این شورش ها بستر اجتماعی تغییرات آینده ی ایران خواهد بود. اما در این باره ذکر چند نکته ضروری است.<br />· این درست است که وضعیت اقتصادی کشور وخیم است، اما فقر وگرسنگی به تنهایی عامل «قیام اجتماعی» نمی شود، برای قیام، نیاز به عنصرروحی یعنی شجاعت نیزمی باشد. رژیم به صورت فکر شده واز طریق مذهب، خرافات،اعتیاد، فساد اخلاقی، روان پریشی، بیسوادی، سرکوب، ترس ومسخ، بازتولید عنصر روحی شجاعت و شهامت جمعی در ایرانیان را دشوار و محدودکرده است. پس، در وخیم ترین شرایط مادی، یک سری شورش های کور روی خواهد داد. در پایین به سرنوشت این شورش ها اشاره کرده ایم.<br />· در سایه ی این جو انفعال و مرده سالاری، رژیم تا آن حد گستاخ شده است که می خواهد بزرگترین و بدترین گام حیات سی ساله ی خود در عرصه ی داخلی را صورت دهد: حذف یارانه ها و بردن اقتصاد ایران به زیر چارچوب تحمیلی معیارهای بانک جهانی، صندوق جهانی پول و سازمان تجارت جهانی. رژیم این مسئولیت سخت و خطرناک را با دو هدف مشخص به سپاهی ها (دولت احمدی نژاد) سپرده است: نخست اینکه اگر نفرت عمومی اوج گرفت بر سرنیرویی فرودآید که از اول هم در افکارعمومی تصویر خوبی نداشت و به این ترتیب، جناح ذخیره، یعنی جناح اصلاح طلب و میانه رو، را در این میان حفظ کرده و بتواند در موقع خود، مثل انتخابات ریاست جمهوری آینده، آن راجایگزین جناح سپاهی مورد تنفر بسازد. نوعی تقسیم کار که در صورت موفقیت می تواند سی سال بقای دیگر برای رژیم به ارمغان آورد. دوم این که درعین حال حاکمیت سپاه با طرح های متعدد نظامی و امنیتی مانند استقراردوباره ی گشت های محلی و خیابانی بسیج وتقسیم استانی فرماندهی های سپاه خود را آماده ی مقابله با شورش های احتمالی ساخته است. سپاه بی تردید برای مقابله با این شورش سرکوب شدید را پیش خواهد گرفت.<br />· اما یک بارکه این طرح ضد مردمی حذف یارانه ها به مورد اجرا درآید خطر اقتصادی عمده ی داخلی رژیم، یعنی ورشکستگی مالی به دلیل اجبار در پرداخت یارانه ها، تا حد زیادی برطرف می شود. بی شک حاصل این کار، فقربی سابقه، خیابان خوابی، گرسنگی و ذلت و مرگ هزاران ایرانی مستمند و بی چیز است، اما به زعم مثلث آخوند-بازاری-پاسدار،این بهایی است که مردم باید برای بقای نظام بپردازند.<br /> بعد، می ماند حل مشکلات رژیم با قدرت های خارجی.<br />در این زمینه باید دانست که پرونده ی اتمی برای رژیم، ضمن حفظ ارزش اقتصادی خود در عرصه ی تولید انرژی، دراصل به عنوان ضمانت نامه ی بقای نظام عمل می کند. یعنی با بالا یا پایین کشیدن فتیله ی آن، رژیم می تواند برسرمیزمذاکره برای ادامه ی حیات خود چانه زنی کند. جناح سپاه امیدواراست بتواند با استفاده از نعمات و مزایای برقراری رابطه ی علنی با آمریکا، نفرتی را که اجرای طرح ضد اجتماعی حذف یارانه ها در جامعه نسبت به او ایجاد خواهد نمود خنثی کرده و در قدرت باقی بماند. کارت بازی او برای این منظورفعالیت های اتمی رژیم است. اما دقت داشته باشیم چنانچه گفتیم اگر هم این توازن برقرار نشود، جناح سپاه در نهایت، زیر مدیریت هماهنگ ساز ولایت فقیه، جای خود را به جناح دیگر رژیم خواهد سپرد. در این میان، بقای نظام تضمین شده و جمهوری اسلامی، با شکل و شمایلی کمی متفاوت، برای یک یا دو یا چند دهه دیگر بدون مشکلی برسرکار باقی خواهد ماند.<br />پس در این صورت آیا باید نتیجه بگیریم که رژیم آن قدر خوب بازی کرده است که بقای آن ضمانت شده است و هیچ احتمالی برای تغییر آن وجود ندارد؟ پاسخ نگارنده به این سوال منفی است. حداقل دو احتمال وجود دارد که می تواند این سناریو را به هم بزند:<br />یکی این است که شورشی که در بالا از آن صحبت کردیم دارای چنان ابعاد و شدتی باشد که کنترل اوضاع از دست رژیم خارج شده و وقایع به سوی یک قیام سرنگون ساز پیش رود. اما چنانچه قبلا هم گفته ایم،<a title="" style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/30sal.htm#_ftn4" name="_ftnref4">[4]</a> تبدیل شورش به قیام، نیازمند حداقل سازماندهی و مدیریت است که باید دید آیا شانس شکل گیری خود جوش یا از بیرون را دارد یا خیر. خوب که دقت می کنیم می بینیم این شورش تنها شانس بالقوه ی اجتماعی کوتاه مدت است که برای هر نیروی سیاسی مصمم به سرنگونی رژیم فراهم خواهد شد.<br />در صحنه ی خارجی<br />موضوع مهم دیگری که می تواند محاسبات داخلی رژیم را، چنانچه در بالا توصیف شد، بر هم زند این است که آیا بحران اقتصاد جهانی قراراست براساس چه راهکاراستراتژیکی حل شود. به نظر نگارنده آینده ی ایران و در درون آن، آینده ی رژیم، مردم و اپوزیسیون، برخلاف تصور بسیاری، تنها بستگی به پرونده ی فعالیت هسته ای ندارد، بلکه شکل بندی آینده ی خاورمیانه ونقش آن در حل بحران عمومی اقتصاد جهانی در این مورد تعیین کننده است. در این باره حالات زیرقابل پیش بینی است:<br />a. اگر برون رفت از بحران اقتصاد جهانی سمت وسویی براساس گسترش رونق تجاری و تولید انبوه جهانی و منطقه ای به خود بگیرد، در این صورت یک خاورمیانه ی عاری از جنگ مورد نیاز است. معضل فلسطین به نوعی راه خروج خواهد یافت، کشورهای عرب، اسرائیل را به رسمیت خواهند شناخت و اسرائیل به ابر قدرت اقتصادی خاورمیانه تبدیل خواهد شد. عدم موفقیت بنیامین نتانیاهو در انتخابات آینده ی اسرائیل نشانه ای از حرکت به این سمت خواهد بود.<br />در چارچوب شکل گیری این سناریو، رابطه ی جهان غرب و عرب با ایران بر اساس دو احتمال خواهد بود: اگر رژیم نرمش لازم را برای ایفای نقش یک مهره ی اقتصادی و سیاسی هماهنگ و سر به راه در سناریوی رونق دوباره ی سرمایه داری بپذیرد می تواند امیدوار باشد که او را در بسیاری از بازی های منطقه ای دخالت دهند، تحریم ها برداشته شود وایران با شکلی متعارف تبدیل به موتوررونق اقتصاد جهانی در منطقه ی خاورمیانه شود. نرمش اقتصادی و سیاسی رژیم در مقابل غرب سبب می شود که غرب نسبت به وضعیت اجتماعی و فرهنگی و نیز استبداد داخلی چشم خود را ببندد. در این حالت، بقای درازمدت رژیم تامین شده است.<br />این سناریو فقط ممکن است که با اشکال تراشی اسرائیل روبرو شود. زیرا اگر قرار باشد ایران نقش محوری را به عنوان متحد آمریکا در منطقه بیابد اسرائیل تا حدی اهمیت خود رابه عنوان متحد تاریخی نخست آمریکا در خاورمیانه از دست خواهد داد ومی تواند در این بین ضرر ببیند. بنابراین ممکن است اسرائیل به انحاء مختلف و حتی با برانگیختن تنش های نظامی و تروریستی این سناریو را به هم بزند. نگارنده بر این باور است که انتخاب بنیامین نتانیاهو، رهبر حزب لیکود، گامی خواهد بود برای حرکت در این راستا.<br />در حالت دیگر ممکن است رژیم بنا به دلایلی که به ساختار درونی و محاسبات استراتژیک بیرونیش وابسته است از خود انعطاف لازم را در مقابل غرب نشان ندهد. در این صورت و در چارچوب سناریو رونق اقتصادی، ضرروت تغییررژیم در ایران مطرح خواهد شد. این تغییر می تواند بنا به ضرورت های مقطعی و برداشت های درازمدت قدرت های غربی به صورت حذف کامل رژیم و یا تلاش برای حذف جناح سرسخت رژیم (سپاه و تندروها) به نفع جناح دیگر باشد. برای تغییر رژیم به صورت کامل یا بخشی، دو نوع برخورد می تواند مطرح باشد: یک برخورد نظامی و دیگری برخورد اقتصادی-سیاسی.<br />اگر بنا برحذف نظامی رژیم قرار گیرد این کاراز طریق یک حمله ی نظامی برق آسا و وسیع و با شرکت مستقیم آمریکا، اسرائیل و اروپا و با همکاری کشورهای عربی صورت خواهد گرفت. در این وضعیت انهدام و تخریب کامل زیر ساخت های اقتصادی ایران و بازسازی آن، که حدود نیم قرن به طول خواهد انجامید، در کنار بازسازی عراق و افغانستان و نیز جبران خسارت های جانبی جنگ فوق، جزیی از سناریو فعال سازی اقتصاد جهانی در منطقه خاورمیانه خواهد بود. در حالیکه قدرت های اقتصادی برای کسب انرژی به سوی منابع جدید روی می آورند ذخایر نفت کشورهای عربی و ایران به عنوان منبع مالی برای فعال سازی اقتصاد خاورمیانه، با محوریت فن آوری آمریکایی-اسرائیلی و تولیدات آمریکایی،اروپایی و نیز کالاهای چینی و روسیه، به عنوان پاداش بستن چشمشان بر این هجوم نظامی، مورد استفاده قرار خواهد گرفت.<br />در این حالت باید علاوه بر مسله از پای درآوردن نظامی رژیم ، موضوع تعیین جایگزین نیز مورد نظر قرار خواهد گرفت. تمامی نیروهای بالقوه مهم حاضر در اپوزیسیون در آن حالت از اهمیت متناسب با قدرت واقعی، تبلیغاتی و لابی گری خود برخوردار خواهند بود. حذف نام مجاهدین از لیست را در ابعاد سیاسی خود و از دیدگاه قدرت های اروپایی باید در این راستا ارزیابی کرد. هم چنین به راه اندازی تلویزیون های فارسی بی بی سی و به طور احتمالی تلویزیون فارسی آلمان را باید در این چارچوب مورد نظر قرار داد.<br />در حالت دوم تنها حذف جناح تندرو رژیم از طریق تقویت جناح میانه رو مطرح است. چنانچه گفتیم باند سپاه و محافظه کاران در تلاشند تا با اجرای طرح حذف یارانه ها در این راستا گام بردارند و یکی از خواست های اصلی سازمان تجارت جهانی، بانک جهانی و صندوق جهانی پول را عملی سازند و از این طریق خود را کاندیداهای مناسبی برای همدستی با سرمایه داری جهانی نشان دهند. اما این به تنهایی کافی نیست، سرمایه داری جهانی به این جراحی رضایت نمی دهد و خواهان قطع عضوهایی در بدنه ی ایدئولوژیک رژیم است. باید دید آیا جناح راست قادر به انجام این کار خواهد بود یا خیر. در صورتی که امثال احمدی نژاد و ثمره ی هاشمی به عنوان نمایندگان این جناح راست محافظه کار و «سرسخت» بتوانند آمریکا و غرب را متقاعد سازند که مهره های مناسبی برای تغییرات مطلوب آنها هستند، اما به قدری زمان نیاز دارند، شانس موفقیت در انتخابات و باقی ماندن در قدرت را دارند. درغیر این صورت باید بروند. اگر موضوع از میان بردن کل رژیم مطرح نباشد، برای کنار زدن جناح سر سخت رژیم و روی کار آوردن نیروهای ملایم تر، غرب از ابزار تحریم های وسیع اقتصادی و سیاسی بهره خواهد گرفت. پرونده ی اتمی درواقع دست آویز مناسبی برای تحقق این معادله خواهد بود.<a title="" style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/30sal.htm#_ftn5" name="_ftnref5">[5]</a><br />این قسمت را خلاصه کنیم: با توجه به این که برخورد غرب با ایران در راستای استراتژی خروج از بن بست اقتصادی بی سابقه ی کنونی سرمایه داری خواهد بود، اگر قرار باشد که این برون رفت به صورت گسترش رونق اقتصادی و افزایش تولید انبوه در سطح جهانی شکل گیرد، سه نوع سناریو برای برخورد با ایران متصور است: 1) یا غرب با همین جناح فعلی (سپاه و محافظه کاران) به توافق می رسد و رژیم در محتوای فعلی خود ادامه حیات خواهد داد، 2) یا با این جناح به توافق نمی رسد و در پی کنار زدن آن برای روی کار آوردن جناح میانه رو برخواهد آمد که دراین صورت سناریو تحریم های شدید اقتصادی و سیاسی اجرا خواهد شد و یا 3) ضرورت کنار زدن کل رژیم مطرح خواهد شد که در این صورت، سناریو هجوم نظامی همه جانبه و جایگزین ساختن رژیم با یک نیروی سیاسی مطلوب غرب پیش خواهد آمد.<br />اما اگر سرمایه داری جهانی امید و شانس کلی و فرا منطقه ای خود را به برون رفت از بحران کنونی بر اساس رونق تجاری و تولید انبوه جهانی از دست بدهد، به سناریویی با منطق جنگ جهانی های نخست و دوم روی خواهد آورد. در این حالت، بی شک، ایران، صحنه ی نخستین و آغازین چنین جنگی خواهد بود. حذف نظام و تخریب پایه ای کشور و تجزیه ی قومی و سرزمینی آن به رهبری اسرائیل و با یاری آمریکا و اروپا، جزء لاینفک این سناریو خواهد بود. دراین سناریو، خاورمیانه درگیر یک جنگ تمام عیار و تخریب گر خواهد شد که می تواند سال ها به طول انجامد و از این طریق، نخست صنایع تسلیحاتی غرب فعال می شود و بعد هم، درطول چند ده سال آینده، بازسازی خاورمیانه و بخش هایی از آسیا، همانند بازسازی اروپا در فردای جنگ دوم جهانی، دستمایه ی رونق کاذب سرمایه داری جهانی در یک یا دو دهه ی آینده خواهد بود. <br />بنابراین می بینیم که بیش و پیش از آنکه خود پروژه ی اتمی ایران بخواهد سبب پیش گرفتن این یا آن سیاست در قبال رژیم شود، این بحران اقتصاد جهانی است که تعیین کننده ی یکی از سناریوهای فوق خواهد بود و در نهایت فعالیت اتمی رژیم تنها دست آویز و بهانه ای خواهد بود برای اجرای این یا آن سناریو.<br />نتیجه گیری:<br />رژیم سعی دارد توسط جناح سپاه، اقدامات رادیکال و ضد مردمی داخلی را که برای بقایش ضروری است به سرانجام برساند، درصحنه ی داخلی پس از انجام این اقدامات رادیکال و به شدت نفرت زا، اگر جناح سپاه نتواند دوام بیاورد آن را با جناح میانه رو-اصلاح طلب جایگزین خواهند ساخت. البته سپاه و جناح محافظه کار شانس بقای خود برای باقی ماندن در راس حاکمیت را در صحنه ی خارجی جستجو می کنند. در این زمینه جناح سپاه (دولت احمدی نژاد) از طریق بازی کردن با برگ فعالیت های اتمی به مذاکره و چانه زنی برای دادن حداقل باج اقدام خواهد کرد؛ اگر توافق حاصل شود راستی های فعلی (جناح سپاه و مافیای محافظه کاران) با اتکا به رونق اقتصادی و برقراری رابطه با آمریکا و عادی سازی رابطه با غرب، به عنوان نیروی اصلی صحنه ی سیاست داخلی به راحتی یک تا دو دهه دیگر برراس قدرت باقی خواهند ماند. اما اگر سپاهی ها با غرب به توافق نرسند و خطر تحریم و حمله جدی شود، رژیم جناح ذخیره ی میانه رو-اصلاح طلب را وارد صحنه می کند تا خطراتی را که می تواند از بابت تحریم شدید و یا حمله نظامی عارض شود از سر دور سازد و بعد، ضمن برخی عقب نشینی ها و سازش ها ی اجباری، بقای کل نظام را تامین کند. در صورت موفقیت، حاصل هردو مانوور از سوی رژیم تضمین ادامه ی حیات جمهوری اسلامی است.<br />تنها سه عامل می تواند این محاسبات استراتژیک نظام برای تامین درازمدت حیات خویش را به هم زند:<br />1) شورش های داخلی گستره و رادیکالیزم بسیار بالا و غیر قابل کنترل آنها،<br />2) تصمیم غرب (اسرائیل-آمریکا-اروپا) برای حمله ی نظامی به ایران به عنوان بخشی از سناریوی برون رفت از بحران اقتصاد جهانی،<br />3) تلاش اسرائیل برای ممانعت از تبدیل ایران به یک مهره ی متحد آمریکا در منطقه<br />در چنین معادله ای است که هر یک از ما باید به عنوان فرد مستقل یا تشکیلات جایگاه و نقش خود را بازتعریف کنیم. هر گونه شکل گیری حرکتی مردمی نیاز دارد به نیروهایی اراده گرا، اصیل و اصول گرا که درمیان تمامی این سناریو های ضد مردمی به اصل حفظ جان و کرامت انسانی از طریق استقرار نهادینه ی آزادی و عدالت اجتماعی در جامعه، باور عمل گرا دارند. یافتن راهکارهایی که بتواند معادلات و معاملات نیروهای داخلی و خارجی غیر مردمی را، آنگونه که تصویر مختصری از آن در بالا داده شد، به هم زند به عهده ی هوشمندی، خلاقیت، شهامت و اراده ی هر یک از ماست. بی شک ایرانیانی که به خود باور داشته باشند اجازه نمی دهند که توافقات یا اختلاف منافع مثلث امپریالیسم-صهیونیسم-ارتجاع آینده ی کشورما را شکل دهند. توده های مردم می توانند به خود آیند و برای به دست گرفتن سرنوشت خویش وارد صحنه شوند. اما چنین امری بی شک بر اساس آنچه در طول سی سال گذشته کرده ایم به دست نخواهد آمد. برای تغییر شرایط نیاز به درک عینی شرایط و عملکردی موثر و متفاوت است. در طول سی سال گذشته در حالی که مردم به درون مرداب مسخ و ترس و جهل فرو می رفتند، اپوزیسیون خارج از کشور درگیر ضعف های تاریخی خود بوده است.<br />نگارنده براین باورست که گذر زمان به خودی خود چیزی را عوض نمی کند. تغییر بی شک نیاز به شرایط عینی مناسب دارد، اما تجربه قاره ی فقر زده ی آفریقا نشان می دهد آنجا که شرایط عینی مردم را دعوت به قیام و اعتراض می کند نبود عنصر روانی یعنی خودآگاهی توده ها بر ارزش، مقام و حقوق انسانی خود به عنوان یک مانع عمل کرده است. بنابراین باید دید که آیا ما ایرانیان خارج ازکشور و مردم در داخل کشور می خواهیم همچنان در زندان به دست خود ساخته بمانیم واسیر جهل و مسخ و انفعال و تفرقه باشیم یا این که پس از سه دهه، سرانجام به خود انسانی مان بازمی گردیم و با اتکاء به ارزش خویش به عنوان بشر، از حقوق مادی و معنوی خود، نه در حرف، که در عمل دفاع می کنیم. تاریخ هر جامعه به دست نیروی خوب یا بد نوشته نمی شود، آن نیرویی تاریخ را می سازد که عمل می کند.<br />* *<br /><a style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" href="http://www.korosherfani.com/">www.korosherfani.com</a><br />17 بهمن 1387<br /> <br /><a title="" style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/30sal.htm#_ftnref1" name="_ftn1">[1]</a> http://www.alarabiya.net/views/2009/01/20/64616.html<br /><a title="" style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/30sal.htm#_ftnref2" name="_ftn2">[2]</a> http://www.iranpressnews.com/source/053660.htm<br /><a title="" style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/30sal.htm#_ftnref3" name="_ftn3">[3]</a> http://www.alarabiya.net/views/2009/01/20/64616.html<br /><a title="" style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/30sal.htm#_ftnref4" name="_ftn4">[4]</a> نگارنده تاکنون در چندین مقاله موضوع شورش های اجتماعی را از حیث جامعه شناختی و سیاسی بررسی کرده است. به طور مثال نگاه کنید به : http://www.korosherfani.com/neveshteha/BrarrassiEhetmalShoresh.htm<br /><a title="" style="COLOR: blue; TEXT-DECORATION: underline; text-underline: single" href="http://www.korosherfani.com/neveshteha/30sal.htm#_ftnref5" name="_ftn5">[5]</a> این استراتژی را در مصاحبه ی اخیر وزیر امور خارجه بریتانیا، داوید ملیبند می بینیم: نگاه کنید به http://www.bbc.co.uk/persian/iran/2008/11/090204_shr_bb_miliband_bbcamerica.shtml</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6321709080885390846-1364558373821569438?l=irantribunes.blogspot.com' alt='' /></div>مهدی جعفریhttp://www.blogger.com/profile/15381214476568952354noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6321709080885390846.post-83799722468639409042009-02-01T19:32:00.000-08:002009-02-01T19:36:23.623-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_p3sqHnAB7is/SYZqEKMGDFI/AAAAAAAAAk0/QnDS9AoLovw/s1600-h/esmail_vafa07.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5298038631335070802" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 168px; CURSOR: hand; HEIGHT: 177px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_p3sqHnAB7is/SYZqEKMGDFI/AAAAAAAAAk0/QnDS9AoLovw/s320/esmail_vafa07.JPG" border="0" /></a><br /><div dir="rtl" align="right"><strong><span style="font-size:180%;">شاه، شاه! وخميني، خميني است!</span></strong></div><br /><div dir="rtl" align="right"><strong><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">به بهانه سالگرد 22 بهمن1357</span></strong></div><br /><div dir="rtl" align="right"><strong><span style="color:#3333ff;">اسماعيل وفا يغمايی</span></strong></div><br /><div dir="rtl" align="right"><span style="color:#993300;"><strong>توضیح:این مقاله را من دو سه سال قبل نوشتم و در چند سایت هم درج شد .حال با توجه به اینکه ماجرا باقی و دفتر حکایت سقوط شاه و ظهور خمینی هنوز باز است فکر می کنم باز خوانی آن خالی از فایده نباشد. متن وتیتر نوشته اندکی تغییر کرده است.ا.و.ی***</strong></span></div><br /><div dir="rtl" align="right"><span style="color:#993300;"></span></div><br /><div dir="rtl" align="right"><strong>عادتمان داده اند و عادت كرده ايم، ـ يا با توجه به تجربه هاي سالهاي اخير عادتمان داده بودند ـ كه حد اقل در گام نخست ،در باره افراد وتغييرات افراد قضاوت اخلاقي داشته باشيم.رشته قضاوت اخلاقي و اساسا مقولات اخلاقي هم، علي القاعده و تا روزگار ما كه هنوز چيز جديدي در اين باره كشف نشده، نه به تغيير و تحولات تاريخي و اجتماعي بلكه به دين و مذهب مربوط مي شود ، و رشته دين و مذهب هم، در دست نيافتني ترين و در عين حال اصلي ترين نقطه، به هزار توي بي در و پيكر وسرگيجه آور و مغلوب كننده آسمانها و صل است. بنابر اين وقتي بر كرسي قضاوت صرفا اخلاقي مي نشينيم ، دست آخر اعمال و رفتار فردي كه مي خواهيم در باره او قضاوت كنيم، بخصوص اگر اين فرد از حيطه افراد معمولي جامعه فراتر باشد ،در پرده راز باقي مي ماند، و اگر از من بپرسيد،مي گويم مجبوريم كه متهم را تبرئه كرده و زمزمه كنيم كه به قول حافظ «حكم ازلي» اين بوده كه گل «شاهد بازاري» و گلاب «پرده نشين» باشد .جام مي و خون دل هريك به كسي دادنددر دايره قسمت اوضاع چنين باشددر كار گلاب و گل حكم ازلي اين بودكاين شاهد بازاري وآن پرده نشين باشداز اين نمونه قضاوتها در تاريخ ايران كم نيست. به عنوان مثال از نادر شاه مي توان نام برد. او يك نظامي توانا و هوشيار و پادشاهي خونريز و بي رحم بود . هنوز هم مجسمه تبر بدست اش در حاشيه «چهار راه نادري» و بر فراز پايه اي سنگي و مرتفع ، زيب و زينت شهرمشهد است، ومن بارها در هنگام تحصيل در مشهد شاهد بودم كه بعضي ازكساني كه از زيارت حرم بر مي گشتند سري هم به موزه نادري ميزدند و احيانا فاتحه اي هم نثار روح پر فتوح او مي كردند!.اين بزرگوار كسي بود كه وقتي شهري شورش مي كرد با برپا كردن خيمه هاي فراوان در كنار لشكرگاه سپاهيانش وايجاد روسپي خانه ، ودستگيري زنان و دختران و پسران نوجوان شورشيان، آنها را گاه چند ماه در اين روسپي خانه همايوني به كار وا مي داشت تا به شورشگران درس اطاعت بدهد.اوپادشاه افتخار آفرين و عادلي بودكه هنگام مجازات محكومين ،تنها يكي از چشمان آنان را كور مي كرد، تا محكوم، با چشم ديگرخود ساعتها شاهد تجاوز سربازان به اعضاي خانواده اش باشد، و بعد او را گردن مي زد. او كسي بود كه وقتي كشاورزان نميتوانستد مالياتشان را بپردازند ماموران مالياتي او دختران و پسران كشاورزان نگونبخت را به عنوان ماليات با خود مي بردند و به فروش مي رساندند.در بسياري از كتابهاي تاريخ، بخصوص وقتي به قلم ناسيوناليستهاي دو آتشه نوشته شده باشد، وقتي كه مي خواهند علت اين خشونت را توضيح بدهند مثلا تاكيد مي كنند كه:لشكر كشي هاي دايمي به خاطر عظمت ايران، «خوردن نخودچي» و غذاي نامناسب در طول زندگي، و سرانجام «يبوست مزاج» و احتمال «بواسير تكمه اي» باعث مي شد كه ايشان به خشم آيند و دستور بدهند كه روزانه تعدادي كور و تعدادي سر بريده شوند . آنهائي كه يك مقدار علمي تر مي خواهند مسئله را بررسي كنند مثلا گاه مانند محقق ارجمند و زحمتکش استاد باستانی پاریزی مي نويسند:همخوابگي اعليحضرت در هندوستان با يك روسپي زيبا ي هندي در شهر دهلي و در هنگام فتح هندوستان، و ابتلاي ايشان به سفليس یا چیزی شبیه سیفلیس و سرانجام پيشرفت سفليس و تورم پرده هاي مغزي نادر موجب بيدار شدن روحيه خشونت در او شده بود.در تحليل اول سلسله علت و معلولها به «نخودچي و كشمش»، و درتحليل نوع دوم به «روسپي و رقاصه زيباي هندي» وصل ميشود. و خواننده چنين تحليل هائي چاره اي ندارد كه به ديوان خواجه بزرگ شيراز پناه ببرد و شعري را كه پيش از اين به آن اشاره كردم زير لب زمزمه كندو دائم یا عجبا یا عجبا بگوید که سرنوشت ملتی یا ملتهائی و کشته شدن صدها هزار تن انسان و نابودی شهرها و به منجلاب در افتادن سرنوشت ملتی به یبوست مزاج و یا سیفلیس ملوگانه بستگی داشته است .اين نوع تحليل گران از همه چيز مي گويند، جز اين كه نادرشاه يا امثال او را ،كه به حول و قوه الهي در درازناي تاريخ ايران تعدادشان هم زياد است ،در زمينه تاريخي و اجتماعي مورد تحليل و گفتگو قرار بدهند، و با كالبد شكافي تاريخي او و امثال او نشان بدهند كه، نادر شاه در آن زمينه تاريخي و اجتماعي كه شخصيت او را آفريده بود،اگر دايم از روغن زيتون فرد اعلا هم استفاده مي كرد و انواع ملينات را هم براي لينت مزاج به كار مي گرفت و يا در مقاربت با رقاصه زيباي هندي از وسايلي استفاده مي كرد كه دچار سیفليس نشود، بازهم همان نادر شاهي بود كه ناسيوناليستهاي دو آتشه او را مايه افتخار و سردار تاريخي ملك كيان مي دانند،ومحققان واقعگراي تاريخ با قرار دادن او در زمينه اجتماعي و تاريخي چهره حقيقي و هولناك او را پر رنگ كرده اند.با اين مقدمه مي خواهم بگويم كه خميني راهم بايد در زمينه واقعي تاريخي و اجتماعي او نگريست.خميني يك وجود تاريخي ستخميني را نه در سر فصل تولدش در فلان شهر يا كوره دهات خمين، يا به قول بعضي از روايات مضحك وغرض آلود، در هندوستان، و نه در سر فصل مرگش در جماران در فلان سن و سال، بلكه پيش از تولدش بايد باز نگريست!. آن زمانی که از مشیمه یعنی بچه دان و یا رحم تفکری ارتجاعی و قرون وسطائی تولد یافت و پس از هر مرگ باز-تولد یافت و هنوز هم متاسفانه در حال تولد است.او به عنوان يك فرد معمولي ،مي توانست مثل ميليونها انسان گمنام يا صدها هزار ملائي كه در ايران و خاور ميانه آمدند وروضه خواندند و به رتق و فتق امورات مذهبي مردم پرداختند و رفتند، جاي اندكي را در جهان زندگي، وگوري گمنام را در گوشه يك گورستان به خود اختصاص دهد. اما داستان زاد و مرگ خميني اين چنين نشد. اوبه دلايل تاريخي و اجتماعي، از بيرنگي و كمرنگي خارج شدو در ظهوري اجتماعي و تاريخي تبديل به وجودي اجتماعي و تاريخي شد.با اين حساب، وبا توجه به قانونمنديهاي حاكم بر يك شخصيت و وجود تاريخي، او قرنها پيش از مرگش از زهدان اندیشه و ایدئولوژی و تفکری خاص متولد شده بود و تراش خورده بود و هنوز سالها پس از مرگش سر و مر و گنده !متاسفانه در حال زندگي كردن است و تا ما به شناختی درست از قضیه دست پیدا نکنیم و در فکر چاره ای اساسی نباشیم و در مبارزه با ریشه های اصلی تعارف را کنار نگذاریم ایشان به زندگی خود در نامها و لباسهای مختلف ادامه خواهند داد .اين ويژگي كساني است كه به طور مثبت يا منفي ، چه در هيئت مثلا هيتلريا دروجود ماركس ، از جايگاه يك انسان معمولي فراتر مي روند و جايگاهي تاريخي را به خود اختصاص مي دهند. خميني از اين زمره بود و به همين دليل من اعتقاد دارم :خميني خميني بود، خميني خميني هست و تا وقتي كه سيستمهائي مانند جمهوري اسلامي حاكم بر ايران ، يا انديشه ها و دستگاههاي فكري و ايدئولوژيكي با ساخت و بافت واندرونه دستگاهي كه خميني را پرورد و تحويل داد وجود دارد، خميني خميني خواهد بود.از اين ميخواهم نتيجه گيري بكنم كه من اعتقاد دارم:خميني پانزده خرداد 1342 همين خميني سال 1357 و در ادامه، همان خميني سالهاي شصت به بعد بود كه دستور تيرباران، تجاوز . خون كشي، شلاق و شكنجه و .. را صادر كرد و موجب شد كه بيكاران و معتادان در خيابانهاي تهران و شهرستانها رژه بروند و دختران نوزاد چند ماهه اي كه در سال پنجاه و هفت در امواج تظاهر كنندگان بر دوشهاي مادرانشان آرميده بودند هم اكنون در هيئت ارتشي سرگيجه آوراز زنان خياباني در خيابانهاي تهران در جستجوي كسي باشند تا با فروش تنشان نان و سر پناهي براي خود جستجو كنند. زناني كه به احتمال زياد برادران و پدرانشان در جبهه هاي جنگ تبديل به عناصر بيجان شدند. خواهرانشان دستگير و تير باران شدند و هست و نيست شان درادامه حكومت خميني ودر سرزميني كه براي بخشهاي گسترده اي از مردم ايران تبديل به جهنم شد بر باد رفت.خميني در مركز شخصيت خود، آنجا كه تمام خطوط تشكيل دهنده شخصيت او، و تمام تجارب و يافته هاي نظري و عملي اش، به عنوان يك ملاي مرتجع شيعه‌ي اثني عشري و يك آيه الله تمام عيار ولي فقيه، در آن نقطه با يكديگر برخورد كرده و شخصيت حقيقي و غائي او را طراحي كرده اند در طي سالها تغييري نكرد.او همان بود كه بود .كاري كه او كرد اين بودكه، گام به گام، مايه ماهوي و وجودي خويش را ،به دليل دست يافتن به قدرت سياسي و در دست گرفتن زمام يك سرزمين، و سازماندهی مریدان و پیروانی که یا به دلیل جهل و یا به علت مشارکت در قدرت و نعمات ناشی از قدرت سیاسی به او روی آورده بودند از قوه به فعل در آورد و در اين مسير تا آنجا كه نفس داشت جلو رفت و خود را بارز و بارزتر كردو آنچه را در پشت پرده هاي تاريك و پنهان ذهن خود داشت پرده برداري كرد.حالي به پشت پرده بسي فتنه مي رودتا آن زمان كه پرده بر افتد چها كنندشايد با اين تاكيدات و اين كه هركس در زندگي خود تغييراتي مي كند متهم به مطلق گرائي شوم . ولي قصد مطلق كردن قضيه را ندارم ، از آنجا كه خميني و اگر دقیق تر بخواهم بگویم مایه های ساختاری یک امام خمینی تاریخی و انتزاعی موضوع و پرسوناژ اصلي يكي از رمانهاي من بوده و هست به او بسيار فكر كرده و سعي كرده ام او را در طول زمان و مكان دنبال كنم ، بنابر اين نمي گويم كه او تغيير نكرد، ولي تاكيد مي كنم تغييرات خميني در جهت و بر مدار همان نقطه اي بود كه شخصيت تاريخي او را تشكيل مي داد يعني اين شخصيت را نفي نكرد بلكه آنرا غليظ تر ، نيرومند تر و پر رنگ تر كرد. با نگاهي به تاريخ ايران و درنگ روي نمونه ها اندكي توضيح مي دهم.در تاريخ ايران ما از همان آغازتا امروز و با همه روشن و تاريكي هايش، در زمينه حكومت ،با دونوع پديده رو برو بوده ايم ، «شاه» و «امام» و در برخي موارد «امامشاه» يا به قول حافظ«شيخشاه».شاه ، امام، امامشاهنوع اول ، يعني شاه و نوع درشت ترش ـ دردوران باستاني تاريخ ايران ـ «شاهنشاه يا شاه شاهان»، حامل «فره ايزدي» يا به زبان امروزي و مسلماني، حامل «نور الهي» بود.محل اتراق اين نور الهي در بخشهائي از پيكر شاهنشاه ـ كه بعد متوجه خواهيد شد ـ بود . اين نور به «قدرت سياسي» شاه «مشروعيت مذهبي و فلسفي» ميداد، و شاه را در چنان حصار مستحكم تقدسي قرار ميداد كه نفس همه را مي بريد. اين نور الهي سرانجام در خلوتكده شاه و با تلاشهاي او وملكه سيلان و جريان پيدا مي كرد و به زهدان عيال منتقل مي شد ووليعهد كه متولد مي شد اين فره ايزدي به ميمنت و مباركي از سر و روي او تتق مي كشيد و خيال همه را راحت مي كرد، كه در اين سفرپرپيچ وخم ، اين فره ايزدي در پروستات و بيضه هاي شاهنشاه دچار ضايعه نشده و از بيضه شاه و زهدان ملكه به وليعهد رسيده است تا او هم وقتي كه به سن مربوطه رسيد، آن را به ديگري منتقل كند و سلطنت همينطور تا زماني كه حيات از منظومه شمسي رخت بر مي بندد ادامه پيدا كند و ايرانيان هم شاد وشاكر از اين همه موهبت شكر نعمت بگذارند كه ايزد توانا منت بر سرشان گذاشته و آنها را تحت انوار فره ايزدي قرار داده است.خيلي ساده مي توان فهميد كه در طول حدود هزار و پانصد سال، از دوران هخامنشيان تا پايان دوره ساساني، آن ايزد بزرگوار قبل از اسلام، از طريق شاه، و در درون پيكر شاه به نوعي بر مسند حكومت بوده است، يعني به نوعي خدا بر تخت سلطنت بوده است. به همين دليل هم ، اگر نگونبختي اشتباها يك لحظه روي تخت شاه مي نشست به شكنجه گاهش مي كشاندند و بند از بندش جدا مي كردند و با شكنجه اي به نام «نه مرگ» تقاص وارد شدن به مقر جولان فره ايزدي را به او مي فهماندند. شاهان دوران قبل از اسلام را در اين «نقطه اصلي» مي توان نگريست و فهميد كه شاه ، يعني اين در حقيقت نماينده اصلي ترين طبقات قدرتمند جامعه، يعني اشراف زميندار و برده دار، مغان و فرماندهان ارتش و ..چگونه فكر مي كند و چگونه دنيا را ميبيند و چگونه مردم و توده ها را ارزيابي ميكند.اين شاهان مطمئنا آدمهاي بد قيافه و بد لياس و بد هيكلي نبودند. گاهي محبتشان گل مي كرد و اين و آن را مي نواختند، در جنگها در خيلي از اوقات شجاعانه مي جنگيدند، اهل موسيقي و باده و شكار بودند،بدون شك عاشق ميشدند و مي گريستند و نيز مثل ساير آدمها شادماني مي كردند. با دانشمندان حشر و نشر داشتند و امثال اين حرفها ، ولي دست آخر و در بالاترين نقطه، اين شاه داراي فره ايزدي ،در نقطه اصلي تاريخي خود، كار كردهايش قابل حدس و گمانه زدن بود. شاه در هر حال شاه بود.اين شاه دست آخر و بدون هيچ تكان و ترديد نماينده كساني بود كه او را بر گزيده بودند و از منافع آنها كوتاه نمي آمد .اين شاه داراي فره ايزدي و معتقد به فلسفه فره ايزدي، اگر لازم ميشد،براي سركوب مردم به پادشاهان بيگانه پناه مي برد، برادرش را مي كشت، مردم را قتل عام مي كرد، براي حفظ فره ايزدي و تقويت آن بنا بر قوانین شریعت قبل از اسلام مانند فرهادک با مادر يا خواهر خود ازدواج مي كرد،او اگر لازم بود مانند داریوش کبیر هر روز صبح دستور ميداد محكومي را از وسط دو شقه كنند و او صبح را با عبور از ميان دوشقه پيكر محكوم آغاز مي كرد تا قدرت خود و فره ايزدي را حس كند و براي او مهم نبود كه كشاورزانش گاهي از شدت گرسنگي با گوسفندان به چرا مي روند. او هر كاري كه لازم بود انجام ميداد. او در آن نقطه بدون تكان و لرزش و ترديد بود و هيچ قانون اخلاقي و انساني باعث نمي شد كه او تغيير بكند. نمونه خوبش قباد ساساني است. او در مقابل جنبش مزدك عقب نشيني كرد. مزدكي شد و حتي اجازه داد مزدك حرمسراي او را منحل كند، ولي دست آخر با كمك فرزندش خسرو( انوشيروان عادل) وكشتار عظيم مزدكيان وقتل و سركوب هواداران مزدك در سراسر ايران و قتل مزدك از حقوق آسماني فره ايزدي و طبقه اشراف در مقابل توده هاي بي سر و پائي كه در ديدگاه او بجز حيوانات وگوسفندان در خدمت دستگاه سلطنت نبودنذ دفاع كرد و آب را دوباره به آسياي اشراف بر گرداند.قباد ساساني در كالبد شكافي تاريخي اش هميشه قباد بودو دقيقا به سخن بنيادگذار قدرتمند سلسله يعني اردشير پاپكان توجه داشت كه گفته بود« واي بر جامعه اي كه سر جاي دم و دم جاي سر را بگيرد» يعني مردم فرودست به مردم فرادست تبديل شوند و كاست طبقاتي جامعه فرو بريزد.اين كشتار ــ كه به نظر من آلترناتيو واقعي و دروني جامعه ايران را از بين برد و وضع جامعه را بسيار اسف بار كردــ در مدت زماني نزديك باعث زوال دولت ساساني و اسلامي شدن ايران شد و گسست هولناکی ایجاد نمود که ایران از روند طبیعی و مادی تاریخی خودش خارج شد و به راه پر چاله چوله هولناکی افتاد که عوارضش را هنوز م داریم تحمل می کنیم.از بازيهاي آسماني كه بعضي افراد در تحليل هاي تاريخي به آن معتقدند كه بگذريم، من اعتقاد دارم كه اگر آلترناتيو دروني و واقعي جامعه ايران در آن دوران نابود نشده بود ،ايران ساساني سرنوشت ديگري پيدا مي كرد و حتي اگر مشيت الهي هم تعلق بر اين مي گرفت كه حمله به ايران صورت گيرد ايران آن را پس ميزد و از مسير تاريخي طبيعي خود خارج نمي شدـمن اين اعتقاد را در باره نهضت ملي ايران به رهبري دكتر مصدق نيز دارم، اگر مصدق شكست نخورده بود ، خميني امكان ظهور نمي يافت و بار ديگر ما شاهد فتح مجدد ايران توسط لشكريان اسلامی ولي فقيه نبوديم ـ، ولي متاسفانه كشتارهولناك مزدكيان و سركوبهاي بعد از آن ،راه به ظهور رسيدن اين مشيت را هموار كرد. بعد ازسقوط دولت ساساني همه چيز ضربه خورد و يا نابود شد، حتي زبان وبخش عظيمي از فرهنگ و نام و نشان ايران در معده بزرگ امپراطوري اسلامي اموي و سپس عباسي براي مدتي از بين رفت ولي آن فره ايزدي نابود نشد!.فره ايزدي نخست در حول و حوش خلفا خودش را حفظ كرد. خلفا با چند پله رشته اشان به پيغمبر و الله وصل بود.در اين دوره نزديك شدن به فره ايزدي كه حالا خودش را در خلفا به تماشا گذاشته بود. مجازاتي وحشتناك داشت. نمونه روشن اش سرنوشت منصور حلاج است. عارفان ايراني تلاش زيادي كردند كه فره ايزدي و نور الهي را بين مردم تقسيم كنند و از انحصار برگزيدگان بيرون بياورند. به همين دليل مي گفتند كه خدا در تمام بدن ها هست ومردم از زمره مقدساتند. حلاج به عيان نداي «انا الحق» سر داد. او نمي گفت من خدا هستم، بلكه مي گفت در جهان جائي خالي از خدا نيست. پس خدا در من و من او هستم. ظاهر قضيه ساده است ، ولي اين ادعا قدرت خليفه را كه ردا و عصاي پيغمبر را داشت تهديد مي كرد. تا آن موقع خليفه جانشين و حامل اقتدار پيغمبر و لاجرم خدا بود. اگر حرف حلاج رواج پيدا ميكرد و هر بقال و سبزي فروشي ادعا مي كرد كه در من هم سهمي از خدا هست كم كم اقتدار خليفه ضعيف ميشد و سرنوشت حلاج آن شد كه مي دانيد. كشتند و سوختند و خاكسترش را هم به دجله ريختند.پس از شورشها و پديدار شدن دوباره جغرافيائي ايران در پهنه تاريخ در دوران صفاريان، چيزي نگذشت كه سر و كله «فره ايزدي» در هيئت «ظل الله» و در دوران سلجوقیان پيدا شد. اين «ظل الله» نيز تقريبا اين قسمت دوم تاريخ ايران را تا سقوط سلسله پهلوي به خود اختصاص داد، و آخرين ظل الله در بهمن پنجاه و هفت كارش به پايان رسيد.در باره ظل الله آخري كه ما شاهد حكومتش بوديم گاهي بزرگترها مي گفتندـ و هنوز هم علاقمندان به ظل الله و از جمله ملكه سابق در اين روزها و در مصاحبه هايشان مي گويند ـ ايشان خوب بودند ولي اطرافيانشان نگذاشتند!.اين مضحك است. من بواقع دشمني شخصي با انواع ظل الله ها ندارم . چون اين دشمني فايده اي ندارد، و معنائي هم ندارد. البته در زندان و شكنجه گاه اين ظل الله آخري مثل بسیاری از جوانان سالهای چهل تا پنجاه و هفت شكنجه شدم و شلاق خوردم و دههابرابر شكنجه و شلاق خود، شاهد شكنجه هاي وحشيانه ساير دستگير شدگان بودم ، با اين همه حمل كردن باركينه و نفرت شخصي به نظر من بيهوده است و نيز بي دوام.من اعتقاد دارم كه اطرافيان ظل الله آخري او را فاسد نكردند . او شاه بود و شاه شاه است و نمی تواند شاه نباشد! او يك وجود تاريخي و حافظ منافع طبقه اي بود كه او نماينده آنها بود و از اين رو در جدول اخلاقي و ارزشي او در نهايت، مردم جز گله هائي از گاو وگوسفند نبودند. ـ یکبار هم شهبانوي ارجمند! در مصاحبه اي گفتند در جريان تظاهرات سال پنجاه و هفت خون گوسفند و گاو را آورده و در خيابانها ريخته بودند و من با حرف او با اين اشاره موافقم ـ با اين تفاوت كه اين ظل الله آخري بر خلاف ديگراني كه تا دوره آقا محمد خان قاجار حكومت كردند مستقل هم نبود . آخرين ظل الله هويتي تاريخي و اجتماعي و ثابت داشت كه نمي توانست و نه مي خواست آنرا محو كند. اگر ان را نفي مي كرد مي مردو ديگر وجود نداشت. و اگر نفي نمي كرد هماني بود كه بود.اصل مطلبحال مي رسيم به اصل مطلب . بعد از اين بزرگوار، خميني بر سر كار آمد. از بازي هاي روزگار، نام جانشين «ظل الله» بسيار با مسمي بود، «روح الله»!.بهتر است كه دور و بر مشيت الهي نگرديم و اين چرخش را، تنها از زاويه تاريخي و نه فلسفي ، بررسي كنيم چون در غير اين صورت مجبوريم باور كنيم كه مشيت الهي بر اين تعلق گرفته كه يك ملت از دست ظل الله خلاصي يابد و در زير سيطره روح الله قرار گيرد. من فكر ميكنم به طور منصفانه اگر قضاوت كنيم ،آن ظل الله از اين روح الله كمتر خطرناك و ويرانگربود، به معناي كلمه هم كه باور داشته باشيم ،شبها كه نوري وجود ندارد ،اقلا مي شود در تاريكي از«ظل» يا «سايه» ظل الله ها آسوده بود و نفسي به راحتي كشيد. ولي با «روح» چه بايد كرد، با نماینده خود خدا که لنگر هستی و کره زمین است چه خاکی بر سر خودمان بریزیم.دریغا كه نه در تاريكي و نه در روشني نه در خلوت و نه در جلوت و نه در خواب و نه بیداری و نه در این دنیا و نه در آن دنیا از دست او رهائي وجود ندارد. ايشان يعني روح الله، با سه واسطه خود خداست. او نماينده امام و اساسا خود امام و مطلق فقيه است، امامي كه به او وصل است، جانشين پيامبر، و پيامبر هم نماينده خدا بر روي كره خاكي است ،پس امام خميني یا امام خمینی انتزاعی ما به عنوان ولي فقيه مطلق، خداي مجسم بر روي خاك است و قرنهاست كه پيشينه گان و اسلاف او از همان قرن دوم و سوم هجري اعلام كرده و چندين تن كتاب و رساله نوشته اند، و چند صد سال اين رساله ها در مراكز مذهبي تدريس شده و به اجداد و اسلاف ما باورانده و تنقیه فکری شده، كه ولي فقيه صاحب جان و مال و ناموس و هست و نيست مسلمين و غير مسلميني است كه در حيطه حكومت او به سر مي برند.در اين حيطه، در حيطه اي كه زمام زندگي اين جهاني و آنجهاني به طور مطلق در دست ولي فقيه است نفس نميتوان كشيد. ـ شعر در اين بن بست شاملو شاهكاري است از ظهور ولي فقيه، بايد آن را بر گذرگاه تاريخ ايران آويخت و تدريس و تفسير كردـ. خميني چنين موجودي بود و هست و به اين جايگاه خود اعتقاد داشت و پتانسيل هولناك كشتار و سركوبش را از اين اعتقاد مي گرفت.خميني يك فرد نبود يك نوع انديشه در تاريخ ايران وتاریخ اسلام و در باورها ي مذهبي و فرهنگي بود كه ما و اسلاف ما نيز ساده دلانه بخشي از اين باورها را بر شانه هاي اعتماد خود تا روزگار خميني حمل كرديم . اين باورها هنوز هم اگر چه زخمي و ضربه خورده است مي تواند خطر آفرين باشد، بايد با تمام قوا و بدون تعارف عليه آن جنگيد و گرنه شاهد ظهور مجددش خواهیم بود.بايد باور كنيم كه خميني و خميني گري يك جريان و يك وجود جاري درهرزابه هاي گوشه و كنار تاريخ سرزمين ماست ، روحي ناپيدا كه كالبد خود را مي يابد و اين كالبدها در جريان حوادث روزگار عوض مي شوند.در ديدگاه خميني او شباني است كه با اراده الهي براي هدايت گوسفندان بر گزيده شده است. در عرصه تاريخ البته چيزي پنهان نيست، و او نماينده قشري است كه منافع آنان را نمايندگي ميكند ولي در بعد شخصيت شناسانه خميني، و پيچيدگي ها و رنگ آميزي هاي گول زننده، خميني جانشين خدا و داري اعتقاداتي مشخص ودر بنا تغيير ناپذير و نيزجايگاهي تغيير ناپذيرو مطلق است.خميني درقبل از پانزده خرداد و هنگامي كه به كمال آخوندي خود مي رسيد، جهان را به قواره يك ولي فقيه طراحي مي كرد. دستگاه فكري او مشخص بود .پانزده خرداد 1342 او، همين خميني و با همين اعتقادات بود كه از فرصتي تاريخي بهره برد. موضع خميني اگر چه ظاهر با رنگ و لعابي داشت و باصطلاح سنگ مردم را به سينه ميزد ، ولي موضعي ارتجاعي بسا ارتجاعی تر و عقب مانده تر از شاه و به قول معروف از تضاد شتر با موتور مايه مي گرفت، كه به دليل تضاد مردم با شاه وغوغاي آن روزها و فرو ريختن خونها چندان توجه كسي را جلب نكرد و خميني بر پلكان منبر قدرت سياسي و اقبال اجتماعي شروع به صعود كرد .در بهمن پنجاه و هفت خميني امكان اين را يافت كه بخشي از جهان را در هيئت ايران به قواره طراحي هاي يك ولي فقيه و يك پيشواي مذهبي برش دهد و مشغول دوخت و دوز آن شود . ولي در انتهاي قرن بيستم و در جامعه اي چون ايران بزودي با مشكلات و موانع زيادي روبرو شد. جامعه ايران عليرغم شوك بخود آمد و قيچي قدرتمند ولي فقيه كه سوداي برش دادن جامعه ايران را به قواره يك مملكت اسلامي طراز انديشه خميني را داشت ، اين بار متوجه كساني شد كه مانع اين بودند تا روياهاي فقيهانه او از قوه به فعل در آيد. در سي خرداد خميني همان خميني قبل بود، اما اين بار بر سرير قدرت و يك امامشاه كامل.گلوله هائي كه برسينه ها ي تظاهر كنندگان سي خرداد نشست و امواج كشتار و سركوب پس از آن را بايد ادامه حركت اين قيچي دانست. اين قيچي هنوز نيز در كارست و تا رژيم ولايت فقيه بر سركار است از كار نخواهد افتاد. خميني در اين قيچي زنده است، در اين پديده كه بر محور جانشيني خدا و پيامبر و امامان او و در تضاد خانمان بر انداز با سير طبيعي حركت فكر در تاريخ و جامعه هيچ چيزي را به رسميت نمي شناسد. خميني خميني بود خميني هست و تا برسرير حاكميت است خميني خواهد بود. و اما بايد اضافه كنم اين نوع انديشه در برابر ستونهاي پولادين شناخت و رشد آن در جامعه زنده و بيدار ايران، عليرغم هياهاي تمام جاهلان محكوم به زوال است.<br /></strong><a title="Edit Post" href="http://www.blogger.com/post-edit.g?blogID=25740669&amp;postID=407599947427686701"></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6321709080885390846-8379972246863940904?l=irantribunes.blogspot.com' alt='' /></div>مهدی جعفریhttp://www.blogger.com/profile/15381214476568952354noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6321709080885390846.post-44556922956031147792009-01-10T17:01:00.000-08:002009-01-10T17:05:54.994-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_p3sqHnAB7is/SWlFXKtCZ2I/AAAAAAAAAc4/vZZZgLZ9edI/s1600-h/bijan-niyAbati.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5289835501635921762" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 180px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_p3sqHnAB7is/SWlFXKtCZ2I/AAAAAAAAAc4/vZZZgLZ9edI/s320/bijan-niyAbati.jpg" border="0" /></a><br /><div dir="rtl" align="right"><strong><span style="color:#ff6600;">بيژن نيابتی</span></strong> <a href="mailto:bijanniabati@hotmail.com21"><span style="color:#666666;">mailto:</span>bijanniabati@hotmail.com</a> </div><br /><div dir="rtl" align="right"><span style="color:#666666;">21دیماه 1387</span></div><br /><div dir="rtl" align="right"><strong><span style="font-size:180%;color:#cc0000;">مرز سرخ</span></strong></div><br /><div dir="rtl" align="right"><strong>امروز چهاردهمین روز کشتار سیستماتیک در غزه است . عطش قاتلان بالفعل حاکم بر دولت حرامزاده را چیزی جز خون تازه کودکان فلسطینی سیراب نمی کند . ده ده که نه ، صد صد زن و کودک بی گناه در " گتوی غزه " با آتش بی امان بازماندگان ! " گتوی ورشو " به خاک و خون غلطیده اند و جهان متمدن ! همچنان نظاره می کند .آخر مردم فلسطین مجرمند ! بخاطر آنکه درست شصت سال است که با سماجتی غیر متمدنانه ! تسلیم نظم نوین جهانی، چه نظم پسا جنگ دومی و چه نظم پسا جنگ سومی نشده اند و حاضر به واگذاری خانه و خاک خود به دشمن اشغالگر نیستند . آنان مجرمند ! چرا که به ندای دمکراسی جرج دبلیو بوش پاسخ مثبت داده و در یک انتخابات دمکراتیک به جنبش ارتجاعی حماس رای داده اند .آنها مجرمند و مجازاتی ابدی آنان را شایسته است ، چرا که با مقاومت بی امانشان در مقابل یک قوم دست سازی شده دروغین ، ماسک " قربانی " را از چهره " جلاد " به کناری افکنده اند و ستاره داوود را به جایگاه واقعی خود در کنار و در بالای صلیب شکسته باز گردانده اند . آری جرم اصلی و نابحشودنی فلسطینیها از قضا همین است . براستی امروز چهره و رفتار این دولت نژاد پرست بیشتر خود " نازی ها " را تداعی میکند یا قربانیانشان را ؟ اگر این دستاورد واقعی باشد که هست پس جرم ! فلسطین هم به همان اندازه سنگین و نابخشودنی است . هم ان جرم و هم این مقاومت مبارکشان باد.آنچه که بر مردم فلسطین رفته است و همچنان می رود اینبار موضوع سخن من نیست . مواضعم هم در این را بطه دیگر راز پنهانی برای دوست و دشمن نیست . بر آن هم نبوده و نیستم که با هر فاجعه ای اینچنین که دیگر به سنت و قاعده تبدیل گردیده و تا روزی هم که این رژیم آپارتاید حیات دارد بی تردید ادامه خواهد داشت به میدان آمده و فریاد محکومیت ظالم و همدردی با مظلوم سرکنم و بعد هم با خیالی آسوده و با رضایت نفسی تهوع آور از اینکه مسئولیتم را در حد خود بجای آورده ام دوباره به زندگی بی غمم بازگردم ! نه نه شغل ! من این نیست . شایسته من آنست که همچون همیشه و بی هیچ مصلحت جویی و تعارف سیاسی تمامی حرف را بر زبان آرم . اگر چه چندان با عقل تاجرمآب هم خوانایی نداشته باشد .دغدغه من اما گرایش خطرناکی است که آرام آرام می رود تا جای خود را در میان بخشی از اپوزیسیون رادیکال رژیم " جمهوری اسلامی " نسبت به مسئله فلسطین و در تقابل عکس العملی با ایدئولوژی ارتجاعی جنبش حماس باز نماید . گرایشی که بدلایل قابل فهم از سکوت در مقابل جنایات نفرت انگیز ایالات متحده در عراق و افغانستان و دیگر نقاط جهان آغاز کرده و در تداوم خود در یک موضعگیری تماما مبتنی بر تعادل قوای صرف سیاسی ، به همسویی با مواضع و تبلیغات سراپا دروغ " سرمایه جنایتکار یهود" در رابطه با معضل فلسطین رسیده است . این همسویی در پروسه رشد خود می تواند که به مرز سرخ همکاری با شیطان نیز نزدیک گردد .بدیهی است که منظورم مواضع منزجرکننده منتشره در سایت فارسی وزارت خارجه اسرائیل نیست . ازاتفاق روانه شدن لمپنهای بی مایه ای که ازتعداد انگشتان یک دست هم تجاوزنمی کنند ازمیان اپوزیسیون به عمق فاضلابی را که شایسته آنان است ، باید به فال نیک هم گرفت . از کوزه همان برون تراود که در اوست .سیاست خارجی اسرائیل و لابی مقتدر رسانه ای آن در سطح بین المللی ، مبتنی برکمرنگ کردن قتل عام درغزه هست . آنان که به خوبی برغیرعقلایی بودن انتظار حمایت مستقیم از جنایت آشکارشان وقوف دارند ، تلاش می کنند تا مسئولیت جنایت علیه بشریت را به تساوی میان جلاد و قربانی تقسیم کنند .عین همین گرایش ضد انقلابی را ما خود در مرحله آغازین مقاومت مسلحانه در ایران شاهد بوده ایم . گرایشی که با سفلگی تمام یا تمامی مسئولیت سرکوب خونین دهه شصت را متوجه مقاومت مسلحانه می کرد و یا در منصفانه ترین ! قضاوت خود مسئولیت مطلق رژیم را با مقاومت مسلحانه تقسیم می کرد. تفاوت میان حماس امروز با مجاهدین آنروز بسیار است . استدلال مورد استفاده در هر دو مورد اما چندان فاصله ای کیفی با هم ندارد !ایدئولوژی جنبش حماس یک ایدئولوژی ارتجاعی است . اینرا هر دانش آموز مدرسه انقلاب و ترقیخواهی باید که فهم کرده باشد . در اینجا اما در کشاکش قتل عام رذیلانه ای که نه اعضای جنبش حماس که زن و کودک و پیر و جوان فلسطینی را هدف قرار داده است و در میانه میدان جنگی ضد خلقی ، ضد انسانی و ضد اخلاقی که جریان دارد ، تقسیم مسئولیت میان حماس و اسرائیل ، اگر یک بند بازی حقیر در کادر سیاست تعادل قوایی معمول نباشد ، بی تردید یک اشتباه مهلک سیاسی و خالی از هر گونه صبغه انقلابی و انسانی است . اگر در ضدیت با امپریالیسم و صهیونیسم ، بهم ریختن " مرز سرخ " با رژيم برای هیچکس کوچکترین مشروعیتی نداشته و ندارد ، پس عین همین معادله در نقطه مقابل آن نیز صادق است . اگر در ضدیت و مبارزه بی امان با رژيم " جمهوری اسلامی " ، سکوت تاکتیکی در مقابل جنایات آمریکا و اسرائیل هم قابل فهم باشد ، همسویی تبلیغاتی و شاید هم عملی با شیطان به هیچ وجه مشروع نیست . مشروع نیست . مشروع نیست .انقلاب پیش ازآنکه به شیوه هایش در تصاحب قدرت سیاسی شناخته شود با " ارزش" هایش محک می خورد .همین ارزشهاست که چریک مسلحی را به صفت انقلابی و پاسدار و سرباز و پلیس مسلح دیگری را به صفت ارتجاع و ضد خلق می شناسد و می شناساند . با حفظ و حراست از همین ارزشها هم هست که دیگر تفاوتی نمی کند که در دست عنصر انقلابی ساز باشد یا سلاح یا قلم ! که هر سه را راه یکی و آماج هم یکی است . چرا که عنصر تعیین کننده و شاخص انقلابی گری نه آن چیزی است که در دستها و بر شانه ها حمل می شود ، بلکه آنست که در مغز و قلب و روح انقلابی خانه گزیده و تبلورش را در کنش و واکنش و تنظیم رابطه هایش با جهان پیرامون و ملاء اجتماعیش می توان به وضوح تشخیص داد .آنچه که در غزه جریان دارد عرق شرم بر پیشانی هرآنکسی که بهره ای هرچند اندک از انسانیت برده باشد جاری می سازد . من شرمنده ام ! از اینکه در درون میهنم هنوز قصابانی حاکمند که از ساطورهایشان همچنان خون جاری است . من شرمنده ام ! از اینکه در مقابله با شیطان و در غیاب انقلاب پرچم بر زمین اوفتاده را ارتجاع غصب کرده و ما به تماشا نشسته ایم . من شرمنده ام ! بخاطر خونی که از پیکر کودکان غزه بی وقفه جاری است و جهانی که به نظاره نشسته است .</strong></div><div dir="rtl" align="right"><strong>من شرمنده ام !</strong></div><div dir="rtl" align="right"><strong><span style="color:#000099;">بيژن نيابتی ، 21 دیماه 1387</span> <a href="http://bijanniabati.blogspot.com/2009/01/blog-post.html"><span style="font-size:85%;">http://bijanniabati.blogspot.com/2009/01/blog-post.html</span></a></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6321709080885390846-4455692295603114779?l=irantribunes.blogspot.com' alt='' /></div>مهدی جعفریhttp://www.blogger.com/profile/15381214476568952354noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6321709080885390846.post-56916441316265069212009-01-04T15:59:00.000-08:002009-01-10T17:11:16.388-08:00<strong><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5287593605323742498" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 250px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_p3sqHnAB7is/SWFOXoHy3SI/AAAAAAAAAbI/CazkqAbrA68/s320/S13.jpg" border="0" /><span style="color:#ff0000;">ایران تریبون:</span><span style="color:#993399;">اخیرا <span style="color:#ff6600;">دریچه زرد</span> اقدام به درج نوشته زیبای اسماعیل یغمایی</span></strong><br /><strong><span style="color:#993399;">با نام« تائودا ، پرنده کوچک و ببر مهربان »کرده. این مجموعه شامل سی قسمت که هر قسمت بنام غروب نامگذاری شده.ما این مجموعه بسیار زیبا را در شش بخش درج مکنیم. این مجموعه حاوی نثری زیبا و جذابی ست.</span></strong><strong><span style="color:#993399;"> او از زبان پرنده ای سخن میگوید که همچون پیری دانا و سخنوری </span><span style="color:#993399;">چیره دست است که شنونده را مجذوب و مفتوح خود می کند و عرفان را در قالبی بسیار زیبا وعاشقانه به مجادله می نشیند.</span></strong><br /><strong><span style="color:#3366ff;">تابلو نقاشی از: بهرام عالیوندی</span></strong><br